Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 7 września 2026 r., sygn. akt I FZ 167/26

Uzasadnienie

1. Postanowieniem z 30 czerwca 2026 r., sygn. akt III SA/Wa 640/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę F. z siedzibą na C. (dalej: Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 5 stycznia 2026 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe w latach 2020 – 2023.

2. Sąd odrzucając skargę stwierdził, że Spółka reprezentowana przez profesjonalnych pełnomocników (dor. pod. J. D. sporządził skargę; dor. pod. A. P. oznaczono w skardze jako pełnomocnika do doręczeń – uzup. NSA) dołączyła do skargi pełnomocnictwa, które nie mogły zostać uznane za skutecznie udzielone, gdyż nie zawierały widocznych podpisów mocodawców. Ponadto poświadczenia zgodności odpisów z oryginałem nie odpowiadały wymogom określonym w art. 41 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym, a dokumenty dołączone do skargi nie potwierdzały umocowania osób, które udzieliły pełnomocnictw w imieniu Spółki.

W związku z zachodzącym brakiem skargi w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 14 maja 2026 r. pełnomocnik Strony został wezwany do usunięcia tego braku (wezwanie doręczono w dniu 4 czerwca 2026 r.). Tymczasem pełnomocnik nie usunął wskazanego braku formalnego (do dnia 11 czerwca 2026 r.), gdyż przy piśmie z dnia 10 czerwca 2026 r., pełnomocnik Spółki przedłożył pełnomocnictwa z dnia 9 kwietnia 2025 r., uwierzytelnione własnym podpisem elektronicznym, które były identyczne z wcześniej załączonymi do skargi, tj. nadal niezawierające widocznych podpisów mocodawców, a zatem nieusuwające wskazanych przez Sąd wad. Samo uwierzytelnienie odpisów przez pełnomocnika - jak podał Sąd - nie mogło konwalidować braku skutecznego udzielenia pełnomocnictw. W kolejnym piśmie z 11 czerwca 2026 r. pełnomocnik wyjaśnił, że Spółka ma siedzibę na C., a brak kontaktu z jej przedstawicielami uniemożliwił terminowe pozyskanie dokumentów dotyczących reprezentacji Spółki; pełnomocnik wskazał również, że po ich otrzymaniu zleci sporządzenie tłumaczeń przysięgłych.

Pełnomocnik zwrócił się ponadto o doprecyzowanie wymagań dotyczących uwierzytelnienia pełnomocnictw oraz poinformował o wypowiedzeniu pełnomocnictwa przez dor. pod. A. P.. Dopiero przy piśmie z 18 czerwca 2026 r. pełnomocnik Spółki przedłożył nowe pełnomocnictwo z dnia 15 czerwca 2026 r. udzielone dor. pod. J. D. do reprezentowania Spółki w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a także dokumenty potwierdzające umocowanie osoby udzielającej tego pełnomocnictwa, obejmujące uchwałę zarządu Spółki wraz z tłumaczeniem oraz zaświadczenia dotyczące osób uprawnionych do reprezentacji Spółki wraz z ich tłumaczeniami.

W konsekwencji, zdaniem Sądu pierwszej instancji, pełnomocnik nie wywiązał się prawidłowo z obowiązku uzupełnienia braku formalnego w zakreślonym terminie, co sprawiało, że skarga na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) podlegała odrzuceniu.

3. W zażaleniu na postanowienie Spółka wniosła o jego uchylenie; przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

1. 1) art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. oraz w zw. z art. 41 ust. 3 i art. 41 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym, poprzez odrzucenie skargi z powodu niewykonania przez Spółkę zobowiązania do uzupełnienia braków formalnych w terminie, w sytuacji gdy wezwanie skierowane do Skarżącej oparte zostało na błędnej podstawie prawnej, tj. zastosowaniu wymogów formalnych poświadczenia odpisu dokumentu za zgodność z oryginałem (art. 41 ust. 4 u.d.p.) do czynności uwierzytelnienia przez doradcę podatkowego odpisu udzielonego mu pełnomocnictwa (art. 41 ust. 3 u.d.p.), która to czynność nie podlega żadnym rygorom formalnym, w związku z czym nie zaistniał brak prawny możliwy do uzupełnienia, a tym samym nie ziściła się przesłanka obligatoryjnego odrzucenia skargi;
2. 2) art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi z powodu niewykonania przez Spółkę zobowiązania do uzupełnienia braków formalnych, w sytuacji gdy wezwanie skierowane do Skarżącej było nieprecyzyjne - nie wskazano w nim enumeratywnie, których konkretnie elementów dokumentacji umocowania w ocenie Sądu brakowało, w szczególności zawierało błędną informację o braku dwóch podpisów pod pełnomocnictwem, co uniemożliwiło Stronie ustalenie zakresu i sposobu wymaganego uzupełnienia, mimo że wezwanie do usunięcia braków formalnych powinno być na tyle jasne i niedwuznaczne, by nie budziło u Strony wątpliwości co do przedmiotu wezwania, na które, co istotne, Skarżąca wskazywała kierując do Sądu odpowiedzi na wezwanie;
3. 3) art. 141 § 4 w zw. z art. 166 P.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w sposób niepozwalający jednoznacznie ustalić stanu faktycznego przyjętego za podstawę orzekania oraz wewnętrznie sprzeczny z treścią wezwania z dnia 20 maja 2026 r. - w szczególności przez odmienne określenie zakresu zarzucanych braków (liczby formularzy PPS-1 i mocodawców) oraz użycie w postanowieniu słowa "prawdopodobnie" dla opisania okoliczności stanowiącej podstawę odrzucenia, co uniemożliwia kontrolę instancyjną;
4. 4) art. 49 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez pozbawienie Strony realnej możliwości uzupełnienia braków - wobec pozostawienia bez odpowiedzi wniosku pełnomocnika z dnia 11 czerwca 2026 r. o doprecyzowanie niejasnych wymogów wezwania - mimo że procedura uzupełniania braków formalnych spełnia standard konstytucyjny wyłącznie wtedy, gdy zapewnia stronie realną możliwość ustalenia, co i w jaki sposób ma uzupełnić;
5. 5) art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez niezrozumiałe zróżnicowanie standardów oceny formalnej wobec tej samej strony. Sąd ocenił identyczną dokumentację umocowania surowiej niż w równoległej sprawie III SA/Wa 399/26 (w której wyznaczono rozprawę), choć znał obie sprawy [pic]i nie wyjaśnił, dlaczego potraktował je odmiennie;
6. 6) art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności poprzez nadmiernie formalistyczne zastosowanie instytucji odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.) w sytuacji, w której - wobec wieloaspektowej wadliwości wezwania oraz milczenia Sądu wobec wniosku o jego doprecyzowanie - skuteczne wykonanie wezwania nie było obiektywnie możliwe w podstawowym terminie wyznaczonym przez Sąd.

W zażaleniu sformułowano również wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. "raportu weryfikacji z Systemu informatycznego skarbowo-celnego, na okoliczność, że podpis elektroniczny O. A. został naniesiony na dokument pełnomocnictwa udzielonego doradcy podatkowemu J. D. w dniu 9 kwietnia 2025 r.; podpis ten od chwili jego złożenia był ważny i prawidłowy, a jego integralność oraz przyporządkowanie do osoby podpisującej nie budzą wątpliwości.

1. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
2. 4.1. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
3. 4.2. Stosownie do treści art. 46 § 3 P.p.s.a., warunkiem formalnym pisma procesowego wniesionego przez pełnomocnika jest dołączenie do niego pełnomocnictwa, jeżeli wcześniej nie zostało złożone. Przy czym, zgodnie z art. 37 § 1 P.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej, a do takiej kategorii czynności należy zaliczyć wniesienie skargi, dołączyć do akt sprawy sądowoadministracyjnej pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa. Do dochowania warunków formalnych pisma procesowego nie wystarcza złożenie przez pełnomocnika dowolnego pełnomocnictwa, lecz musi to być dokument pełnomocnictwa odpowiadający niezbędnym wymaganiom przypisanym dla pełnomocnictwa procesowego, z którego wynika upoważnienie do działania w imieniu strony w danej sprawie. Zatem sąd i strona przeciwna może uznać za pełnomocnika tylko osobę działającą z właściwym umocowaniem, która wykaże swe umocowanie odpowiednim dokumentem pełnomocnictwa. Ponadto, zgodnie z art. 29 P.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 P.p.s.a., a więc przepisach określających zasady reprezentacji osób prawnych, jednostek organizacyjnych, Skarbu Państwa, organów administracji rządowej i innych podmiotów w nim wymienionych, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Systemowe odczytanie art. 29 P.p.s.a. i art. 37 P.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości, że w przypadku osoby prawnej pełnomocnik powinien przy pierwszej czynności procesowej nie tylko przedłożyć udzielone mu pełnomocnictwo, stosownie do art. 37 § 1 P.p.s.a. i art. 46 § 3 P.p.s.a., lecz także dokumenty potwierdzające umocowanie do reprezentacji strony przez osobę, która udzieliła pełnomocnictwa - stosownie do art. 29 P.p.s.a. (por. uzasadnienie do uchwały NSA z 2 lutego 2026 r., sygn. akt III OPS 2/25). Powołane przepisy (w nowym brzmieniu z dniem 5 listopada 2025 r.), wskazują również, że złożenie dokumentu wykazującego umocowanie lub jego uwierzytelnionego odpisu nie jest wymagane, jeżeli stwierdzenie przez sąd umocowania jest możliwe na podstawie wykazu lub innego rejestru, do którego sąd ma dostęp drogą elektroniczną; przy uwzględnieniu, że podmioty o których mowa w art. 29 § 1 P.p.s.a. mają obowiązek wskazać podstawę swojego umocowania. Jednak w niniejszej sprawie, a dotyczącej podmiotu zagranicznego (z siedzibą na C.), nie było możliwe zweryfikowanie przez sąd umocowania.
4. 4.3. Z akt niniejszej sprawy wynika, że pełnomocnik - dor. pod. J. D. w skardze, oznaczając jako pełnomocnika do doręczeń - dor. pod. A. P., wskazał, iż wraz ze skargą przekazuje: "1. Pełnomocnictwo dla A. P..; "2. Pełnomocnictwo dla J. D.".

Do nadanej drogą pocztową skargi zaś faktycznie załączono:

1. 1) druk PPS-1 - pełnomocnictwa szczególnego - dla pełnomocnika dor. pod. A. P.; w polach którego druku wskazano dwóch mandantów, tj. O. A. i L. H.; w miejscu na podpisy mandantów uwidoczniono kopię jednego podpisu (parafę) – tak przekazany druk PPS-1 został uwierzytelniony przez dor. pod. J. D. (karty 16-17 akt);
2. 2) druk PPS-1 - pełnomocnictwa szczególnego - dla pełnomocnika dor. pod. A. P.; w polach którego druku wskazano dwóch mandantów, tj. O. A. i L. H.; w miejscach na podpisy mandantów nie umieszczono jakiegokolwiek podpisu - tak przekazany druk PPS-1 został uwierzytelniony przez dor. pod. J. D. (karty 20-21 akt);
3. 3) druk PPS-1 - pełnomocnictwa szczególnego - dla pełnomocnika dor. pod. J. D.; w polach którego druku wskazano dwóch mandantów, tj. O. A. i L. H.; w polach na podpisy mocodawców nie umieszczono jakiegokolwiek podpisu - tak przekazany druk PPS-1 został uwierzytelniony przez dor. pod. J. D. (karty 18-19 akt);
4. 4) druk PPS-1 - pełnomocnictwa szczególnego - dla pełnomocnika dor. pod. J. D.; w polach którego druku wskazano dwóch mandantów, tj. O. A. i L. H.; w miejscu na podpisy mandantów uwidoczniono kopię podpisu (parafę) - tak przekazany druk PPS-1 nie został uwierzytelniony (karty 22-23 akt).

Oprócz tego w skardze wskazano, że wraz z nią przekazuje się "Zaświadczenie o osobach uprawnionych do reprezentacji F. wraz z jego tłumaczeniem na język polski". Do skargi zaś faktycznie załączono: zaświadczenie przetłumaczone na język polski w którym jako Dyrektora Skarżącej Spółki uwidoczniono osobę "A. F." (karty 26-27).

4.4. Pełnomocnik - dor. pod. J. D., przedkładając rzeczone dokumenty, nie wykazał zatem przed Sądem pierwszej instancji skutecznie faktu swojego umocowania do działania w imieniu Spółki, a przynajmniej złożenia skargi. Przedłożone druki PPS-1 nie zostały opatrzone podpisami obu mandatów i zarazem nie przedłożono wraz z nimi dokumentu z którego wynika upoważnienie do reprezentowania Spółki przez wskazane w pełnomocnictwie osoby (bądź osobę, której podpis widniał na dwóch z czterech egzemplarzy przedłożonych sądowi). Wobec tego zaistniały w sprawie podstawy do wezwania pełnomocnika do uzupełnienia braku. Nawet w sytuacji nie kwestionowania istnienia skutecznego pełnomocnictwa na etapie postępowania przed organem oraz nie kwestionowania w drugim postępowaniu sądowym, identycznie, jak podała Strona, złożonych w tym zakresie dokumentów. Jak to już wzmiankowano sąd może uznać za pełnomocnika tylko osobę działającą z właściwym umocowaniem, która wykaże swe umocowanie odpowiednim dokumentem pełnomocnictwa (z podpisem mocodawcy lub uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa) w danej sprawie. Przepis art. 37 § 1 P.p.s.a. wymaga w postępowaniu sądowoadministracyjnym pozostawienia pełnomocnictwa w aktach sprawy. Podobnie przepis art. 46 § 3 P.p.s.a. wyraźnie wskazuje, że pełnomocnictwo lub jego uwierzytelniony odpis muszą być wnoszone do sądu w danej sprawie. Tak więc nie wystarczy złożenie pełnomocnictwa w postępowaniu przed organami czy też przed sądem administracyjnym w inne sprawie (por. komentarz do art. 37 P.p.s.a., B. Dauter, LexOmega). Tymczasem w tej konkretnej sprawie nie przedłożono pełnomocnictw, wbrew sugestii w skardze o przekazaniu takowych, a trzy uwierzytelnione odpisy pełnomocnictw (i jedną kopię), które na tle ich analizy budzą wątpliwości, skoro zasadniczo odpisem jest egzemplarz zgodny z oryginałem, a na dwóch złożonych do sprawy formularzach mających (według uwierzytelnienia) stanowić odpisy, nie uwidoczniono żadnych podpisów mandantów, a na kolejnym uwidoczniono jeden podpis mandanta przy wypełnieniu pól formularza z imionami i nazwiskami obu mandantów. Natomiast przedłożone "Zaświadczenie o osobach uprawnionych do reprezentacji F." w zakresie osób mogących reprezentować Spółkę nie było spójne z odpowiednimi wpisami na przesłanych sądowi formularzach PPS-1.

W związku z czym wezwanie pełnomocnika o uzupełnienie braków w postaci:

"złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania dor. pod. J. D. w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi; b) złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania dor. pod. A. P.w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi; c) złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osób, które udzieliły pełnomocnictwa dor. pod. J. D.oraz dor. pod. A. P., do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia i dokumentu, z którego wynikałby sposób reprezentacji Spółki" – było zasadne i jednoznaczne w swej wymowie. Zresztą pełnomocnik Skarżącego nadsyłając w wyznaczonym terminie informację do Sądu o braku kontaktu z przedstawicielami Spółki i trudności w terminowym uzyskaniu zaświadczenia o jej reprezentacji, musiał mieć świadomość nie wykazania przed Sądem pierwszej instancji swojego umocowania.

Co potwierdza również, nadesłanie przez pełnomocnika kompletu wymaganych dokumentów w tej sprawie po terminie, o czym pełnomocnik wspomniał w zażaleniu: Skarżąca "[w]obec milczenia Sądu niezwłocznie przedłożyła kompletną, nową dokumentację umocowania".

Oprócz tego w wezwaniu sądowym wyjaśniono pełnomocnikowi, że: "na dołączonych do skargi pełnomocnictwach brak było widocznych podpisów mocodawców O. A. oraz L. H. i wobec tego nie można było uznać tych pełnomocnictw za skutecznie udzielone. Pełnomocnictwo udzielone elektronicznie może zostać przesłane do Sądu jako oryginał, a w przypadku nadesłania odpisu takiego pełnomocnictwa powinno ono zawierać naniesione na nim znaki potwierdzające fakt podpisania pełnomocnictwa przez mocodawców. Pełnomocnictwa nie zostały również prawidłowo uwierzytelnione zgodnie z treścią art. 41 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym, tj. poświadczenie nie zawierało wszystkich wymaganych prawem elementów.

Ponadto dokumenty dołączone do skargi nie potwierdzają, że O. A. i L. H. byli uprawnieni do udzielenia pełnomocnictw w imieniu skarżącej spółki. Wskazać również, że w przypadku gdyby żądane dokumenty sporządzone zostały w języku polskim, należy dołączyć do nich oryginał tłumaczenia przysięgłego na język polski".

Wyjaśnienie to nie kłóci się z treścią wezwania w zakresie braków skargi, w sytuacji przedłożenia do Sądu czterech wyżej opisanych formularzy pełnomocnictw, w których ewidentnie nie uwidoczniono wszystkich podpisów mocodawców. Co do kluczowego dla sprawy pełnomocnika, bo sporządzającego skargę, to na uwierzytelnionym druku PPS-1 brakowało jakiegokolwiek podpisu mandanta (karty 18-19 akt), zaś na kopii druku PPS-1 uwidoczniono jeden podpis (parafę).

4.5. Bezzasadnie żalący podnosi, że w sprawie nie ziściła się przesłanka do odrzucenia skargi wobec "skierowania do Skarżącej wezwania opartego na błędnej podstawie prawnej, tj. zastosowaniu wymogów formalnych poświadczenia odpisu dokumentu za zgodność z oryginałem (art. 41 ust. 4 u.d.p.) do czynności uwierzytelnienia przez doradcę podatkowego odpisu udzielonego mu pełnomocnictwa".

Brak formalny w sprawie miał charakter oczywisty i o jego uzupełnienie wezwano jednoznacznie. Dodatkowe wyjaśnienie sądowe było zrozumiałe. Kwestia zawarcia w tym wyjaśnieniu informacji w zakresie prawidłowej formy uwierzytelnienia była dopuszczalna wobec przedłożenia do sądu jednego z druków bez jakiegokolwiek poświadczenia za zgodność z oryginałem. Czy uwierzytelnienie powinno nastąpić na podstawie art. 41 ust. 4 czy art. 41 ust. 3 u.d.p. schodzi na dalszy plan wobec faktów, jakimi są nieprzedłożenie w terminie pełnomocnictw/uwierzytelnionych ich odpisów bez braków (co do podpisów) wraz z dokumentem o sposobie reprezentacji Spółki, czyli tym o co wezwano pełnomocnika. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego profesjonalny pełnomocnik powinien zdawać sobie sprawę co stanowi o skutecznym udzieleniu pełnomocnictwa i jak takowe wykazać. W piśmie z 11 czerwca 2026 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie sądowe pełnomocnik nadesłał do sądu kolejne druki PPS-1 wskazując, że zostały one uwierzytelnione elektronicznie.

Rzecz jednak w tym, że poza dodatkowym opatrzeniem ich podpisem elektronicznym, ten dotyczący udzielenia pełnomocnictwa dor. pod. A. P. nie został podpisany przez mandantów, zaś ten dotyczący dor. pod. J. D. opatrzono jedną parafą, przy wypełnionych polach dwóch mandantów. W zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji trafnie wobec tego zauważył, że były to dokumenty identyczne z wcześniej załączonymi do skargi, nadal niezawierające widocznych podpisów mocodawców, a zatem nieusuwające wskazanych przez Sąd wad.

4.6. Żalący wnosząc o przeprowadzenie dowodu z raportu weryfikacji i wywodząc, że: w sprawie elektroniczny oryginał pełnomocnictwa został podpisany przed wniesieniem skargi; jeden z mocodawców podpisał dokument odręcznie, a drugi elektronicznie; w aktach sprawy znajduje się elektroniczny oryginał, a do zażalenia zostaje przedłożony dokument potwierdzający walidacje podpisu - buduje narracje o istnieniu w momencie wnoszenia skargi w obiegu prawnym prawidłowo udzielonego pełnomocnictwa. Jednak o tej okoliczności wiedział pełnomocnik, a decydując się na przesłanie drogą pocztową pełnomocnictw udzielonych elektronicznie powinien skuteczność takowych wykazać. Wezwanie sądowe zawierało czytelną wskazówkę, że "Pełnomocnictwo udzielone elektronicznie może zostać przesłane do Sądu jako oryginał, a w przypadku nadesłania odpisu takiego pełnomocnictwa powinno ono zawierać naniesione na nim znaki potwierdzające fakt podpisania pełnomocnictwa przez mocodawców".

4.7. Żalący podnosi, że w odpowiedzi na wezwanie sądowe nie zachował się biernie, gdyż nadesłał uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa, a poza tym poinformował Sąd o trudnościach uzyskania od Spółki zaświadczenia o jej reprezentacji, jak i wniósł o doprecyzowanie wezwania sądowego w zakresie uwierzytelnienia pełnomocnictw, na co Sąd nie odpowiedział.

Takie zapatrywania w istocie zmierzają do przerzucenia na Sąd odpowiedzialności za następstwa zaniechań procesowych pełnomocnika oraz za jego trudności w kontaktach z przedstawicielami Spółki, której podjął się reprezentować. Taka argumentacja nie może odnieść zamierzonego skutku. Od zawodowego pełnomocnika należy bowiem wymagać znajomości obowiązujących przepisów proceduralnych, w tym art. 37 § 1 oraz art. 46 § 3 P.p.s.a., jak również świadomości konsekwencji wynikających z nieuzupełnienia braków formalnych pisma w terminie. Jeżeli zaś pełnomocnik, pomimo zdaniem tut. Sądu jasnego wezwania o braki sądowe, nadal miał wątpliwości co do kwestii braków w zakresie pełnomocnictwa powinien zweryfikować w swojej dokumentacji jakie dokumenty złożył do Sądu, albo zapoznać się z aktami sądowymi niniejszej sprawy. Wyznaczony do uzupełnienia braków termin 7-dniowy jest bowiem terminem ustawowym, który nie mógł być skracany ani przedłużany.

A wobec uprzedniej informacji pełnomocnika (zawartej w piśmie z 11 czerwca 2026 r., a złożonej w terminie na wezwanie do uzupełnienia braków skargi) o utrudnionym kontakcie ze Spółką z siedzibą na C., wzmiankować jedynie należało, że jeżeli z przyczyn od strony niezależnych termin ustawowy nie może być zachowany, służy stronie ewentualny wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków. Przekroczenie terminu ma miejsce wtedy, gdy strona w ogóle nie podejmuje czynności uzupełniających lub podejmuje je bezskutecznie, tzn. braki nie zostaną uzupełnione w całości lub części. (por. komentarz do art. 49 P.p.s.a., B. Dauter, LexOmega).

1. 4.8. Żalący zarzuca, że zaskarżone postanowienie narusza art. 141 § 4 (w związku z art. 166) P.p.s.a. Uzasadnienie postanowienia spełnia standardy tego przepisu; Sąd pierwszej instancji podał jaki stan faktyczny przyjął za podstawę swojego orzeczenia. Żalący podnosi, że "w zaskarżonym postanowieniu skoncentrowano się na wadach wyłącznie do jednego formularza PPS-1 wystawionego dla J. D., w sytuacji gdy w wezwaniu Sąd stwierdził brak widocznych podpisów na obu formularzach PPS-1 złożonych do akt". Argument ten należy uznać za niezrozumiały i zarazem niewykazujący naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd bowiem stwierdził, że "Przy piśmie z dnia 10 czerwca 2026 r. pełnomocnik Spółki ponownie przedłożył pełnomocnictwa z dnia 9 kwietnia 2025 r., uwierzytelnione własnym podpisem elektronicznym. Były to jednak dokumenty identyczne z wcześniej załączonymi do skargi, nadal niezawierające widocznych podpisów mocodawców, a zatem nieusuwające wskazanych przez Sąd wad. Na pełnomocnictwie udzielonym dor. pod. A. P. brak było bowiem widocznych podpisów mocodawców O. A. i L. H., natomiast na pełnomocnictwie udzielonym dor. pod. J. D. brak było widocznego podpisu jednego z mocodawców, prawdopodobnie O. A.". Nie sposób zatem tutaj przyjąć, aby przyjęty stan faktyczny w zaskarżonym postanowieniu odseparowany był od okoliczności dotyczących uzupełnienia braków pełnomocnictwa dor.pod. A. P.. Choć niezależnie od tego wzmiankować wypadało, że pełnomocnik dor. pod. J. D. przy piśmie z 11 czerwca 2026 r. poinformował Sąd pierwszej instancji o wypowiedzeniu przez dor. pod. A. P. pełnomocnictwa do reprezentacji Spółki, załączając wypowiedzenie pełnomocnictwa z 17 marca 2026 r.

1. 4.9. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadne były zarzuty oparte na przepisach Konstytucji RP. Przyjęcie stanowiska przeciwnego, oczekiwanego w zażaleniu, w istocie byłoby próbą "obejścia" rygoru wynikającego z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., a nie obroną prawa do sądu w jego prawidłowym rozumieniu. Wyrażona bowiem w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP zasada prawa do sądu nie ma charakteru absolutnego. Jej realizacja zależy od spełnienia szeregu wymogów prawem przewidzianych (formalnych, fiskalnych i materialnych), w tym między innymi terminowego składania pism procesowych, uiszczania opłat sądowych, sporządzenia niektórych pism przez zawodowych pełnomocników, czy składania dokumentów wykazujących umocowanie do dokonywania danych czynności procesowych. Wszystkie te wymogi służą pełnej realizacji wskazanej gwarancji konstytucyjnej. Strona nie miała w tej sprawie obowiązku działania przez pełnomocnika, lecz była do tego jedynie uprawniona w świetle art. 34 P.p.s.a. (w tej sprawie w związku z art. 299 § 1 P.p.s.a.) i dobrowolnie z uprawnienia tego skorzystała, co stanowiło element realizacji prawa do sądu (zob. podobnie: postanowienie NSA z 26 lutego 2026 r., sygn. akt I FZ 274/25).

1. 4.10. Prawidłowości rozstrzygnięcia o odrzuceniu skargi - z powodu nie uzupełnienia jej braku formalnego w zakresie wykazania stosownymi dokumentami prawa do reprezentowania Spółki przed Sądem pierwszej instancji, tudzież sporządzenia skargi - nie mogło podważyć późniejsze nadesłanie tych dokumentów do Sądu, tj. w dniu 18 czerwca 2026 r. Zgodnie bowiem z przepisem art. 85 P.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna.

1. 4.11. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił żadnego z zarzutów zażalenia, działając zaś na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.