Uzasadnienie
Postanowieniem z 11 czerwca 2026 r., sygn. akt III SPP/Wa 40/26, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił sprzeciw B. Sp. z o.o.
z siedzibą w W. (dalej: Skarżąca, Spółka) od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 kwietnia 2026 r., sygn. akt III SPP/Wa 40/26 w sprawie ze skargi Spółki na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 21 listopada 2025 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2016 r.
Sąd odrzucając sprzeciw, na podstawie art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), ocenił, że został on wniesiony po terminie. Postanowienie referendarza sądowego z 22 kwietnia 2026 r. doręczono Skarżącej w dniu 12 maja 2026 r. w trybie art. 73 p.p.s.a. Termin do wniesienia sprzeciwu upływał 19 maja 2026 r., tymczasem Spółka nadała sprzeciw 20 maja 2026 r., a zatem z uchybieniem terminu.
Od powyższego postanowienia zażalenie wywiodła Spółka wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do merytorycznego rozpoznania sprzeciwu. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzucił naruszenie przepisów art. 259 § 2 w zw. z art. 83 § 2 p.p.s.a. przez błędne uznanie, że sprzeciw Spółki został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu, w sytuacji gdy przesyłka zawierająca sprzeciw została faktycznie nadana w ostatnim dniu terminu, tj. 20 maja 2026 r., który to powinien być dniem, w którym przesyłka zawierająca zaskarżone sprzeciwem postanowienie została doręczona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
W zaskarżonym postanowieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął, że wprowadzenie do obrotu prawnego rzeczonego postanowienia z 22 kwietnia 2026 r. nastąpiło w ramach art. 73 p.p.s.a. Przepis ten przewiduje fikcję prawną doręczenia pisma, która ziszcza się na skutek jego nieodebrania w terminie czternastu dni, po uprzednim dwukrotnym tzw. awizowaniu (tj. poinformowaniu o nadejściu przesyłki i możliwości jej odbioru w określonym miejscu i czasie).
Ocena Sądu pierwszej instancji była prawidłowa. Z akt sądowych wynika, że przesyłka zawierająca odpis ww. postanowienia z 22 kwietnia 2026 r. wysłana została drogą pocztową na adres pełnomocnika Skarżącej. Zgodnie z adnotacjami na kopercie, przesyłkę awizowano po raz pierwszy w dniu 28 kwietnia 2026 r. (o czym świadczy umieszczona na kopercie pieczątka o awizacji we wskazanym dniu), natomiast w dniu 14 maja 2026 r., po uprzednim powtórnym awizowaniu w dniu 6 maja 2026 r., przesyłkę zwrócono do nadawcy jako niepodjętą w terminie. Obie z wymienionych informacji opatrzone zostały podpisem doręczającego.
Odnotować zatem należało, że Skarżącemu skutecznie doręczono ww. postanowienie referendarza sądowego w dniu 12 maja 2026 r. i tym samym otworzył się bieg terminu do wniesienia sprzeciwu (do dnia 19 maja 2026 r.). A skoro Skarżący nadał sprzeciw 20 maja 2026 r., to uczynił to z uchybieniem terminu.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.