Uzasadnienie
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 23.03.2010 r. wezwano pełnomocnika skarżącej – D. M. do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, w kwocie 50 zł, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
To zarządzenie stało się przedmiotem zażalenia strony, w którym zarzucono obrazę art. 230 § 2 ustawy z 30.8.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1279 ze zm.) – zwana dalej "popsa". Jej stanowisko sprowadzało się do twierdzenia, że niezasadne, w świetle przywołanego przepisu było nałożenie na nią obowiązku uiszczenia wpisu od wniosku o przywrócenie terminu. Wniosek w tym przedmiocie nie był pismem wszczynającym postępowanie, a więc nie podlegał wpisowi.
Postanowieniem z dnia 8.04.2010 r. WSA w Kielcach dokonał wykładni powyższego zarządzenia wskazując, że opłata o którą wezwana została strona, dotyczyła skargi kasacyjnej.
Pismem z dnia 19.04.2010 r. pełnomocnik strony cofnął zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Zgodnie z art. 60 popsa skarżący może cofną skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten będzie miał poprzez art. 193 i 197 § 2 popsa do cofnięcie zażalenia odpowiednie zastosowanie, co oznacza pominięcie zastrzeżenia poczynionego w zdaniu trzecim
Wobec zatem skutecznego cofnięcia zażalenia przez pełnomocnika skarżącej w jej imieniu Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 popsa w zw. z art. 60 oraz w zw. z art. 193 i art. 197 § 2 popsa zobligowany był umorzyć postępowanie zażaleniowe.