Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2026 r., sygn. akt I SA/Wr 868/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: sąd pierwszej instancji) odrzucił skargę U. Sp. k. w S. (dalej: skarżąca lub spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 6 października 2025 r. w przedmiocie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec 2021 r.
W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że pełnomocnik spółki został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 23 kwietnia 2026 r. Termin na wykonanie wezwania upłynął bezskutecznie z dniem 30 kwietnia 2026 r., z akt sprawy wynika bowiem, że wpis nie został w tym terminie uiszczony. Z tego powodu zaszły przesłanki do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.).
W zażaleniu na wskazane postanowienie pełnomocnik spółki wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do rozpoznania przez sąd pierwszej instancji oraz o zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:
- 1) art. 220 § 1 i 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez ich błędne zastosowanie i uznanie, że od skargi nie został uiszczony należny wpis, podczas gdy pełnomocnik spółki w piśmie z dnia 30 kwietnia 2026 r. potwierdził dokonanie stosownej opłaty, co obligowało sąd do podjęcia czynności wyjaśniających w celu ustalenia przyczyn jej nieodnotowania, a nie do zastosowania sankcji procesowej w postaci odrzucenia skargi, skutkującego bezzasadnym pozbawieniem spółki prawa do sądu i zamknięciem jej drogi do merytorycznego rozpoznania sprawy;
- 2) art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 6 ust. 1 EKPCz przez formalne i przedwczesne odrzucenie skargi bez zapewnienia spółce realnej możliwości obrony swoich praw procesowych, podczas gdy każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy, co winno skutkować rozpoznaniem skargi spółki.
Organ odwoławczy nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy przede wszystkim podkreślić, że pełnomocnik skarżącej nie zaprzecza, że wezwanie zostało doręczone prawidłowo i było w swej treści jednoznaczne (wiadomo było, jakiego zachowania sąd oczekuje od pełnomocnika). Akta sprawy potwierdzają, że pełnomocnik skarżącej został pouczony o skutkach niewykonania wezwania w terminie 7 dni od jego otrzymania, tj. że nieuiszczenie wpisu spowoduje odrzucenie skargi. Nie budzi też wątpliwości to, że wpis nie został uiszczony w zakreślonym terminie.
Po analizie akt sprawy należy stwierdzić, że sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził podstawy do odrzucenia skargi. W świetle art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W okolicznościach sprawy nie ma wątpliwości, że przesłanki zastosowania tego przepisu zostały spełnione, gdyż skarżąca, mimo wezwania, skargi nie opłaciła. Nie zmienia tego w żaden sposób twierdzenie pełnomocnika, że "odpowiedź na zarządzenie" z dnia 30 kwietnia 2026 r., w której pełnomocnik wskazał, że w załączeniu przesyła potwierdzenie uiszczenia wpisu, obligowała sąd do podjęcia czynności wyjaśniających w celu ustalenia przyczyn nieodnotowania opłaty.
Po pierwsze, mimo deklaracji pełnomocnika w piśmie z dnia 30 kwietnia 2026 r., że przesyła potwierdzenie dokonania wpłaty, wskazany załącznik nie był do tego pisma dołączony. Potwierdzenie dokonania wpłaty nie zostało również przesłane później, w tym np. jako załącznik do rozpoznawanego obecnie zażalenia.
Po drugie, obowiązkiem sądu jest sprawdzenie, czy wpis został uiszczony, co w badanej sprawie zostało dokonane. Weryfikacja uiszczenia opłaty nie jest dokonywana w drodze korespondencji ze stroną postępowania, lecz poprzez sprawdzenie, czy dana wpłata figuruje w rejestrze dochodów sądu, co jest – na zarządzenie sędziego – dokonywane w Oddziale Finansowo-Budżetowym danego sądu. W okolicznościach sprawy weryfikacja taka została dokonana – stosowne zarządzenie sędziego z dnia 2 czerwca 2026 r. skutkowało pismem do OFB WSA we Wrocławiu z dnia 3 czerwca 2026 r., przekazanym do tego Oddziału w dniu 3 czerwca 2026 r. Odpowiedź wpłynęła do wydziału orzeczniczego w dniu 8 czerwca 2026 r. – adnotacja o braku (na dzień 2 czerwca 2026 r.) odpowiedniej wpłaty w rejestrze dochodów została opatrzona podpisem pracownika sądu i nie budzi wątpliwości.
Po trzecie, znamienne jest, że w badanym zażaleniu pełnomocnik spółki nie podjął próby przekonania Sądu, że wpis od skargi istotnie został w zakreślonym terminie zapłacony. Gołosłowna deklaracja z pisma z dnia 30 kwietnia 2026 r. o załączeniu potwierdzenia dokonania wpłaty nie jest równoznaczna z dokonaniem tej wpłaty. Obowiązkiem spółki było uiszczenie wpisu, nie "udzielenie wyczerpującej odpowiedzi na zobowiązanie Sądu".
Skoro z akt sprawy wynika, że wpis sądowy od skargi nie został uiszczony, a skarżąca nie wykazała, by taka konstatacja była niezgodna z rzeczywistością, sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że zaszły podstawy do zastosowania art. 220 § 3 p.p.s.a.
Zarzuty zażalenia są bezzasadne, nie narusza bowiem prawa do sądu odrzucenie skargi, od której nie została w zakreślonym terminie uiszczona opłata sądowa.
Ze wskazanych przyczyn, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.
Sylwester Marciniak
Sędzia NSA
- - ---------------------- 3