Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 października 2013 r. wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej Biura Turystycznego A. Spółka jawna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 1547/12, w przedmiocie podatku od towarów i usług.
W uzasadnieniu wniosku podkreślono, że egzekucja kwoty 703.623 zł stanowi realne zagrożenie dla płynności finansowej Biura Turystycznego. Dodano, że działalność gospodarcza prowadzona w formie biura turystycznego cechuje się znacznym ryzykiem, szczególnie obecnie w czasach ogólnego kryzysu. Egzekucja z majątku spółki prowadzić będzie do zlikwidowania spółki z powodu niewypłacalności. Zamknięcie działalności biura stanowić będzie trudne do odwrócenia skutku, co jednocześnie narazi właściciela biura turystycznego na znaczące szkody.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Wniesienie skargi do sądu ze względu na treść ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) (dalej u.p.p.s.a.) nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadą jest zatem wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 u.p.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Jak wynika z tego przepisu, przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i ocenić, czy występują wymienione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (vide postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2004 r., sygn. FZ 474/04 oraz z 31 sierpnia 2004 r., sygn. FZ 267/04, dostępne w bazie internetowej CBOIS).
Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle powyższych wywodów, w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała konieczności udzielenia jej ochrony tymczasowej. Wynika to z faktu, że samego egzekwowania obowiązku pieniężnego przy panującym kryzysie biur turystycznych nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpatrywanym wniosku strona nie odwołała się do dokumentów źródłowych odzwierciedlających jej sytuację. Nie podano nawet w sposób szacunkowy aktualnych przychodów, czy też zobowiązań z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, nie wspominając już o złożeniu stosownej dokumentacji w tym zakresie. Z tego względu subiektywne obawy skarżącej dotyczące skutków egzekucji nie mogły stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonych decyzji.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w związku z art. 193 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.