Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej złożonej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 305/16, Z. D. (dalej: skarżący) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 30 listopada 2015 r. z powodu prawdopodobieństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku autorka skargi kasacyjnej wskazała, że nieuzasadnione wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić skarżącego na niepotrzebne dolegliwości i znaczne koszty, a także skutkować będzie niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy podkreślić, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wykonalności takiego aktu lub czynności, wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, która powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. np. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy zaznaczyć, że skarżący złożył w istocie jedynie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie przywołując żadnych konkretnych okoliczności mających świadczyć o spełnieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Ogólnikowe wskazanie na "niepotrzebne dolegliwości", "znaczne koszty" oraz "znaczną szkodę" nie stanowi argumentacji, która mogłaby Sądowi wyjaśnić, w jaki sposób u skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy też trudnych do odwrócenia skutków. W takiej sytuacji należy uznać, że skarżący nie wykazał, by w jego przypadku zaszły przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest bowiem rolą Sądu domniemywanie, w czym skarżący upatruje niebezpieczeństwa zajścia skutków w tym przepisie określonych. To obowiązkiem skarżącego było sprecyzowanie okoliczności wskazujących na spełnienie przesłanek warunkujących udzielenie mu ochrony tymczasowej, a brak konkretnego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w istocie pozbawia Sąd możliwości jego merytorycznej oceny.
Jako pomocnego przy ocenie wniosku nie można też uznać złożonego równocześnie ze skargą kasacyjną wniosku o przyznanie prawa pomocy. Choć pewne dane dotyczące sytuacji rodzinnej i majątkowej skarżącego zostały przedstawione w formularzu PPF, to skarżący - mimo wystosowanego do niego w trybie z art. 255 p.p.s.a. wezwania - nie przedłożył żadnych dokumentów źródłowych umożliwiających ocenę jego kondycji finansowej, co skutkowało odmową przyznania prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie (postanowienie referendarza sądowego z dnia 19 września 2017 r., utrzymane w mocy postanowieniem WSA z dnia 17 listopada 2017 r.). Warto też zauważyć, że skarżący był świadomy istotności prawidłowego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i udokumentowania przedstawionych twierdzeń - niedopełnienie obowiązków ciążących na wnioskodawcy w tym względzie było już przyczyną odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w postępowaniu pierwszoinstancyjnym (postanowienie WSA z dnia 19 sierpnia 2016 r., postanowienie NSA oddalające zażalenie z dnia 23 listopada 2016 r.).
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.