Uzasadnienie
W dniu 07.04.2008 r. M. S. reprezentowana przez adwokata wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20.02.2008 r., sygn. I SA/Sz 508/07 oddalającego jej skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 20.02.2008 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2005 r. W treści skargi kasacyjnej zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Autor skargi kasacyjnej stwierdził, że skarżąca została zobowiązana do zapłacenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie 261.475, 00 zł wraz z odsetkami. Skarżąca nie jest w stanie uiścić takiej kwoty, a zatem wstrzymanie wykonania zaskarżonej do Sądu decyzji jest podyktowana ważnym interesem strony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 w związku z art. 193 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "popsa", zgodnie z którą wniesienie skargi kasacyjnej nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu.
Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168).
W rozpatrywanej sprawie strona nie przedstawiła racji przemawiających za przyznaniem tymczasowej ochrony sądowej w formie przewidzianej przez art. 61 § 3 popsa. Uzasadnienie skargi kasacyjnej w ocenianym zakresie mimo że zostało sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika znającego wymogi stawiane przez art. 61 § 3 popsa, sprowadza się do stwierdzenia, iż okolicznością przemawiającą za udzieleniem stronie ochrony tymczasowej jest obowiązek uiszczenia znacznej kwoty zobowiązania podatkowego. Wnioskodawca nie wykazał zatem w żaden sposób, że doszło do spełnienia którejkolwiek z przewidzianych prawem przesłanek zastosowania instytucji ochrony tymczasowej.
W uzupełnieniu powyższego wywodu wskazać trzeba, że wszczęcie egzekucji stanowi naturalną konsekwencję określenia zaległych zobowiązań podatkowych. Sama potencjalna możliwość wszczęcia czynności egzekucyjnych nie może więc stanowić podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto w tym zakresie pełnomocnik skarżącej nie wykazał, czy postępowanie egzekucyjne w ogóle zostało wszczęte, a jeżeli tak to na jakim jest etapie i jakie zastosowano w nim sposoby egzekucji. Bowiem dopiero zbadanie tych okoliczności mogłoby doprowadzić do wniosku, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 popsa, orzekł jak w sentencji.