Uzasadnienie
- 1. Wyrokiem z 25 listopada 2014 r., sygn. akt: I SA/Kr 1472/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie ze skargi S. T. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z 15 maja 2014 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchylił zaskarżona interpretację indywidualną, 2. określił, że zaskarżona interpretacja nie może być wykonana do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądził od Ministra Finansów zwrot kosztów postępowania.
- 2. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Minister Finansów.
- 3. Postanowieniem z 16 lutego 2017 r., sygn. akt I FSK 831/15, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 124 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej p.p.s.a.), zawiesił toczące się w niniejszej sprawie postępowanie kasacyjne. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił, bowiem skierować do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytanie prejudycjalne: "1. Czy przepisy Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. z 2006 r. Nr L 347, s. 1; dalej powoływana jako Dyrektywa 2006/112/WE) należy interpretować tak, że obowiązek podatkowy z tytułu zaliczek otrzymanych przez podatnika świadczącego usługi turystyki, opodatkowane w procedurze szczególnej przewidzianej dla biur podróży w art. 306-310 Dyrektywy 2006/112/WE, powstaje w momencie określonym w art. 65 Dyrektywy 2006/112/WE? 2. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 65 Dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować tak, że dla celów opodatkowania zaliczkę otrzymaną przez podatnika świadczącego usługi turystyki, opodatkowane w procedurze szczególnej przewidzianej dla biur podróży w art. 306-310 Dyrektywy 2006/112/WE, pomniejsza się o koszty, o których mowa w art. 308 Dyrektywy 2006/112/WE, faktycznie poniesione przez podatnika do momentu otrzymania zaliczki?"
- 4. Z uwagi na okoliczność, że wyrokiem z 19 grudnia 2018 r. w sprawie C-422/17 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej rozstrzygnął zadane pytania prejudycjalne i tym samym ustała przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.