Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 7 stycznia 2016 r., I SA/Gd 605/15, Z. S. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G. z 5 lutego 2015 r. w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki, powołując się na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej Ppsa.
Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że wykonanie decyzji doprowadzi do znoszenia przez niego negatywnych skutków postępowania egzekucyjnego, mimo że zaległość podatkowa stanowiąca jego podstawę nie stanowiła konsekwencji jego działań, a spółki, podczas gdy on sam pełnił jedynie funkcję w jej organach. Obowiązek dokonania zapłaty tak znacznej sumy pieniędzy zostanie nałożony na skarżącego bezpodstawnie. Negatywne dla skarżącego rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji doprowadzi do nieodwracalnych skutków, ponieważ skarżący zostanie pozbawiony minimalnych środków utrzymania. Postępowanie egzekucyjne trwale pogorszy bowiem i tak trudną sytuację materialną skarżącego, zważywszy w szczególności na wysokość dochodzonego zobowiązania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Rozpoznawany obecnie wniosek jest co do istoty zbieżny z wnioskiem złożonym na etapie skargi do Sądu pierwszej instancji. Orzekając o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd ten wyjaśnił skarżącemu, że przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej określone w ww. art. 61 § 3 Ppsa, tj. "niebezpieczeństwo wyrządzenia (poprzez wykonanie decyzji – uwaga Sądu) znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków", powinny zostać uprawdopodobnione przez wnioskodawcę (por. np. post. NSA z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09, POP 2009/2/143). Tymczasem skarżący w żaden sposób nie wykazał zasadności ogólnikowego twierdzenia, że wykonanie decyzji pozbawi go "minimalnych środków utrzymania".
Skarżący nie przedstawił bowiem w sposób wolny od wątpliwości swojej sytuacji majątkowej. Tym samym Sąd nie był w stanie zweryfikować, czy przymusowa zapłata należności przekracza zdolności płatnicze strony skarżącej (zob. s. 2-3 uzasadnienia postanowienia WSA w Gdańsku z 21 września 2015 r.).
Argumenty te zachowują aktualność również na gruncie obecnie złożonego, równie lakonicznego w swej treści wniosku skarżącego. Sama wysokość kwoty dochodzonej w postępowaniu egzekucyjnym nie może przesądzać o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli nie wykazano wpływu egzekucji na możliwości płatnicze i bytowe strony (por. np. post. NSA z 25 lutego 2015 r., I FSK 2069/14, CBOSA). Jakkolwiek więc znaczna wysokość egzekwowanych zobowiązań jest w analizowanym przypadku oczywista (przekracza łącznie milion zł), to również na obecnym etapie postępowania nie przedstawiono Sądowi danych pozwalających na stwierdzenie, że ich przymusowa zapłata przekracza zdolności płatnicze skarżącego w stopniu uprawdopodabniającym wystąpienie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Nie mogły odnieść pożądanego skutku także nowe argumenty strony, odwołujące się do zasadności jej skargi. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie zwracał uwagę, że samo przeświadczenie wnioskodawcy o tym, że postępowanie egzekucyjne doprowadzi do uiszczenia "nienależnych kwot" nie może stanowić przesłanki wstrzymania wykonania decyzji; zastosowanie tej instytucji ma charakter wyjątkowy i nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty (por. np. post. NSA z 26 listopada 2015 r., II OZ 1181/15, CBOSA).
Z tych powodów orzeczono jak w sentencji postanowienia, stosownie do art. 61 § 3 w zw. z art. 193 Ppsa.