Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 1080/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A. F.(dalej: "strona", "skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 26 czerwca 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2009 r.
Pismem z dnia 14 lipca 2015 r. strona, powołując się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a."), wniosła o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że prowadzenie egzekucji, pomimo zaskarżenia decyzji, spowoduje trudne do odwrócenia skutki w życiu skarżącej. Wskazała, że w związku z dotychczasową egzekucją i zablokowaniem wszystkich rachunków bankowych firma skarżącej straciła płynność finansową w konsekwencji czego została ona zmuszona do zamknięcia prowadzonej działalności gospodarczej, co pozostawiło ją bez środków do życia. Zaakcentowała również, że powyższa sytuacja doprowadziła stronę do problemów na tle psychicznym, lekarz stwierdził depresję, co uniemożliwia jej podjęcie pracy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie jest zasadny.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zatem zasadą jest wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Z treści art. 61 § 3 P.p.s.a. wynikają dwie przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji.
Mając powyższe uwagi na względzie i analizując argumentację zaprezentowaną przez stronę we wniosku, uznać w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy, że skarżąca nie wykazała, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków a w konsekwencji, że treść tego wniosku oraz akta sprawy pozwalają na pozytywną ocenę przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. W szczególności nie znajdują odzwierciedlenia w aktach sprawy wskazane przez skarżącą okoliczności wydania tytułów wykonawczych i zajęć rachunków bankowych.
Ponadto brak jest jakichkolwiek dokumentów mających przemawiać za akcentowaną przez stronę utratą płynności prowadzonej przez nią firmy a w konsekwencji zamknięciem działalności gospodarczej. Brak jest również dokumentów obrazujących możliwości płatnicze strony. Skarżąca wskazując na pogorszenie swojej sytuacji zdrowotnej nie zważa na to, że nie jest ona w istocie znana Sądowi. W tym miejscu należy przypomnieć, że orzecznictwie wielokrotnie już podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Dla przykładu, w postanowieniu z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14 (publ. na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia.
Zatem w sytuacji, gdy to na wnoszącym o zastosowanie ochrony tymczasowej, uregulowanej w art. 61 § 3 P.p.s.a. spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie sposób uznać za spełniające tych przesłanek gołosłownych twierdzeń skarżącej. Argumentacja powinna być spójna, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie, do wzywania strony o ich przedstawienie.
Należy podkreślić, że w przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje – jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy (por. art. 255 P.p.s.a.) – możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego, a skoro to do wnioskodawcy należy takie przedstawienie sytuacji, by umożliwić Sądowi ocenę zajścia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w okolicznościach sprawy skarżąca się z tego zadania rzetelnie nie wywiązała. Konsekwencją tego jest stwierdzenie, że rozpoznawany wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Końcowo podkreślić należy, że przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji, której obawia się skarżąca, ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego jednak ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) w art. 8-10 ogranicza dopuszczalność prowadzenia egzekucji do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a. postanowił wniosek jako bezzasadny oddalić.