Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt I FSK 741/10, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Ministra Finansów wniesioną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2010 r. (sygn. akt III SA/Wa 1368/09), uchylającego interpretację indywidualną w/w organu z dnia 13 maja 2009 r. wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług. Jednocześnie Sąd kasacyjny zasądził od Ministra Finansów na rzecz "J.P. – B. M." Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Wskazane orzeczenie doręczono ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi Spółki w dniu 5 maja 2011 r.
W piśmie z dnia 6 maja 2011 r. (złożonym osobiście w Biurze Podawczym NSA w dniu 19 maja 2011 r.) pełnomocnik Spółki zawarł wniosek o uzupełnienie wyroku, co do kosztów zastępstwa procesowego, o co wnosił w trakcie rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako "P.p.s.a."), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie, jak w niniejszej sprawie, dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 § 3 P.p.s.a.). Orzeczenie uzupełniające wyrok co do zwrotu kosztów może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 P.p.s.a.). Na mocy art. 193 P.p.s.a. unormowania te mają zastosowanie również w postępowaniu kasacyjnym.
Z sytuacją opisaną w przepisie art. 157 § 1 P.p.s.a. można mieć do czynienia w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jedynie wówczas, gdy sąd pominął w wyroku zasadniczy przedmiot rozstrzygnięcia, albo nie orzekł w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, o ile strona o to wnosiła. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, ponieważ w przedmiotowym wyroku z dnia 22 marca 2011 r. zawarto orzeczenie o zwrocie - od organu na rzecz Spółki - kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 120 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia w zakresie kosztów powołano art. 204 pkt 2 P.p.s.a. Z przepisu tego wynika, iż w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez skarżącego, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę.
W myśl art. 205 § 2 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Przepis ten stosuje się odpowiednio do strony reprezentowanej przez doradcę podatkowego (art. 205 § 4 P.p.s.a.).
Ponieważ wnoszącym skargę kasacyjną był Minister Finansów, więc określona w powyższym wyroku kwota kosztów postępowania kasacyjnego w istocie obejmuje jedynie koszty zastępstwa procesowego. Ich wysokość obliczono kierując się treścią § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. Nr 31, poz. 153).
Na marginesie należy wskazać, iż okoliczność, zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w niższej niż należna wysokości, nie uzasadnia żądania uzupełnienia wyroku. Jak stwierdził NSA w postanowieniu z dnia 15 marca 2005 r., sygn. akt GSK 1334/04, (publ. ONSAiWSA 2005 nr 6, poz. 124), zasądzenie kosztów postępowania w niższym rozmiarze nie oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia (w przedmiocie kosztów).
Z tych względów Sąd odwoławczy - na podstawie art. 157 § 1-3 w zw. z art. 193 P.p.s.a. - odmówił uzupełnienia wyroku.