Uzasadnienie
Pismem z dnia 2 października 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. złożył wniosek o dokonanie wykładni sentencji i uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2007 r. (sygn. akt I FSK 698/06), oddalającego skargę kasacyjną tego organu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 grudnia 2005 r. (sygn. akt I SA/GI 818/05). Ostatnio wymienionych wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 17 marca 2005 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za grudzień 2001 r.
W uzasadnieniu wnioskodawca podał, że uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego jest niejasne, bo nie zawiera odniesienia do postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 113 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a.". W ramach tego zarzutu organ wskazał, że Sąd pierwszej instancji naruszył ten przepis, gdyż zamknął rozprawę, uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. Przedmiotem zaskarżonej decyzji była bowiem odmowa rozpatrzenia wniosku z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Z sobie znanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę dotyczącą stwierdzenia nieważności decyzji. Uzasadnienie wyroku nie zostało oparte na aktach sprawy, lecz powieliło stan faktyczny i prawny dotyczących pozostałych wyroków w sprawach tego skarżącego.
Zdaniem wspomnianego wnioskodawcy, tego błędu nie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny, a jego uzasadnienie jest powieleniem uzasadnień w innych sprawach tego skarżącego. Z tych przyczyn treść wyroku jest sformułowana w sposób niejasny, a to budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także jego wykonania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Rację ma wnioskodawca, że uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2007 r. jest w pewnej części niejasne. Wprawdzie Sąd kasacyjny na s. 4 uzasadnienia orzeczenia wyjaśnił, że ze względu na treść art. 183 § 1 p.p.s.a. nie wolno mu samodzielnie konkretyzować, uściślać,
NSA/wyr.1-wyrok 2
czy w inny sposób korygować postanowionego zarzutu, ale - omawiając błędy formalne skargi kasacyjnej - nie wskazał wyraźnie, że rozważania te odnoszą się również do postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a.
Tymczasem brak merytorycznego odniesienia się do podanych przez autorkę skargi kasacyjnej okoliczności spowodowany był wadliwym sformułowaniem podstawy kasacyjnej. Powołany w tej podstawie, jako naruszony, art. 113 § 1 p.p.s.a stanowi, że przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. Dostateczne wyjaśnienie sprawy, o którym mowa w tym przepisie, to stan zdolności sprawy do wydania wyroku, niezależnie od stopnia wyjaśnienia sprawy z punktu widzenia prawdy materialnej. W konsekwencji strona, która nie zgłaszała wniosków dowodowych nie może skutecznie zarzucać w postępowaniu kasacyjnym naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a. Co więcej, zarzut naruszenia tego przepisu nie może być samodzielną podstawą skargi kasacyjnej (zob. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze 2006, publ. w Lex OMEGA nr 42/2007, komentarz do art. 113 p.p.s.a. i powołane tam orzecznictwo Sądu Najwyższego).
W tej sytuacji, twierdzenia skargi kasacyjnej powinny być powiązane z inną podstawą kasacyjną - taką, która umożliwiłaby ich weryfikację. Skoro w skardze kasacyjnej zabrakło odpowiedniego związku podstawy kasacyjnej i uzasadnienia, Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł samodzielnie konkretyzować, uściślać, czy w inny sposób korygować postawionego zarzutu, jak to wywiedziono w uzasadnieniu wydanego wyroku.
Z przytoczonych powodów wniosek o wykładnię uzasadnienia był usprawiedliwiony i podlegał uwzględnieniu.
Niezasadny okazał się natomiast wniosek o wykładnię sentencji wyroku. Oddalenie skargi kasacyjnej, przy jednoczesnym braku wskazania, że uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji było błędne (art. 184 p.p.s.a.), oznacza, że organ podatkowy jest związany w całości oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (art. 153 p.p.s.a.). Jeśli ta ocena jest dla organu podatkowego niejasna, należało złożyć wniosek o jej wykładnię. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma kompetencji, by wyjaśniać treść orzeczenia Sądu pierwszej instancji.
Skutkiem tego, sentencja wyroku Sądu kasacyjnego nie budzi żadnych
NSA/wyr. 1 - wyrok 3
wątpliwości interpretacyjnych, w szczególności co do rozstrzygnięcia w niej zawartego. W tej kwestii należy zresztą podkreślić, że wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia (postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt I SA/Sz 338/04, teza publ. w pracy zbiorowej pod red. B. Dautera, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzecznictwo. Wydawnictwo Oficyna a Woiters Kluwer business, Warszawa 2007, s. 226, teza 1). Uzasadnia to oddalenie wniosku o wykładnię sentencji wyroku z dnia 5 kwietnia 2007 r.
Biorąc pod uwagę powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.