Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Gl 636/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", oddalił skargę Z. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 13 lutego 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień oraz od czerwca do grudnia 2009 r.
Na powyższe orzeczenia Z. S., działający za pośrednictwem pełnomocnika - radcy prawnego złożył skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że kapitał własny jego firmy na dzień 31 grudnia 2014 r. wynosił 5.072.397,97 zł, co stanowiło ok. 149% wartości nominalnej zaskarżonej decyzji. Suma krótkoterminowych zobowiązań na dzień 31 marca 2015 r. wynosiła 930.730,69 zł (ok. 27% wartości nominalnej zaskarżonej decyzji). Aktywa trwałe na dzień 31 marca 2015 r. wynosiły 3.864.481,92 zł (ok. 110% zobowiązania z tytułu zaskarżonej decyzji). Suma należności krótkoterminowych na dzień 31 marca 2015 r. wynosiła 1.154.351,31 zł (ok. 32% wartości zaskarżonej decyzji). Środki pieniężne w kasie i na rachunkach na dzień 31 marca 2015 r. wynosiły 186.229,71 zł (pokrywały ok. 5% zobowiązania z tytułu zaskarżonej decyzji). Zysk netto skarżącego na koniec 2014 r. wyniósł 442.556,07 zł, co pokrywało jego zobowiązania z obu decyzji w 12%. Dochód skarżącego w 2015 r. na dzień 31 marca 2015 r. wyniósł 224.861,76 zł. Skarżący wskazał ponadto, że w dniu 31 października 2013 r. Sąd Rejonowy w K. ustanowił na jego majątku hipoteki przymusowe, których łączna wartość przekracza wartość przedmiotu zaskarżenia. Z kolei wpisem z dnia 18 października 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. ustanowił zastaw skarbowy na należących do firmy skarżącego środkach trwałych.
Skarżący podniósł, że nie ma możliwości pozyskania łącznej kwoty 3.502.109,00 zł, wynikającej z zaskarżonej decyzji. Spowoduje to zapewne zajęcie jego rachunków bankowych, co z kolei doprowadzi do trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący dodał, że wskutek wykonania decyzji zaprzestanie wykonywać zobowiązania krótkoterminowe wobec swoich kontrahentów, które również mogą stać się przedmiotem egzekucji. Powyższa sytuacja doprowadzi do trwałej niewypłacalności, co może skutkować złożeniem wniosku o jego upadłość, a w konsekwencji do podziału jego majątku pomiędzy wierzycieli.
W ocenie skarżącego, upadłość oznaczałaby trudne do odwrócenia skutki prawne oraz utratę renomy na rynku handlu wyrobami stalowymi. Tym samym, nawet otrzymanie odszkodowania od Skarbu Państwa nie pozwoliłoby na przywrócenie firmy skarżącego do stanu z dnia ogłoszenia upadłości. Skarżący wskazał również, że wykonanie decyzji opiewającej na kwotę 3.502.109,00 zł spowoduje całkowitą redukcję zatrudnienia i będzie oznaczało pozbawienie miejsc pracy 9 jego pracowników, gdyż skarżący nie jest w stanie uiścić tej kwoty i w dalszym ciągu prowadzić działalność gospodarczą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Z dyspozycji art. 61 § 3 Ppsa wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek tam zawartych. Oznacza to, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu winien wskazać okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenie skutki. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Materiał, do którego odnosi się sąd administracyjny, kontrolujący zasadność wniosku o wstrzymanie, może być, tak jak w tej sprawie, materiałem, który po części został dołączony także do wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2010 r. II FZ 417/10). Ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, jak wynika to z jego konstrukcji, spoczywa na skarżącym.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w zawartym w skardze kasacyjnej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący uprawdopodobnił wystąpienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie ograniczając się do ogólnych wywodów na temat istoty wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Zasadnie podniósł, że wszczęcie postępowanie egzekucyjnego może doprowadzić do utraty płynności finansowej prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa (co w dalszej kolejności doprowadzi do likwidacji tego przedsiębiorstwa i utraty miejsc pracy przez 9 pracowników), jak również pozbawienia go zasadniczych środków trwałych niezbędnych dla prowadzenia dotychczasowej działalności gospodarczej.
Skarżący opisał, na czym miałoby polegać wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania decyzji wobec niego i na poparcie powyższych twierdzeń przedstawił stosowne dokumenty.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nawet w przypadku wzruszenia przez sąd administracyjny kontrolowanych decyzji administracyjnych, tego rodzaju skutki byłyby trudne bądź niemożliwe do odwrócenia. Z tego powodu uzasadnione jest uwzględnienie wniosku strony poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, stosowanie do art. 61 § 3 w związku z art. 193 Ppsa, orzekł jak w sentencji.