Uzasadnienie
D.C. w skardze kasacyjnej z dnia 4 stycznia 2016 r., od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2015 roku w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wa 3597/14, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270) dalej p.p.s.a., przedstawiła wniosek o wstrzymanie przez Naczelny Sąd Administracyjny wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 15 września 2014 r., oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia 22 kwietnia 2014 r. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja skutkuje powstaniem bardzo dużej należności, a realizacja decyzji spowoduje powstanie znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata wynikającej z decyzji należności w ocenie Skarżącej uszczupli jej majątek, ograniczy zdolność kredytową oraz spowoduje zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej.
Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wa 3597/14, odmówił Skarżącej wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 15 września 2014 r., oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia 22 kwietnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, a zatem na zasadzie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., należało odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Wykładnia art. 61 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że sąd administracyjny rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji złożony w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest uprawniony do samodzielnego szukania okoliczności spełniających kryteria przyznania ochrony tymczasowej. Normy art. 61 § 3 p.p.s.a poprzez wskazanie, że sąd jest władny do działania w tym zakresie jedynie na wniosek podmiotu skarżącego, zaś decyzja sądu uzależniona jest od spełnienia choć jednej ze wskazanych w ustawie przesłanek pozytywnych przesądzają, że sąd nie ma możliwości rozważania innych argumentów ponad te, które wskazano we wniosku.
Oznacza to, że na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., to strona skarżąca w celu uzyskania ochrony własnego interesu, po tym jak wniesie skargę kasacyjną bądź równocześnie z dokonaniem tej czynności, występując z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny, ma obowiązek wykazania istnienia oraz uzasadnienia ustawowych przesłanek popierających to żądanie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10, z 4 lipca 2012 r., II OSK 1522/12, z 11 października 2012 r., II OZ 877/12, z 22 stycznia 2013 r., II GSK 1990/12, z 15 stycznia 2013 r., II OSK 3070/12, I FZ 589/12, I GZ 423/12, z 11 stycznia 2013 r., II OSK 2895/12, z 29 stycznia 2013 r., II FZ 1048/12, z 15 stycznia 2013 r., II GSK 2086/12, z 29 stycznia 2013 r., II FZ 1048/12, z 15 marca 2013 r., II FSK 410/13, z 4 lipca 2013 r., II GZ 323/13 CBOSA).
Należy zatem uznać, że Skarżąca w celu uzyskania tymczasowej ochrony swoich interesów poprzez wstrzymanie wykonania decyzji, we wniosku kierowanym do sądu powinna przedstawić okoliczności wskazujące na niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w związku z wykonaniem decyzji. Powinna wykazać, że wykonanie decyzji może doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi przy tym o adekwatny związek przyczynowy między wykonaniem decyzji przed zakończeniem postępowania jej sądowej kontroli, a możliwymi negatywnymi konsekwencjami jej wykonania opisanymi w art. 61 § 3 p.p.s.a., na wypadek uchylenia decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Stwierdzenie istnienia związku przyczynowego jest ustaleniem faktycznym, z którym ustawa wiąże określone skutki prawne. Odbywa się to za każdym razem w oparciu o okoliczności faktyczne konkretnej sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2014 roku, I FSK 1778/14, CBOSA).
W świetle powyższych uwag należało uznać, że Skarżąca we wniosku kierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego poprzez ogólnikowe stwierdzenie, że zapłata wynikającej z decyzji należności uszczupli majątek Skarżącej, ograniczy jej zdolność kredytową oraz spowoduje zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej, nie wykazała w sposób pozwalający na uwzględnienie wniosku, istnienia okoliczności wskazujących na to, że wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 22 kwietnia 2014 r., wiąże się z niebezpieczeństwem powstania znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega, że wysokość zobowiązania podatkowego ciążącego na Skarżącej jest znaczna, jednak aby Sąd mógł udzielić ochrony tymczasowej konieczne było wskazanie konkretnych informacji potwierdzonych stosownymi dokumentami o kondycji finansowej prowadzonego przez Skarżącą przedsiębiorstwa.
Oczywistym jest, że każde wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnych jest uciążliwe i stanowi uszczerbek w budżecie jej adresata, jednak nie oznacza automatycznie, że zapłata należności będzie za każdym razem powodować powstanie po stronie podmiotu wnoszącego skargę oraz skargę kasacyjną znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z tej przyczyny, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., odmówił Skarżącej wstrzymania wykonania wskazanych we wniosku decyzji.