Uzasadnienie
Wyrokiem z 28 września 2011 r., sygn. akt I FSK 528/10 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 16 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 913/09 w sprawie ze skarg S. C. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 31 marca 2009 r. nr...,...,...,...,...,...,...,... w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności podatkowej Spółki z o. o. B. za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: kwiecień, maj, czerwiec sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2003 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Naczelny Sąd Administracyjny w pkt 2 wyroku z 28 września 2011 r. zasądził od S. C. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K., który wnosił skargę kasacyjną, kwotę 490 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Ponieważ w niniejszej sprawie wpisy sądowe w obu instancjach, uiszczone zostały w wysokości obliczonej stosunkowo od wartości przedmiotu zaskarżenia, Sąd w uzasadnieniu wskazał, iż w sprawach o orzeczenie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki z o.o. brak jest wartości przedmiotu sporu. W sprawie powinien być pobrany wpis stały w wysokości 500 zł na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.). Jak wynika bowiem z postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 września 2009 r., sygn. akt II FSK 1161/09 (publ. LEX nr 595709) do skarg nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu zobowiązań podatkowych zalicza się również skargę na decyzję w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług, gdyż zwrot "z zakresu" wskazuje na to, że chodzi również o akty prawne, których przedmiot wiąże się bezpośrednio z określeniem wysokości zobowiązania podatkowego.
W konsekwencji z określeniem i pobraniem wpisu od skargi powinna korespondować kwota zasądzonych kosztów zastępstwa procesowego, której wysokość również nie powinna być określana poprzez odniesienie się do wartości przedmiotu sporu, lecz w kwocie stałej.
Do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 3 lutego 2012 r. o sprostowanie wyroku NSA z 28 września 2011 r., sygn. akt I FSK 528/10 z urzędu wraz z wnioskiem o zarządzenie zwrotu nadpłaconego wpisu.
W uzasadnieniu tego wniosku organ podatkowy wskazał, iż NSA obliczając koszty postępowania kasacyjnego popełnił błąd rachunkowy polegający na niepomnożeniu kwoty prawidłowego wpisu od skargi kasacyjnej (250 zł) oraz zasądzonej kwoty wynagrodzenia pełnomocnika (120 zł) przez liczbę spraw sądowoadministracyjnych podlegających rozpoznaniu. Sąd pierwszej instancji połączył bowiem na podstawie art. 111 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. t.j. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.) do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia osiem spraw sądowoadministracyjnych ze skarg na decyzje w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki.
Dodatkowo organ podniósł, iż NSA winien był zarządzić zwrot nadpłaconego wpisu od skargi kasacyjnej. Wpis został uiszczony w wysokości obliczonej stosunkowo do wartości przedmiotu sporu, a więc różnica pomiędzy wpisem należnym a uiszczonym wynosi 1796 zł. Z tych względów organ wniósł o wydanie zarządzenia o zwrocie od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwoty nadpłaconego wpisu od skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony (art. 159 p.p.s.a.). Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (vide postanowienie NSA z 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 887/04, niepubl.).
Sprostowanie wyroku nie może jednak prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. Nie podlega więc sprostowaniu m.in. przeoczenie w sentencji orzeczenia jednego z zaskarżonych aktów lub pominięcie rozstrzygnięcia w kwestii kosztów postępowania (vide postanowienie NSA z 4 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1545/06, niepubl.).
Błąd pisarski jest oczywistą omyłką wówczas, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów. Za błąd rachunkowy zaś uznaje się błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji (vide postanowienie SN z 21 czerwca 1967 r., sygn. akt II CZ 48/67, OSNC 1968, nr 1, poz. 10). Podlegający sprostowaniu oczywisty błąd rachunkowy w wyroku może wynikać z zestawienia jego uzasadnienia z sentencją wyroku, nie musi zaś wynikać z tej sentencji, gdyż z istoty swej zawiera ona wynik rozliczeń dokonanych w uzasadnieniu. Sprzeczność między sentencją a uzasadnieniem wyroku nie zachodzi wówczas, gdy jej sprostowanie polega jedynie na poprawieniu oczywistego błędu rachunkowego, a sprostowania tego dokonano na podstawie niezmienionych ustaleń zawartych w uzasadnieniu wyroku (vide postanowienie SN z 30 sierpnia 1972 r., I PZ 40/72, OSNC 1973, nr 5, poz. 87).
Pominięcie w sentencji wyroku niektórych roszczeń strony skarżącej może być przedmiotem wniosku o uzupełnienie wyroku, nie może natomiast służyć za przesłankę sprostowania wyroku.
Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, należy stwierdzić, że wysokość kwoty zasądzonej przez Naczelny Sąd Administracyjny tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz organu nie stanowi oczywistej omyłki ani błędu rachunkowego. Trudno bowiem przyjąć, by był on wynikiem czy to błędnych działań matematycznych, czy też oczywistą, a więc widoczną na pierwszy rzut oka, omyłką. Argumentacja organu zawarta we wniosku, a dotycząca zasądzonych na rzecz tego organu kosztów postępowania kasacyjnego, w istocie sprowadza się do pominięcia w rozstrzygnięciu części należnych jemu kosztów. Jednakże jak wskazano wyżej, żądanie takie nie może stanowić podstawy do sprostowania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a.
Wniosek w zakresie zwrotu nadpłaconego wpisu zostanie przekazany na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Mając na względzie powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.