Uzasadnienie
Wyrokiem z 28 listopada 2023 r., sygn. akt I SA/Po 518/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu skargi M.K. (dalej: Skarżąca) na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Organ) z 12 maja 2023 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług, uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną oraz zasądził od Organu na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania.
Od powyższego wyroku Organ wywiódł skargę kasacyjną, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 15 ust. 1 i 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 931 ze zm.), prowadzącą do takiego rozumienia wymienionych przepisów, że sprzedaż nieruchomości wydzierżawianej uprzednio przez współwłaścicieli i podzielonej z ich inicjatywy w celu sprzedaży, w opisanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej okolicznościach nie będzie dokonywana w ramach profesjonalnej działalności gospodarczej przez podatników podatku od towarów i usług, a przez to nie będzie dostawą towarów podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdy tymczasem zdaniem Organu sprzedaż ta, w warunkach opisanego zdarzenia przyszłego, jako dokonywana przez podatników podatku od towarów i usług, wykonujących działalność gospodarczą będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako dostawa towarów.
W rezultacie powyższego zarzutu wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz o zasądzenie od Skarżącej na rzecz Organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd może z urzędu zawiesić postępowanie w sprawie, w której rozstrzygnięcie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Wskazać należy, iż przewidziana w cytowanym przepisie możliwość zawieszenia postępowania sądowego ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu, który powinien rozważyć, czy w danym przypadku celowe jest wstrzymanie biegu sprawy i czy nie naruszy praw gwarantowanych w Konstytucji RP.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 14 maja 2026 r., sygn. akt I FSK 1408/23 na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana 2012 - Dz. Urz. U. E. z dnia 26 października 2012 r. Nr C 326 s. 1 i nast.) skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prejudycjalne o następującej treści: "Czy odpłatna dzierżawa gruntu, wykonywana w sposób ciągły i długotrwały przez osobę fizyczną formalnie nieprowadzącą działalności gospodarczej, może zostać uznana za wykonanie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. 2006 L 347, s.1), a w konsekwencji skutkować uznaniem, że późniejsza sprzedaż tego gruntu następuje w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej?".
Z treści przytoczonego pytania prejudycjalnego wynika, że jego przedmiotem jest wykładnia prawa unijnego, która dotyczy zagadnienia prawnego występującego także w niniejszej sprawie. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że jednym z elementów stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, który w opinii Organu wskazuje na to, że Skarżącą należy uznać za podatnika VAT z tytułu sprzedaży nieruchomości rolnych, jest fakt, że nieruchomości te były przedmiotem zawartych przez Skarżącą odpłatnych umów dzierżawy. Odpowiedź udzielona przez Trybunał na powyższe pytanie będzie mieć istotne znacznie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Dlatego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnione było zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił zawiesić niniejsze postępowanie.