Uzasadnienie
W dniu 1 września 2015 r. (data stempla pocztowego) J.Ś. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w W. (dalej: Skarżący) wniósł skargę na postanowienie Ministra Finansów z dnia 25 sierpnia 2015 r. w przedmiocie pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego bez rozpatrzenia.
Wyrokiem z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1415/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił tę skargę.
Skarżący, wykazując się wpisaniem na listę adwokatów nie wykonujących zawodu (lista D Pomorskiej Izby Adwokackiej), sporządził i wniósł we własnym imieniu skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej przytoczył podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zawarł wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W wyniku wstępnego badania skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Skarżący, jako osoba wpisana na stosowną listę samorządu zawodowego (w tym przypadku adwokackiego) i nie ukarana zawieszeniem w wykonywaniu czynności zawodowych, mimo niewykonywania zawodu adwokata, mógł sporządzić i wnieść skargę kasacyjną, albowiem działał we własnej sprawie. Pozostawanie w stanie niemożności wykonywania zawodu, przy jednoczesnym posiadaniu tytułu zawodowego adwokata w opisanym przypadku, czyniło zadość wymogowi, o którym mowa w art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.), tj. sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata, w sytuacji, gdy nie działa on w charakterze pełnomocnika lecz wyłącznie na swoją rzecz (por. także postanowienia: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2006 r., sygn. akt II OZ 1381/06 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2008 r., sygn. akt VI Sa/Wa 1654/07 oraz Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2006 r. V KK 142/05 i z dnia 20 lipca 2012 r., sygn. akt II CZ 68/12).
Innymi słowy, warunkowi przewidzianemu w art. 175 § 1 P.p.s.a. czyni zadość także sporządzenie skargi kasacyjnej przez osobę nie wykonującą zawodu adwokata, ale wpisaną na listę samorządu adwokackiego i nie ukaraną zawieszeniem w wykonywaniu czynności zawodowych, o ile działa we własnej sprawie.
Powyższe badanie wykazało jednak, że skarga kasacyjna nie spełnia jednego z wymagań formalnych przewidzianych dla tego środka prawnego, w przypadku, gdy przedmiotem zaskarżenia jest wyrok Sądu pierwszej instancji.
Otóż, zgodnie z art. 176 § 2 in fine P.p.s.a. we wskazanym przypadku (tj. zaskarżenia wyroku) skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, o czym stanowi art. 176 § 2 in fine P.p.s.a. Powołany przepis, zawierający tego rodzaju nowe wymaganie przewidziane dla skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku, został wprowadzony ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658) i zaczął obowiązywać od dnia 15 sierpnia 2015 r. Znajduje więc zastosowanie od tej daty na zasadzie bezpośredniego działania nowego prawa.
Wspomnieć można, że jedynie na mocy art. 2 zdanie drugie ww. ustawy zmieniającej do postępowań sądowoadministracyjnych wszczętych przed dniem 15 sierpnia 2015 r. (niniejsze zaś postępowanie zostało wszczęte skargą w dniu 1 września 2015 r.) stosuje się art. 176 P.p.s.a. w brzmieniu poprzednio obowiązującym, a więc nie zawierającym rzeczonego wymagania stosowanego we wskazanym wyżej zakresie.
Wobec tego stwierdzić należało, że skarga kasacyjna wniesiona od ww. wyroku nie zawiera ani wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie, ani oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Z tej przyczyny Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 180 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji, zwracając ją do uzupełnienia w tym zakresie.