Uzasadnienie
- 1. Zaskarżonym wyrokiem z 16 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 863/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - przy uczestnictwie Z. W., S. C., M. D., R. D. - w sprawie ze skarg B. D. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] w przedmiocie orzeczenia o przeniesieniu odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki z o.o. "B." w podatku od towarów i usług za sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2003 r. i styczeń 2004 r. uchylił zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji, określił, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane do chwili uprawomocnienia się wyroku i zasądził koszty postępowania.
- 2. Powyższy wyrok został zaskarżony przez Dyrektora Izby Skarbowej w całości. W skardze kasacyjnej organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt 1 i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
- 3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
- 4. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, zasądzając od B. D. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 370 (trzysta siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Ponieważ w niniejszej sprawie wpisy sądowe, w obu instancjach, uiszczone zostały w wysokości obliczonej stosunkowo od wartości przedmiotu zaskarżenia, Sąd w uzasadnieniu wskazał, iż w sprawach o orzeczenie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki z o.o. brak jest wartości przedmiotu sporu. W sprawie powinien być pobrany wpis stały w wysokości 500 zł na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 45, poz. 322 ze zm.). Jak wynika bowiem z postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2009 r. sygn. akt II FSK 1161/09 (publ. LEX nr 595709) do skarg nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu zobowiązań podatkowych zalicza się również skargę na decyzję w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług, gdyż zwrot "z zakresu" wskazuje na to, że chodzi również o akty prawne, których przedmiot wiąże się bezpośrednio z określeniem wysokości zobowiązania podatkowego.
W konsekwencji z określeniem i pobraniem wpisu od skargi powinna korespondować kwota zasądzonych kosztów zastępstwa procesowego, której wysokość również nie powinna być określana poprzez odniesienie się do wartości przedmiotu sporu, lecz w kwocie stałej.
5. Do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 3 lutego 2012 r. o sprostowanie wyroku tego Sądu z dnia 28 września 2011 r., sygn.akt I FSK 495/10, z urzędu wraz z wnioskiem o zarządzenie zwrotu nadpłaconego wpisu.
W uzasadnieniu tego wniosku organ wskazał, iż Sąd obliczając koszty postępowania kasacyjnego popełnił błąd rachunkowy polegający na niepomnożeniu kwoty prawidłowego wpisu od skargi kasacyjnej (250 zł.) oraz zasądzonej kwoty wynagrodzenia pełnomocnika (120 zł.) przez liczbę spraw sądowoadministracyjnych podlegających rozpoznaniu. Sąd pierwszej instancji połączył bowiem, na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a., do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sześć spraw sądowoadministracyjnych ze skarg na decyzje w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki.
Dodatkowo organ podniósł, iż Sąd winien był zarządzić zwrot nadpłaconego wpisu od skargi kasacyjnej. Wpis został uiszczony w wysokości obliczonej stosunkowo do wartości przedmiotu sporu, a więc różnica pomiędzy wpisem należnym, a uiszczonym wynosi 1.241 zł. Z tych względów organ wniósł o wydanie zarządzenia o zwrocie od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwoty nadpłaconego wpisu od skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Jan Paweł Tarno, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., s.341) Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego..., t. 2, s. 440). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia.
Sprostowanie wyroku nie może jednakże prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. Nie podlega więc sprostowaniu m.in. przeoczenie w sentencji orzeczenia jednego z zaskarżonych aktów lub pominięcie rozstrzygnięcia w kwestii kosztów postępowania (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 stycznia 2008 r. I OSK 1545/06). O dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 grudnia 2004 r., OZ 887/04).
Błąd pisarski jest oczywistą omyłką wówczas, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2001 r., II SA 863/00), Za błąd rachunkowy zaś uznaje się błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 grudnia 2004 r., OZ 887/04).
Pominięcie w sentencji wyroku niektórych roszczeń strony skarżącej może być przedmiotem wniosku o uzupełnienie wyroku, nie może natomiast służyć za przesłankę sprostowania wyroku (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 grudnia 2004 r., OZ 887/04).
Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że wysokość kwoty zasądzonej przez Naczelny Sąd Administracyjny tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz organu nie stanowi oczywistej omyłki ani błędu rachunkowego. Trudno bowiem przyjąć, by był on wynikiem czy to błędnych działań matematycznych, czy też oczywistą omyłką, a więc widoczną na pierwszy rzut oka. Argumentacja organu zawarta we wniosku, a dotycząca zasądzonych na rzecz tego organu kosztów postępowania kasacyjnego w istocie sprowadza się do pominięcia w rozstrzygnięciu części należnych jemu kosztów. Jednakże jak wskazano wyżej, żądanie takie nie może stanowić podstawy do sprostowania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a.
Wniosek w zakresie zwrotu nadpłaconego wpisu zostanie przekazany, na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a., według właściwości, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.