Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 22 lipca 2026 r., sygn. akt I FSK 332/26

Uzasadnienie

Wyrokiem z 22 września 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 1910/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", oddalił skargę C. sp. z o.o. (dalej "spółka" lub "skarżąca") na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (dalej "Szef KAS" lub "organ") z 30 czerwca 2025 r. w przedmiocie przedłużenia blokady rachunków bankowych.

Uzasadniając powyższe orzeczenie, sąd pierwszej instancji za prawidłowe uznał stanowisko organu, że dotychczas posiadane informacje (w tym rodzaj działalności prowadzonej przez skarżącą, dane z JPK-VAT, przepływy na rachunkach bankowych, ustalenia odnośnie do podmiotów, do których transferowane były środki finansowe) z wysokim prawdopodobieństwem wskazują, że spółka może w sposób nieuprawniony obniżać podatek należny o podatek naliczony. Tym samym skarżąca może zaniżać swoje zobowiązania podatkowe, transferując jednocześnie środki finansowe do podmiotów powiązanych ze sobą osobowo, niebędących podatnikami podatku od towarów i usług, które to środki finalnie trafiają na rachunki prowadzone w Zjednoczonych Emiratach Arabskich i Holandii oraz rachunek ROR osoby fizycznej. Blokada rachunków bankowych ma powyższemu przeciwdziałać.

W ocenie sądu organ na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału zasadnie uznał również, że zachodzi uzasadniona obawa, że spółka nie wykona zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w szacowanej wysokości 473.089 zł. Do takich wniosków uprawnia bowiem analiza jej sytuacji majątkowej, wskazująca, że poza środkami na rachunkach bankowych spółka nie dysponuje żadnym innym majątkiem, w szczególności majątkiem trwałym.

2. Skarga kasacyjna

Powyższy wyrok został zaskarżony przez spółkę w całości, a w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie:

1. 1) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego wyroku, w szczególności niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i ograniczenie się do przyjęcia za prawidłowe ustaleń faktycznych poczynionych przez organ podatkowy, bez wskazania faktów, jakie sąd uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz powodów, dla których odmówił wiarygodności dowodom wskazującym na brak naruszenia przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. — Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, ze zm.), dalej "o.p.", przez skarżącą, co znacząco utrudniło spółce możliwość poznania toku rozumowania przyjętego przez sąd i podjęcie polemiki z zapadłym rozstrzygnięciem;
2. 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 120, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 § 1 i art. 191 w zw. art. 19zzb § 4 o.p. przez oddalenie skargi, która zasługiwała na uwzględnienie z uwagi naruszenie przez organy podatkowe przepisów art. 120, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 § 1 i art. 191 w zw. z art. 19zzb § 4 o.p. polegające na zastosowaniu blokady rachunku bankowego, pomimo że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie został zebrany i rozpatrzony w sposób wystarczający dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, co doprowadziło do nieprawidłowej akceptacji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stanowiska organu podatkowego, że zachodzi w niniejszej sprawie uzasadniona obawa, że spółka nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego, a także, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadnia przypuszczenie, że spółka wykorzystuje działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego;
3. 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 119zv § 1 o.p. przez oddalenie skargi, która zasługiwała na uwzględnienie na skutek błędnego zastosowania przez organy podatkowe przepisu art. 119zv § 1 o.p., polegającego na dokonaniu blokady rachunków bankowych na czas nie dłuższy niż 72 godziny pomimo braku przesłanek do jej zastosowania;
4. 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 119zw § 1 o.p. przez oddalenie skargi, która zasługiwała na uwzględnienie na skutek błędnego zastosowania przez organy podatkowe przepisu art. 119zw § 1 o.p., polegającego na przedłużeniu blokady rachunków bankowych pomimo braku przesłanek do jej zastosowania;
5. 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 119zw § 1 o.p. przez oddalenie skargi, która zasługiwała na uwzględnienie na skutek błędnego zastosowania przez organy podatkowe przepisu art. 119zw § 1 o.p. polegające przedłużeniu terminu blokady rachunków bankowych na 3 miesiące pomimo braku wystąpienia przesłanek do zablokowania rachunków bankowych, a nadto nie zostały spełnione przesłanki do przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych na 3 miesiące;
6. 6) art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r. poz. 361, ze zm.), dalej "ustawa o VAT", polegające na odmowie przyznania spółce prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, która to odmowa została oparta na błędnym uznaniu, że usługi nabyte przez spółkę od kontrahentów niemieckich zostały w całości wykorzystane do czynności zwolnionych od opodatkowaniu, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 23 ustawy o VAT.

W kontekście tak sformułowanych zarzutów spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

1. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
2. 3.1. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, przez co rozpoznawany środek odwoławczy nie zasługuje na uwzględnienie.
3. 3.2. Niezasadny jest przede wszystkim zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Zgodnie z powołanym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia, w sytuacji gdy strona postępowania zażąda, przez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. A zatem uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem, a zarzut uchybienia temu wymogowi jest uzasadniony, w sytuacji gdy sąd pierwszej instancji nie wyjaśni w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

3.3. Mając na uwadze przedstawione wyjaśnienia Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżony wyrok nie narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie ulega bowiem wątpliwości, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku umożliwia jego kontrolę instancyjną. Sąd pierwszej instancji wykonał ciążący na nim obowiązek i w sposób jasny oraz spójny logicznie wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia. Z uzasadnienia wyroku wynika w szczególności, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne z prawem.

Nie można w szczególności zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił podstawy prawnej rozstrzygnięcia i ograniczył się do przyjęcia za prawidłowe ustaleń faktycznych poczynionych przez organ podatkowy. Przepisy prawa stanowiące podstawę nałożenia na rachunki bankowe spółki blokady, a następnie jej przedłużenia, zostały w orzeczeniu sądu pierwszej instancji przytoczone i omówione, a ustalenia faktyczne przywołane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie budzą żadnych wątpliwości. Sąd, przyjmując je za podstawę rozstrzygnięcia, w sposób jasny odwołał się do dowodów zgromadzonych w sprawie, wskazując z czego wywodzi określone fakty.

3.4. Przed bezpośrednim wyjaśnieniem przyczyn braku zasadności pozostałych zarzutów kasacyjnych należy wyjaśnić, że zgodnie art. 119zw § 1 o.p. Szef KAS może przedłużyć w drodze postanowienia, termin blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego lub zobowiązania podatkowego z tytułu odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, przekraczających równowartość 10.000 euro, ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano postanowienie.

Blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego stanowi jeden z instrumentów mających zwłaszcza na celu tzw. uszczelnienie systemu podatkowego. Jak to wynika z art. 119zg pkt 2 o.p., blokada rachunku polega na czasowym uniemożliwieniu dysponowania środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku podmiotu kwalifikowanego prowadzonym przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową i korzystania z tych środków.

Zauważyć zatem trzeba, że samo dokonanie blokady rachunku bankowego podmiotu kwalifikowanego oparte jest nominalnie na odmiennych przesłankach, aniżeli jej przedłużenie. Zgodnie bowiem z art. 119zv § 1 o.p. Szef KAS może zażądać blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na okres nie dłuższy niż 72 godziny, jeżeli posiadane informacje, w szczególności wyniki analizy ryzyka, o której mowa w art. 119zn § 1, wskazują, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać.

Nie ulega wątpliwości, że żądanie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na okres nie dłuższy niż 72 godziny (art. 119zv § 1o.p.) oraz przedłużenie tej blokady w drodze postanowienia (art. 119zw § 1 o.p.) pozostają w ścisłym i szczególnym związku. Już sama konstrukcja "przedłużenia terminu blokady" wskazuje na niesamodzielny charakter działania przedłużającego, gdyż w istocie jedynie rozciąga w czasie skutek czynności polegającej na żądaniu przez Szefa KAS blokady rachunku (na ograniczony pierwotnie do 72 godzin okres). Wskazana zależność, przy równoczesnym – w obecnym stanie prawnym – braku możliwości zaskarżenia tzw. krótkiej blokady, uzasadnia ocenę, że w przypadku złożenia skargi na postanowienie, o którym mowa w art. 119zw § 1 o.p. (w przedmiocie przedłużenia blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego), sąd administracyjny zobligowany jest, w oparciu o przepisy art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. zbadać przesłanki samego ustanowienia blokady (zasadności zgłoszenia żądania krótkiej blokady rachunku bankowego przez Szefa KAS – art. 119zv § 1 o.p.).

3.5. W świetle omówionych podstaw prawnych, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 119zv § 1 oraz art. 119zw § 1 o.p. (pkt 3-5 skargi kasacyjnej). W ocenie autora skargi kasacyjnej naruszenie tych przepisów polegało na bezpodstawnym (pomimo braku przesłanek) dokonaniu blokady rachunków bankowych spółki na czas 72 godzin, a następnie jej przedłużeniu na okres do 3 miesięcy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadne jest przy tym łączne rozpoznanie ww. zarzutów z zarzutem naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 § 1 i art. 191 w zw. art. 19zzb § 4 o.p. Naruszenia tych norm skarżąca upatruje bowiem w wadliwym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i wadliwej ocenie dowodów, co doprowadziło organ i sąd do błędnych wniosków, że skarżąca wykorzystuje działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a także że zachodzi uzasadniona obawa niewykonania przez skarżącą istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego.

3.6. Odnosząc się do powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że po pierwsze z ustaleń poczynionych przez organ wynika, że skarżąca prowadzi działalność polegającą na pomocy społecznej bez zakwaterowania dla osób w podeszłym wieku i osób niepełnosprawnych, zwolnioną od opodatkowania zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 23 ustawy o VAT. Z tym koreluje wniosek organu, że podatek naliczony został najprawdopodobniej wykazany przez skarżącą w zawyżonej wysokości, co może stanowić naruszenie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.

Po drugie organ ustalił, że jedynym udziałowcem i członkiem zarządu skarżącej jest M.T., obywatel Ukrainy, posiadający 50 udziałów w kapitale zakładowym spółki, o łącznej wartości 5 000 zł, oraz powiązany z rachunkami łącznie 28 podmiotów. Ww. jest też beneficjentem rzeczywistym rachunków bankowych prowadzonych dla spółki.

Po trzecie z poczynionych przez organ ustaleń faktycznych wynika, że największą wartość obciążeń na rachunkach bankowych spółki stanowiły płatności na rzecz C.1 sp. z o.o. Następnie środki te przekazywane były kolejno do podmiotów powiązanych ze sobą osobowo: F. sp. z o.o. Oddział w Polsce, S, sp. z o.o. w likwidacji, finalnie trafiając do A. LLC (rachunki prowadzone w Zjednoczonych Emiratach Arabskich i Holandii) i S.P. (rachunek ROR). Żaden z kolejnych podmiotów występujących w łańcuchu operacji finansowych nie jest zarejestrowany dla potrzeb podatku od towarów i usług.

Po czwarte, jak ustalono, 30 maja 2025 r. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego W. wykreślił spółkę z rejestru podatników VAT czynnych na podstawie art. 96 ust. 9 pkt 3 ustawy o VAT z uwagi na niezgodność z prawdą danych podanych w zgłoszeniu rejestracyjnym.

Opisanych powyżej ustaleń skarżąca w istocie w żaden sposób nie kwestionuje i nie podważa. W tym kontekście w pełni uzasadniona jest konkluzja organu, że z wysokim prawdopodobieństwem wskazują one, że skarżąca może uczestniczyć w mechanizmie oszustwa podatkowego polegającego na nieuprawnionym obniżeniu kwot podatku należnego o kwoty podatku naliczonego, co stanowi przesłankę dokonania tzw. krótkiej blokady rachunku bankowego (na 72 godziny).

3.7. Kwestionując jednakże ocenę tych okoliczności i wskazując, że nie uzasadniają one nałożenia blokady rachunków bankowych, skarżąca pomija specyfikę tej instytucji prawa podatkowego. Ustawodawca nie uzasadnia bowiem jej stosowania od udowodnienia przez organ, że podmiot kwalifikowany wykorzystywał działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego. Art. 119zv § 1 o.p. stanowi o możliwości wykorzystywania działalności banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego. W ramach postępowania dotyczącego blokady rachunku Szef KAS nie prowadzi stricte postępowania dowodowego, a jedynie dokonuje analizy ryzyka przepływów pieniężnych w celu stwierdzenia, czy istnieje ryzyko wykorzystania instytucji finansowych do wyłudzenia podatku. Tym samym wykazanie celowego działania podmiotu kwalifikowanego zmierzającego do zaniżenia zobowiązania nie jest konieczne do dokonania blokady rachunków bankowych. Jest to tym bardziej zrozumiałe, zważywszy na charakter postępowania blokadowego, które jest postępowaniem szybkim. Zgodnie z wolą ustawodawcy Szef KAS musi w terminie trzech dni wydać postanowienie o przedłużeniu blokady.

W świetle powyższego argumentacja skargi kasacyjnej odwołująca się do braku weryfikacji transakcji z podmiotem ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich, czy też kwestii współpracy z podmiotami powiązanymi nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając zatem na uwadze przedstawione wyjaśnienia, z których wynika, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo zawyżenia podatku naliczonego oraz transferowanie środków pomiędzy powiązanymi podmiotami, w tym podmiotami prowadzącymi rachunki za granicą, z których żaden nie jest zarejestrowany dla potrzeb podatku od towarów i usług, Naczelny Sąd Administracyjny za prawidłowe uznaje stanowisko organu i sądu pierwszej instancji, że spełnione zostały przesłanki nałożenia blokady rachunków bankowych.

1. 3.8. W odniesieniu do kwestii wykazania przez organ przesłanki przedłużenia blokady rachunków bankowych spółki wskazać natomiast należy na następujące ustalenia organu.

Przede wszystkim poza sporem jest, że szacowana kwota zawyżenia podatku naliczonego wynosi 473.089 zł, a więc przekracza równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski.

W rozpatrywanej sprawie organ wykazał też, że: skarżąca nie figuruje w Centralnej Bazie Ksiąg Wieczystych, co oznacza, że nie posiada nieruchomości ani praw związanych z nieruchomościami; w złożonych deklaracjach VAT-7 nie wykazała nabycia środków trwałych; zgodnie z danymi wynikającymi z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców spółka nie posiada pojazdów; kapitał zakładowy spółki wynosi 5 000 zł; w zeznaniu CIT-8 za 2024 r. skarżąca wykazała dochód w kwocie 78.844 zł.

Tych okoliczności skarżąca nie podważa.

Zasadnie, na podstawie wskazanych powyżej okoliczności, wywiódł zatem organ, że zachodzi uzasadniona obawa, że skarżąca nie wykona zobowiązania podatkowego w szacowanych rozmiarach. Skarżąca w istocie nie posiada bowiem żadnego majątku, który mógłby być przedmiotem zaspokojenia zobowiązań podatkowych. Trafnie też zaakcentował sąd pierwszej instancji, że dochód uzyskany w 2024 r. nie stanowi żadnej gwarancji uregulowania istniejącego lub mogącego powstać zobowiązania. Ponadto sam poziom dochodów wykazany w zeznaniu CIT-8 (kilkukrotnie niższy od szacowanej wysokości potencjalnego zobowiązania podatkowego) nie wskazuje na zdolność spółki do wykonania ewentualnego zobowiązania. Skarżąca nie wskazuje przy tym, że dochód ten przełożył się na oszczędności pieniężne lub zasoby majątkowe, które mogłyby być przeznaczone na spłatę przyszłego zobowiązania.

Podkreślenia wymaga, że na dzień wydania skarżonego postanowienia skarżąca nie złożyła sprawozdania finansowego, co uniemożliwiło analizę jej aktualnej sytuacji majątkowej i finansowej i zweryfikowanie danych zadeklarowanych w zeznaniu CIT-8, a także nie przedstawiła informacji, że jej sytuacja majątkowa jest inna niż wskazana przez organ.

W kontekście ustaleń poczynionych przez organ nie ma racji skarżąca, twierdząc, że negatywnie oceniony przez sąd brak środków trwałych jest związany ze specyfiką działalności spółki, a niewielki dochód uzyskany w roku 2024 r. jest wynikiem aktualnych realiów rynkowych i tego, że spółka niedawno rozpoczęła działalność. Argumentacja odwołująca się do przyczyn relatywnie niskiego dochodu jest chybiona. To, czy dochód jest wynikiem aktualnych realiów rynkowych lub faktu, że spółka niedawno rozpoczęła działalność, nie ma bowiem żadnego znaczenia z perspektywy skuteczności dochodzenia w przyszłości zobowiązań podatkowych.

1. 3.9. Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.

Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że, wydając zaskarżone postanowienie, wbrew uzasadnieniu przytoczonego zarzutu, organ nie odmówił przyznania spółce prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Wskazał jedynie, że tylko 1% kwoty podatku naliczonego wykazanego przez skarżącą z tytułu nabytych usług, rozliczanych w Polsce jako import usług, a także towarów i usług nabytych od polskich podatników wykazanych w złożonych deklaracjach VAT-7 za sporne okresy rozliczeniowe, ma związek z wykonywaniem czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Pozostała kwota podatku naliczonego nie podlega odliczeniu, gdyż brak jest związku nabywanych towarów i usług z wykonywaniem czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Organ zastrzegł jednak, że weryfikacja transakcji dokonywanych pomiędzy spółką a jej kontrahentami oraz ocena zasadności skorzystania przez spółkę z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w cenie nabytych towarów i usług, będzie miała miejsce w toku kontroli celno-skarbowej, która została wszczęta przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w O. Kwestie te wykraczają poza ramy postępowania blokadowego.

Przepis art. 86 ust. 1 ustawy o VAT nie miał i nie powinien mieć w rozpoznawanej sprawie zastosowania, przez co nie mógł zostać naruszony.

1. 3.10. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.

Sędzia WSA (del.) Sędzia NSA Sędzia NSA

Dominik Mączyński Małgorzata Niezgódka-Medek Arkadiusz Cudak