Uzasadnienie
Sygn. I FSK 281/12
Wyrokiem z dnia 26.10.2011r., sygn. I FSK 281/11, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną L. Sp. j. K. D., J. K. w L. złożoną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29.10.2010r., sygn. I SA/Lu 716/10, uchylającego decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. części dotyczącej podatku VAT za lipiec 2005 r. i dodatkowego zobowiązania podatkowego za ten miesiąc, oraz oddalającego skargę w pozostałej części tj. za miesiące styczeń-lipiec, październik-grudzień 2003 r., styczeń, luty 2004 r.
Powodem powyższego rozstrzygnięcia było m. in. ustalenie, że kontrahent skarżącej K. B., prowadzący działalność gospodarczą po firmą B. nie był w spornych okresach podmiotem zarejestrowanym na potrzeby podatku VAT.
W dniu 22.02.2012r. spółka L. złożyła skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem NSA, w której wniosła o:
- - wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem NSA w związku z ujawnieniem prawomocnego wyroku skazującego wydanego przez Sąd Rejonowy w R. III Wydział Karny z dnia 15.12.2010r. w sprawie o sygn. III Ks 29/10 – uznającego K. B. za winnego popełnienia przestępstwa skarbowego określonego w art. 54 § 1 w zw. z art. 6 § 2 kks i ustalenie w opisie czynu, ze był on podatnikiem podatku VAT;
- - wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia;
- - dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi o wznowienie postępowania.
Jako podstawę wznowieniową strona powołała art. 270 w zw. z art. 273 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – "Ppsa". Do skarg dołączyła odpis sentencji wyroku w sprawie III Ks 29/10.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.
Pismem z dnia 30.07.2012r. strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z uwierzytelnionych odpisów protokołów rozpraw, które odbyły się w sprawie o sygn. III K 25/12 w dniach 12.04.2012r. oraz 31.05.2012r. na okoliczność, ze skarżąca była jednym, z kontrahentów otrzymujących faktury VAT w postępowaniu toczącym się przeciwko K. B. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził co następuje:
Skarga o wznowienie postępowania podlega oddaleniu.
W punkcie wyjścia do dalszych rozważań zauważyć należy, że uregulowana w art. 270 Ppsa instytucja wznowienia postępowania polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego w przypadkach zajścia ustawowych przyczyn wznowienia. Jest to instytucja o charakterze nadzwyczajnym, a zatem przysługuje jedynie w wyjątkowych przypadkach, określanych mianem podstaw wznowieniowych. Skoro jest to instytucja nadzwyczajna to oczywistym wydaje się, że w procesie badania dopuszczalności wniesienia skargi o wznowienie postępowania nie jest możliwe stosowanie wykładni rozszerzającej. Przesłanki wznowieniowe muszą być interpretowane w sposób ścisły, albowiem instytucja ta służy w praktyce obalaniu prawomocnych orzeczeń sądowych, co z kolei zakłóca pewność obrotu prawnego.
Rozpoznanie skargi o wznowienie postępowania można zatem podzielić na dwa etapy. Pierwszy z nich polega na ustaleniu czy w sprawie ziściła się przesłanka wznowieniowa, która otwiera możliwość ponownego zbadania sprawy. Drugi etap dotyczy stricte ponownego rozstrzygnięcia sporu, który był przedmiotem orzeczenia, zakwestionowanego w tym nadzwyczajnym trybie.
W sprawie rozpoznawanej skarga strony nie dała podstaw do ponownego zbadania sprawy dot. zakreślonego na wstępie przedmiotu (wymiaru podatku), albowiem okoliczność faktyczna, na którą powołała się strona nie stanowiła przesłanki dającej możliwość wzruszenia wcześniej wydanego wyroku NSA.
Jako podstawę wznowieniową strona powołała art. 273 § 4 Ppsa, który to przepis stanowi, że można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy.
Strona, jako dowód na ziszczenie się wynikające z powołanego przepisu przesłanki wskazała wyrok w sprawie karnej, uznający kontrahenta skarżącej – J. B. winnego zarzucanych mu czynów z art. 54 § 1 kks. Jak słusznie zauważył w odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu, orzeczenie to nie mogło stanowić realizacji przesłanki, o której mowa w art. 273 § 3 Ppsa, a w konsekwencji przesądzić o możliwości wznowienia postępowania w rozpoznawanej sprawie.
Nie budzi bowiem wątpliwości tut. Sądu, że podstawą skargi o wznowienie postępowania może być tylko takie wykryte później prawomocne orzeczenie, które dotyczy tego samego stosunku prawnego. Stosując wykładnię językową, musi dotyczyć tej samej sprawy, a więc musi zachodzić tożsamość materii i stron, tj. innymi słowy tożsamość przedmiotowo – podmiotowa, danego postępowania. Taki zaś stan rzeczy w niniejszym, zainicjowanym przez stronę, postępowaniu wznowieniowym nie miał miejsca.
W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 151 w zw. z art. 276 Ppsa, orzekł jak w wyroku.