Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 9 lipca 2026 r., sygn. akt I FSK 2302/23

Uzasadnienie

1. 1. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
2. 1.1. Wyrokiem z 14 września 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 866/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi R. S.A. oddział w Polsce z siedzibą w W. (dalej skarżąca spółka) uchylił interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w 17 lutego 2023 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług oraz zasądził na rzecz skarżącej spółki zwrot kosztów postępowania sądowego.
3. 2. Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
4. 2.1. Sąd pierwszej instancji ustalił, że we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej skarżąca spółka podała, że jest czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce i w ramach prowadzonej działalności oferuje szeroki zakres produktów finansowych, związanych przede wszystkim z umowami kredytu samochodowego. Oferuje także swoim klientom produkty ubezpieczeniowe sprzedawane wraz z produktami finansowymi: ubezpieczenie od straty finansowej, będące ubezpieczeniem majątkowym i ubezpieczenie spłaty, które stanowi ubezpieczenie związane z finansowaniem samochodów.
5. 2.2. Skarżąca spółka podała, że planuje rozpocząć współpracę z zakładami ubezpieczeń wchodzącymi w skład tej samej grupy kapitałowej. Zakłady ubezpieczeń, z którymi skarżąca spółka chce podjąć współpracę, to spółki R.1 Ltd. i R.2 Ltd. (dalej łącznie R.3), będące pod nadzorem maltańskiego organu nadzoru finansowego. Skarżąca spółka nie będzie bezpośrednio powiązana kapitałowo z tymi podmiotami.
6. 2.3. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynikało, że w planowanej strukturze sprzedaż polis ubezpieczeniowych bezpośrednio do klientów będzie miała miejsce jedynie za pośrednictwem dealerów, którzy w ramach swojej działalności pośredniczą w sprzedaży produktów finansowych skarżącej spółki, a przy tym będą oferować również produkty ubezpieczeniowe. Dealerzy będą mieli możliwość podpisywania umów ubezpieczeniowych z klientami na bazie pełnomocnictwa udzielonego bezpośrednio przez R.3. Ponieważ dealerzy działają jako multiagenci (pośredniczą w sprzedaży produktów także innych podmiotów z rynku finansowego i ubezpieczeniowego), współpraca z R.3 będzie podobna do współpracy z innymi ubezpieczycielami.
7. 2.4. Skarżąca spółka podkreśliła, że jej uczestnictwo w procesie bezpośredniej sprzedaży polisy na rzecz klientów będzie wyjątkiem a umowna podstawa współpracy z dealerami nie została jeszcze w pełni ustalona. Podała jednak, że nie zawrze umowy agencyjnej z dealerami. Dealerzy nie mają wpływu na treść zawieranej umowy ubezpieczenia i nie mogą jej negocjować w imieniu klientów. Warunki umowy ubezpieczenia będą ustalone z góry. Z tytułu dystrybucji ubezpieczeń indywidualnych dealerzy, jako agenci ubezpieczeniowi, będą otrzymywać wynagrodzenie prowizyjne, uzależnione od wysokości składek. Poza skarżącą spółką i dealerami, R.3 będzie współpracować z podmiotem trzecim, który będzie świadczył dla R.3 usługi administracyjne.
8. 2.5. We wniosku o wydanie interpretacji przedstawiono także szczegółowy zakres czynności agencyjnych wykonywanych przez dealerów, przez skarżącą spółkę, administratora jak i zakres odpowiedzialności poszczególnych podmiotów.

Wynikało z niego, że do zakresu kompetencji skarżącej spółki należy:

1. - wykonywanie czynności przygotowawczych zmierzających do zawarcia umów ubezpieczenia z R.3, tj. implementacja produktów ubezpieczeniowych w systemach informatycznych na potrzeby sprzedaży produktów przez dealerów oraz negocjowanie oferty polis z R.3;
2. - wsparcie R.3 w monitorowaniu rynku ubezpieczeń oraz rekomendacji Komisji Nadzoru Finansowego;
3. - obsługa zawieranych umów ubezpieczenia, obejmującą w szczególności:
4. - procesowanie wniosków klientów w ramach systemów informatycznych wdrożonych do obsługi wykonywania czynności agencyjnych;
5. - obsługa płatności składek ubezpieczeniowych, tj. przyjmowanie wpłat od klientów tytułem składek ubezpieczeniowych oraz przekazywanie ich do R.3;
6. - obsługa czynności raportowania procesu ubezpieczeniowego do R.3 na uzgodnionych warunkach;
7. - raportowanie do R.3 o nadchodzącym zakończeniu umowy ubezpieczenia;
8. - archiwizacja polis ubezpieczeniowych;
9. - obsługa prowizji należnych dealerom z tytułu sprzedaży umów ubezpieczenia, przy czym niektóre obowiązki są zlecane administratorowi;
10. - obsługa czynności raportowania procesu ubezpieczeniowego do R.3 na uzgodnionych warunkach;
11. - kalkulacja prowizji dla dealerów oraz wysyłanie informacji o prowizjach do R.3, a następnie do dealerów.
12. 2.6. Skarżąca spółka podała, że za świadczone przez nią na rzecz R.3 usługi będzie przysługiwało jej wynagrodzenie prowizyjne, określone procentowo, którego wysokość będzie zależeć od wysokości opłaconych składek ubezpieczeniowych. Zakres odpowiedzialności skarżącej spółki będzie odpowiadał zakresowi czynności wymienionych w zdarzeniu przyszłym. Ponadto, zakres odpowiedzialności skarżącej spółki będzie odpowiadał zakresowi odpowiedzialności agenta ubezpieczeniowego przewidzianemu w art. 20 ustawy z dnia 15 grudnia 2017r. o dystrybucji ubezpieczeń (Dz.U. z 2023 r., poz. 1111 ze zm.).

1. 2.7. Skarżąca spółka wyjaśniła, że jej działalność ma na celu m.in. doprowadzenie do zawarcia umowy sprzedaży polis ubezpieczeniowych między R.3 oraz ubezpieczonymi - klientami dealerów. Wyrazem tego są w szczególności działania podejmowane przez nią, jako czynności przygotowawcze zmierzające do zawarcia umów ubezpieczenia z R.3. Pozostały zakres czynności wykonywanych przez skarżącą spółkę także ma na celu zawieranie umów sprzedaży polis ubezpieczeniowych, nawet jeśli czynności te dotyczą obsługi już zawartych umów ubezpieczenia. Celem skarżącej spółki jest świadczenie usługi w profesjonalny sposób, który będzie prowadził do zawarcia kolejnych umów ubezpieczenia między R.3 a klientami.

1. 2.8. Na tle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, skarżąca spółka zadała pytanie:
2. 1. Czy czynności wykonywane przez nią na rzecz R.3 są objęte zwolnieniem z VAT i w związku z tym, powinny być traktowane jako czynności, w związku z którymi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego?
3. 2. Czy przysługuje jej prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z nabyciem usług świadczonych przez dealerów?

1. 2.9. W stanowisku własnym skarżąca spółka przyjęła, że czynności wykonywane przez nią na rzecz R.3 są objęte zwolnieniem z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT i w związku z tym, powinny być traktowane jako czynności, w związku z którymi nie przysługuje jej prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z nabyciem usług świadczonych przez dealerów. Usługi świadczone przez dealerów powinny być uznane za zwolnione z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT, a ponadto skarżąca spółka wykorzystuje je dla potrzeb działalności zwolnionej.

1. 2.10. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił następnie, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej organ interpretacyjny) w interpretacji indywidualnej uznał stanowisko skarżącej spółki za nieprawidłowe w zakresie pytania pierwszego i prawidłowe w pozostałym zakresie.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że czynności wykonywane przez skarżącą spółkę na rzecz R.3 są czynnościami typowo technicznymi, nie stanowią usług pośrednictwa, które mieściłyby się w zakresie zwolnienia wskazanego w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT. Czynności te stanowią świadczenia dodatkowe o funkcji wspierającej i nadzorczej. Sprowadzają się one do przygotowania produktów ubezpieczeniowych i ich implementacji w systemach informatycznych oraz obsługi zawartych umów, a nie do samego doprowadzenia do zawarcia umowy.

2.11. W uzasadnieniu interpretacji argumentowano, że to dealerzy podejmują działania zmierzające do pozyskania klienta, z którym zawrą umowę, a nie skarżąca spółka. Wprawdzie skarżąca spółka negocjuje z R.3 ofertę polis, ale nie są to mediacje w imieniu i na rzecz klienta zmierzające do zawarcia umowy. Dotyczą one oferty, jaka będzie zaimplementowana do systemu i udostępniona dealerom. Zatem usługi świadczone przez skarżącą spółkę na rzecz R.3, nie będą korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług. W konsekwencji przyjęto, że skarżąca spółka nie wykonuje usług pośrednictwa ubezpieczeniowego, które na mocy art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT mogą korzystać ze zwolnienia od podatku VAT.

2.12. Sąd pierwszej instancji uchylając zaskarżoną interpretację przytoczył w uzasadnieniu wyroku art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT oraz art. 135 ust. 1 lit. a dyrektywy 112/2006/WE, orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przyjął, że wykonywane przez skarżącą spółkę usługi stanowiły część jednej kompleksowej usługi wykonywanej przez dealerów, skarżącą spółkę i administratora, które podlegały zwolnieniu na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że aby mówić, że dany podmiot świadczy usługę ubezpieczeniową (pośrednictwa ubezpieczeniowego), niezbędne jest, aby wykonywał on choćby część czynności składających się na istotę tej usługi. Pośrednictwo ma na celu dokonanie wszelkich niezbędnych czynności faktycznych lub czynności prawnych związanych z zawieraniem lub wykonywaniem umów ubezpieczenia. Samo świadczenie usług ubocznych, technicznych i wykonawczych na rzecz ubezpieczyciela nie może stanowić o wykonywaniu przez podmiot trzeci transakcji ubezpieczeniowych ani pokrewnych, jeśli dany podmiot nie podejmuje działań składających się na istotę pośrednictwa ubezpieczeniowego.

1. 2.13. Sąd pierwszej instancji argumentował, że w analizowanej sprawie część usług świadczonych przez skarżącą są usługami ubocznymi, w tym technicznymi. Jednakże, jak wynika z treści wniosku i stanowiska własnego skarżącej spółki, bez jej aktywności do zawarcia umowy ubezpieczenia w ogóle nie dojdzie, bowiem nie tylko negocjuje ona z podmiotami maltańskimi warunki umowy (jej działania wpływają na jej ostateczny kształt, a dealer nie może w tym zakresie wprowadzać jakichkolwiek zmian), ale przede wszystkim akceptuje wniosek przedłożony jej przez dealera.

1. 2.14. W podsumowaniu Sąd pierwszej instancji przyjął, że skarżąca spółka zasadnie twierdzi, że bez jej działania do zawarcia umowy ubezpieczeniowej dojść nie może. W analizowanej sprawie z uwagi na szczególne okoliczności faktyczne, w których w proces zawierania umowy ubezpieczeniowej zaangażowanych jest więcej podmiotów, niż tylko agent ubezpieczeniowy i zakład ubezpieczeń, należy ze szczególną ostrożnością analizować aspekty działalności poszczególnych podmiotów. Podkreślił, że w przypadku działań podejmowanych przez skarżącą spółkę należało przyjąć, że są one niezbędne do tego, by do zawarcia umowy między ubezpieczycielem i klientem w ogóle doszło.
2. 3. Skarga kasacyjna.
3. 3.1. Od powyższego wyroku organ interpretacyjny złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych.

1. 3.2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w powiązaniu z art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT, przez przyjęcie, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem wskazanego przepisu prawa materialnego, mimo że do takiego naruszenia nie doszło i w konsekwencji nieuzasadnione uchylenie zaskarżonej interpretacji zamiast oddalenia skargi.

1. 3.3. Ponadto zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT, przez jego błędną wykładnię i nieprawidłową ocenę możliwości zastosowania do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego polegającą na błędnym uznaniu przez Sąd pierwszej instancji, że w analizowanej sprawie skarżąca spółka w sposób przekonujący wykazała, że wykonywane przez nią usługi stanowiły część jednej kompleksowej usługi wykonywanej przez dealerów, skarżącą spółkę i administratora, która podlegałaby zwolnieniu od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT, podczas gdy opisane we wniosku o wydanie interpretacji czynności skarżącej spółki, to w rzeczywistości działania techniczne stanowiące obsługę umów ubezpieczenia, a nie czynności, które zmierzają do wyszukiwania klientów ubezpieczeniowych i kontaktowania ich z ubezpieczycielem w celu zawarcia umowy, wobec czego nie sposób zgodzić się ze wskazaniem, że usługi świadczone przez skarżącą spółkę mieszczą się w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT.

1. 3.4. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca spółka wniosła o jej oddalenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
2. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
3. 4.1. Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zasadnym okazał się podniesiony w niej zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT.

1. 4.2. Z argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wynikało, że Sąd pierwszej instancji przyjął, że wykonywane przez skarżącą spółkę czynności stanowiły część jednej kompleksowej usługi wykonywanej przez dealerów, skarżącą spółkę i administratora, które podlegały zwolnieniu na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT. Przyznał przy tym, że część tych czynności ma charakter technicznymi, jednakże kluczowe w jego ocenie znaczenie miało to, że bez aktywności skarżącej spółki nie dojdzie do zawarcia umowy ubezpieczenia, Nie tylko bowiem negocjuje ona z podmiotami maltańskimi wiążące dealerów warunki umowy ubezpieczenia, ale przede wszystkim akceptuje wniosek przedłożony jej przez dealera.

1. 4.3. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przyjęta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocena, że wykonywane przez skarżącą spółkę czynności stanowiły część jednej kompleksowej usługi nie znajduje uzasadnienia w przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym.

Pozostawiając na uboczu, to że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku szerzej nie wyjaśniono, w czym Sąd pierwszej instancji upatruje kompleksowy charakter usługi świadczonej przez skarżącą spółkę, przypomnieć należy, że pojęcie świadczeń złożonych (kompleksowych) nie zostało zdefiniowane w dyrektywie Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1,), dalej dyrektywa Rady 2006/112/WE oraz w ustawie o VAT.

4.4. W orzecznictwie podkreślono, że kwalifikowanie na gruncie podatku od towarów i usług tak zwanych "świadczeń złożonych", powinno dokonywać się przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności konkretnego przypadku. Nie zawsze bowiem czynności pozostające ze sobą w gospodarczym związku powinny być traktowane jako jedno świadczenie o charakterze złożonym.

Przedstawione wyżej wnioski można wyprowadzić z poglądów wyrażonych w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przyjmuje się w nim, że do celów VAT każde świadczenie powinno być zwykle uznawane za odrębne i niezależne. Natomiast w pewnych okolicznościach formalnie odrębne świadczenia, które mogą być wykonywane oddzielnie, a zatem które mogą oddzielnie prowadzić do opodatkowania lub zwolnienia, należy uważać za jedną transakcję, jeżeli nie są one od siebie niezależne (wyroki: z 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06, pkt 51; z 2 grudnia 2010 r. w sprawie C-276/09, pkt 23).

Aby stwierdzić, czy określone dwa elementy stanowią jedną transakcję dla celów podatku VAT należy ustalić, czy owe elementy mogą być świadczone łącznie, a więc czy istnieje związek między tymi elementami. Niemniej taki związek sam w sobie nie wystarcza, aby ustalić, czy istnieje jedno złożone świadczenie do celów podatku VAT. W celu ustalenia, czy świadczenia stanowią kilka niezależnych świadczeń, czy jedno świadczenie, należy poszukiwać elementów charakterystycznych dla danej transakcji (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 17 stycznia 2013 r. w sprawie C-224/11, EU:C:2013:15, pkt 44, 45).

4.5. Kierując się wskazówkami przedstawionymi w przywołanym wyżej orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości trudno dopatrzeć się tego, aby przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej czynności miały charakter "kompleksowy" w podanym wyżej znaczeniu. Argumentem przemawiającym za taką oceną nie może być bowiem to, że skarżąca "akceptuje wniosek przedłożony jej przez dealera", gdyż jest to wyłącznie czynność przygotowawcza, której nie można kwalifikować jako pośrednictwo w świadczeniu usług ubezpieczeniowych, a w konsekwencji zaliczyć do czynności zwolnionych z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT. Są to bowiem czynności, które nie są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno niepodzielne świadczenie ekonomiczne, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny.

4.6. W przedstawionym we wniosku modelu skarżąca spółka świadczy na rzecz ubezpieczyciela usługi mające charakter techniczny i niezwiązany z bezpośrednią relacją z samym klientem. Usługi te nie wchodzą w zakres zwolnienia przedmiotowego normowanego przez art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT, ponieważ użyte w art. 135 ust. 1 lit. a dyrektywy Rady 2006/112/WE sformułowanie "usług pokrewnych" świadczonych przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów ubezpieczeniowych oraz związanych z transakcjami ubezpieczeniowymi i reasekuracyjnymi oznacza, że usługi te muszą być w sposób nierozerwalnie (ściśle) związane z możliwością dokonania takiej transakcji przez danego klienta.

Pośrednictwo ubezpieczeniowe obejmuje tylko takie czynności, które dokonywane są wobec ubezpieczonego i wobec niego uzewnętrznionych czynności typu front office, w odróżnieniu od czynności jedynie technicznych, nazywanych czynnościami typu back office.

Wykonywanie czynności tego rodzaju może pośrednio oddziaływać na decyzję klienta o zamiarze kontynuowania współpracy ubezpieczeniowej, jednak wiążąca w tym względzie dyrektywa interpretacyjna zakazująca stosowania "rozszerzającej wykładni wyjątków" (exceptiones non sunt extendendae), nakazuje przyjąć, że związek usług pokrewnych, o których stanowi art. 135 ust. 1 lit. a dyrektywy Rady 2006/112/WE z usługami pośrednictwa ubezpieczeniowego lub samego ubezpieczenia, musi być interpretowania ściśle, jeśli ma zostać zaliczona do zwolnienia, o którym stanowi art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT. Przepis ten, jako normujący szczególną instytucję podatkowoprawną, jaką jest zwolnienie przedmiotowe z opodatkowania, podlega, zgodnie z zasadami wykładni prawa podatkowego, wykładni ścisłej i nierozszerzającej (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 listopada 2024 r., sygn. akt I FSK 509/21; dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA).

4.7. Odnotować w tym miejscu także można, że na gruncie analogicznego jak w rozpoznawanej sprawie stanu faktycznego Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 marca 2026 r., sygn. akt I FSK 1311/23 (dostępny w CBOSA) zwrócił uwagę na to, że orzecznictwo krajowych sądów administracyjnych wypracowało linię orzeczniczą co do interpretacji czynności, które wchodzą w zakres usług pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych. Podkreślił, że w tym zakresie wyróżnia się czynności, które bezpośrednio realizują cele pośrednictwa ubezpieczeniowego oraz takie, które je tylko wspomagają, mają charakter techniczny, mimo że pozostają istotne dla świadczenia zasadniczych usług, które realizują związek pomiędzy ubezpieczonym i świadczącym usługę ubezpieczenia.

Na tle tożsamego w istocie stanu faktycznego Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że skarżąca uczestniczy aktywnie w realizacji czynności, które są konieczne do finalnego zawarcia umowy, jednak mają one charakter techniczny, uzupełniający wobec zasadniczego celu realizowanego w ramach usług pośrednictwa ubezpieczeniowego. W konsekwencji prawidłowe było w jego ocenie stanowisko, że wymienione czynności nie wchodzą w zakres pojęcia "usług pośrednictwa ubezpieczeniowego" i tym samym nie wchodzą w zakres zwolnienia przedmiotowego normowanego przez art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT, gdyż dotyczy ono usług ściśle związanych z możliwością dokonania takiej transakcji z klientem jako ubezpieczonym.

4.8. Podzielając powyższe stanowisko i odwołując się do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu wyroku z 4 marca 2026 r., sygn. akt I FSK 1311/23 Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że skarga kasacyjna ma uzasadnione podstawy i działając na podstawie art. 188 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżony wyrok w całości oraz na podstawie art. 151 w związku z art. 193 tej ustawy oddalił skargę wniesioną przez skarżącą spółkę.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie 203 pkt 2 w związku z art. 205 § 2 powołanej wyżej ustawy.

1. - ---------------------- 2