Uzasadnienie
Postanowieniem z 8 lipca 2013 r., I SA/Wr 763/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę K. [...] spółki komandytowo-akcyjnej z siedzibą w L., powołując jako podstawę orzeczenia art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej Ppsa.
Jak zauważono w motywach postanowienia, pełnomocnik strony skarżącej wraz ze skargą złożył pełnomocnictwo udzielone mu w imieniu strony przez J. L., prezesa zarządu K. sp. z o.o., która to spółka jest jedynym komplementariuszem spółki skarżącej, upoważnionym do jej reprezentowania. Pełnomocnik nie przedstawił natomiast dokumentu wykazującego umocowanie ww. osoby do reprezentowania komplementariusza.
W związku z powyższym pełnomocnika wezwano do uzupełnienia braku formalnego skargi – w terminie siedmiu dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem jej odrzucenia – poprzez złożenie dokumentu określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (tj. odpisu z KRS komplementariusza skarżącej spółki – K. sp. z o.o.).
Wezwanie doręczono 5 czerwca 2012 r., toteż termin do uzupełnienia ww. braku formalnego upływał 12 czerwca 2013 r. Pełnomocnik strony skarżącej nie zareagował na powyższe wezwanie w związku z czym odrzucono skargę.
W skardze kasacyjnej od ww. postanowienia zarzucono naruszenie:
- - art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa poprzez odrzucenie skargi w wyniku uznania, że brak formalny nie został uzupełniony w terminie w sytuacji, gdy strona uzupełniła dokument wykazujący umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpis z KRS komplementariusza skarżącej spółki),
- - art. 49 § 1 Ppsa poprzez uznanie, że skarga zawierała braki formalne w sytuacji, gdy w aktach (administracyjnych) sprawy znajduje się odpis z KRS komplementariusza strony skarżącej, który umożliwiał Sądowi pierwszej instancji zweryfikowanie umocowania do wniesienia skargi.
Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Za niezasadny Sąd odwoławczy uznał zarzut naruszenia art. 49 § 1 Ppsa. Jak zauważa sama strona skarżąca, orzecznictwo nie jest jednolite co do tego, czy przepis ten znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy dokument, o którym mowa w art. 29 ww. ustawy, znajduje się w aktach administracyjnych sprawy (por. np. post. NSA: z 23 października 2013 r., II FSK 2342/13; z 24 września 2013 r., II GSK 1690/13, CBOSA). Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd, zgodnie z którym obowiązku ustanowionego w art. 29 Ppsa nie wyłącza okoliczność, że dokument wykazujący umocowanie do działania w imieniu osoby prawnej (w tym przypadku spółki kapitałowej) znajduje się w aktach administracyjnych sprawy, z przyczyn szerzej omówionych zarówno w orzecznictwie (por. np. post. NSA z 21 grudnia 2010 r., I FSK 1575/10, CBOSA), jak i w piśmiennictwie (por. odpowiednio argumenty funkcjonalne powołane przez M. Gródecką i T. Grzybowskiego w Glosie do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2011 r., II FSK 1824/10, OSP 2011/9, s. 647 i n.).
Z uwagi na to, że drugi z zarzutów powołanych w skardze kasacyjnej okazał się skuteczny, poprzestać można w tym miejscu na wskazaniu, że pogląd forsowany m.in. przez stronę skarżącą narusza w ocenie Sądu zakaz wykładni per non est w odniesieniu do zwrotu, którym operuje art. 29 Ppsa: "mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu".
Niezależnie od powyższego na uwzględnienie zasługiwał zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa. Wobec treści wierzytelnych kopii dokumentów załączonych do skargi kasacyjnej, w szczególności potwierdzenia nadania w urzędzie pocztowym przesyłki z żądanym odpisem z KRS oraz książki korespondencyjnej kancelarii, w ramach której działa pełnomocnik strony (k. 46-47 akt WSA), ustalenie o niewywiązaniu się z wezwania Przewodniczącego Wydziału, które stanowiło podstawę faktyczną zaskarżonego postanowienia, należy uznać za przedwczesne. Zgodnie bowiem z art. 83 § 3 Ppsa, oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Jak wynika z treści ww. dokumentów, nadanie ww. przesyłki nastąpiło 5 czerwca 2013 r. (tego samego dnia co doręczenie wezwania).
Z tych powodów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 Ppsa. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z wnioskiem strony wyklucza treść uchwały NSA z 4 lutego 2008 r., I OPS 4/07 (ONSAiWSA 2008/2/23).