Uzasadnienie
W dniu 21 lipca 2009 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek W. G. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie określenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za styczeń i październik 2003 r. oraz określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do września oraz listopad i grudzień 2003 r., ze względu na możliwość popadnięcia podatnika w ubóstwo.
Uzasadniając swoje żądanie podatnik wskazał, że z uwagi na prowadzone postępowanie kontrolne zmuszony był do zakończenia działalności gospodarczej, która stanowiła jego podstawowe i jedyne źródło utrzymania. Dodatkowo podatnik – opisując swoją sytuację materialną - powołał się na dokumentację złożoną w niniejszej sprawie wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy i stwierdził, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia również interes społeczny, bowiem ewentualne ściągnięcie zaległości podatkowej będzie się wiązało z koniecznością zapewnienia podatnikowi środków pomocy ze strony państwa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej "P.p.s.a.") przewiduje wprawdzie możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, ograniczając jednakże możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch ww. przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, jednakże powinna ona mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007r., II FZ 338-339/07, niepubl.).
W kontekście powyższych uwag Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożony przez podatnika w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Należy bowiem zauważyć, że argumentując swoje żądanie podatnik wprawdzie stwierdził, że wykonanie kwestionowanej decyzji organu podatkowego może skutkować popadnięciem tegoż podatnika w ubóstwo, jednakże zaniechał przytoczenia jakichkolwiek okoliczności, które na taki stan rzeczy mogłyby wskazywać. Nie można bowiem uznać, że powołanie się skarżącego na dokumentację złożoną przez niego w ramach postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy czyni zadość temu obowiązkowi.
Należy bowiem mieć na uwadze, że ostatni wniosek o przyznanie prawa pomocy podatnik złożył 17 kwietnia 2008 r., a postępowanie z tegoż wniosku zakończone zostało prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 lipca 2008 r. O ile zatem dokumentacja nadesłana przez skarżącego w zakresie jego sytuacji majątkowej w kwietniu 2008 r. była miarodajna dla Sądu rozpatrującego wniosek o przyznanie prawa pomocy, o tyle nie może ona być podstawą oceny statusu finansowego podatnika dla tutejszego Sądu rozpoznającego wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji złożony w lipcu bieżącego roku.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został należycie uzasadniony, nie można bowiem uznać za właściwą argumentacji ograniczającej się do stwierdzenia groźby popadnięcia wnioskodawcy w ubóstwo, bez przytoczenia jakichkolwiek okoliczności uprawdopodabniających taką możliwość. Wobec powyższego tutejszy Sąd w oparciu o art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.