Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt I FSK 1809/07 Naczelny Sąd Administracyjny - wobec cofnięcia przez Dyrektora Izby Celnej w K. skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 czerwca 2007 r., sygn. akt III SA/Gl 1634/06 w sprawie ze skargi W.W. na decyzję ww. organu z dnia 13 października 2006 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego – umorzył postępowanie w sprawie i orzekł o zwrocie Dyrektorowi Izby Celnej połowy uiszczonego wpisu sądowego od skargi kasacyjnej.
Pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 4 kwietnia 2008 r. w oparciu o art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwana "P.p.s.a.", wniósł o uzupełnienie ww. postanowienia poprzez orzeczenie o zwrocie na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym w kwocie 1200 zł. W uzasadnieniu pełnomocnik podkreślał, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie. Koszty te należą się stronie m.in. w przypadku umorzenia postępowania na skutek wydania przez organ decyzji uwzględniającej w całości żądanie strony (art. 201 P.p.s.a.).
W ocenie pełnomocnika skarżącego cofnięcie skargi kasacyjnej przez organ po wydaniu pozytywnego dla strony skarżącej wyroku przez Sąd pierwszej instancji wywołuje analogiczne skutki i powinno być tak samo traktowane w zakresie orzekania o kosztach postępowania.
Nadto powołując się na treść art. 208 P.p.s.a. pełnomocnik podatnika stwierdził, że nie jest słuszne pozbawienie skarżącego prawa do zwrotu kosztów poniesionych na skutek niesumiennego i oczywiście niewłaściwego postępowania organu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 7 grudnia 2007 r., sygn. akt I FSK 1096/07, gdzie w stanie faktycznym, jak w niniejszej sprawie stwierdzono, że "Jeśli ustawodawca nie przewidział w art. 203 i art. 204 P.p.s.a. możliwości zasądzania na rzecz strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w przypadku jego umorzenia na skutek cofnięcia skargi kasacyjnej, to niedopuszczalne byłoby uzupełnianie w tym zakresie ustawy w drodze wykładni rozszerzającej lub analogii.".
Argumentując powyższą tezę Sąd zaznaczył, że zgodnie z podstawową zasadą dotyczącą kosztów postępowania, wynikającą z art. 199 P.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej, przy czym odstąpienie od tej zasady możliwe jest w takich przypadkach, gdy istnieje przepis pozwalający na obciążenie kosztami postępowania danej strony, związanymi z jej udziałem w sprawie, strony przeciwnej lub Skarbu Państwa (w części stanowiącej budżet sądu administracyjnego, por. np. art. 242 P.p.s.a.).
Sąd przypomniał, że w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie obowiązuje zasada odpowiedzialności za wynik procesu, zawsze pozwalająca na zasądzanie zwrotu niezbędnych kosztów postępowania od strony przegrywającej na rzecz strony wygrywającej sprawę. Przewidziano natomiast szczególne regulacje, które w pewnych sytuacjach uprawniają stronę po uzyskaniu korzystnego dla niej rozstrzygnięcia do zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do skutecznego dochodzenia praw. Jak podkreślił NSA w cytowanym orzeczeniu ustawodawca odmiennie uregulował przedmiotowe zagadnienie w ramach postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym w porównaniu z postępowaniem przed sądem kasacyjnym.
Sąd podkreślił, że: "W postępowaniu przed sądem pierwszej instancji kosztową odpowiedzialnością za wynik sprawy można obciążyć tylko organ w razie uwzględnienia skargi (art. 200 P.p.s.a.) lub umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 lub art. 118 § 2 P.p.s.a. (art. 201 P.p.s.a.); nie można natomiast zasądzić zwrotu kosztów od skarżącego na rzecz organu gdy skarga zostanie oddalona. W postępowaniu ze skargi kasacyjnej, stosownie do art. 203 i art. 204 P.p.s.a, możliwy jest zwrot od strony przeciwnej poniesionych przez drugą stronę – zarówno organ, jak i skarżącego - niezbędnych kosztów postępowania, jeżeli wydany zostanie jeden z wymienionych w tych artykułach, korzystnych dla niej wyroków.".
W oparciu o powyższe Sąd zauważył, że wolą ustawodawcy było precyzyjne unormowanie zasad zwrotu kosztów postępowania między stronami, a zatem regulacje te nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający, ani tym bardziej uzupełniane w drodze analogii, co sprzeciwiałoby się sformułowanej w art. 2 Konstytucji RP zasadzie demokratycznego państwa prawa, w myśl której niedopuszczalne jest nakładanie obowiązków bez wyraźnej podstawy ustawowej.
Nawiązując do stanowiska skarżącego zawartego we wniosku o uzupełnienie postanowienia tutejszy Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w cytowanym orzeczeniu, że "(...) cofnięcie skargi lub skargi kasacyjnej oznacza jedynie, że strona, która ją wniosła rezygnuje z uruchomienia sądowej kontroli. Nie może więc być traktowane jako tożsame z uznaniem przez nią stanowiska strony przeciwnej za zasadne, ani tym bardziej za równoznaczne w skutkach ze zbadaniem zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia organu administracji, czy wojewódzkiego sądu administracyjnego przez odpowiedni sąd administracyjny.
Nie należy przy tym zapominać, że wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną, które w przypadku jej sporządzenia przez zawodowego pełnomocnika powoduje powstanie kosztów wynagrodzenia tego pełnomocnika, stanowi uprawnienie, a nie obowiązek strony (art. 179 P.p.s.a.). To od strony zależy czy skorzysta z takiej możliwości. Z uwagi na brak regulacji szczególnej w razie umorzenia postępowania na skutek cofnięcia skargi kasacyjnej, w myśl art. 199 P.p.s.a., koszty poniesione przy sporządzaniu takiej odpowiedzi stanowią więc koszty obciążające stronę związane z jej udziałem w postępowaniu.".
Nie znajduje także podstaw twierdzenie skarżącego, jakoby uzasadnieniem rozstrzygnięcia w zakresie zwrotu na jego rzecz kosztów postępowania od strony przeciwnej, była treść art. 208 P.p.s.a. Jak bowiem trafnie zauważył NSA w omawianym postanowieniu "Skorzystanie przez stronę z ustawowo przewidzianych uprawnień do uruchomienia środków odwoławczych, jak również rezygnowanie z kontynuowania wszczętego postępowania przed sądem administracyjnym, nie może być utożsamiane z niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym postępowaniem, o którym mowa w art. 208 P.p.s.a.".
Biorąc powyższe pod uwagę tutejszy Sąd stwierdza, że wniosek skarżącego jako bezzasadny podlega oddaleniu.