Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 5 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 1764/11

Uzasadnienie

1. Wyrokiem z dnia 7 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1764/11 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w O. od wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 lipca 2011 r., sygn. akt I SA/Ol 58/11 w sprawie ze skargi K.B. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 23 listopada 2010 r., w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do grudnia 2004 r., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznawania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie (pkt 1), zasądził od K.B. na rzecz Dyrektora Izb Skarbowej w O. kwotę 7.740 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (pkt 2), oraz przyznał od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie) na rzecz doradcy podatkowego K.D. wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w kwocie 6.542 zł zawierającej podatek VAT oraz 56 zł tytułem poniesionych wydatków (pkt 3).

2. W piśmie z dnia 31 grudnia 2012 r., pełnomocnik skarżącej doradca podatkowy K.D. złożył wniosek o sprostowanie wyroku w części dotyczącej wysokości zasądzonych kosztów tj.: w pkt 2 kwoty zasądzonej na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w wysokości 5.400 zł stanowiących wysokość opłat jednego radcy prawnego w sprawie, zamiast zasądzonych przez Sąd 7.740 zł – w związku z pkt 15 uzasadnienia wyroku, ponieważ radca prawny reprezentujący Dyrektora Izby Skarbowej reprezentował, również Organ w sprawie przed sądem I instancji, co wynika z porównania akt sprawy. W związku z tym, należało zasądzić 75% określonej stawki dla tego rodzaju spraw, czyli 5400 zł. Gdyby nawet przyznać stronie przeciwnej 100% stawki to kwota powinna była wynosić 7.200 zł, a nie 7.740 zł jak zasądził NSA. W punkcie 3 wyroku kwoty należnej doradcy podatkowemu za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy – 6.642 zł (5400+23%VAT) zamiast 6.542 zł – w związku z pkt 16 uzasadnienia wyroku, stanowiących oczywiste omyłki pisarskie, ewentualnie błędy rachunkowe.

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje

1. 3. Przedmiotowy wniosek o sprostowanie wyroku, po pierwsze, w zakresie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (pkt 2 zaskarżonego wyroku), podlega oddaleniu. Natomiast w pkt 3 wyroku należy, zgodnie z wnioskiem strony, sprostować zaistniały błąd rachunkowy.
2. 4. Stosowanie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270, dalej: "P.p.s.a"), Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2009, wyd. III).
3. 5. Złożony w sprawie wniosek o sprostowanie wyroku w zakresie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (pkt 2 przedmiotowego wyroku), w którym pełnomocnik skarżącej domaga się sprostowania wysokości kwoty zasądzonej 7 740 zł na kwotę 5 400 zł jest bezpodstawny, gdyż Sąd odwoławczy prawidłowo orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 203 pkt 2 i art.205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust.2 pkt 2 lit.a i pkt 1 lit.a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1349 ze zm.). W ocenie Sądu odwoławczego pełnomocnikowi skarżącej umknęło uwadze, że zgodnie z art. 205 § 2 P.p.s.a, do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się wynagrodzenie, koszty sądowe (obejmujące opłaty sądowe i zwrot wydatków – art. 211 P.p.s.a) oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa. Zatem sąd odwoławczy prawidłowo wskazał podstawę zasądzenia kosztów, na które złożyło się zwrot wpisu od skargi kasacyjnej (wysokość wpisu 2 340 zł) oraz wynagrodzenia pełnomocnika Dyrektora Izby Skarbowej (w kwocie 5400 zł). Należy wskazać, że w punkcie 2 przedmiotowego wyroku nie wystąpiła żadna omyłka pisarska ani rachunkowa, zatem wniosek pełnomocnika skarżącej podlega w tym punkcie oddaleniu i nie zasługuje na uwzględnienie.
4. 6. Natomiast inaczej przedstawia się kwestia wniosku o sprostowanie wyroku w pkt 3. Naczelny Sąd Administracyjny przyznał wynagrodzenie w kwocie 6 542 zł brutto oraz 56 zł tytułem poniesionych wydatków na rzecz pełnomocnika ustanowionego z urzędu na podstawie art. 250 P.p.s.a. w związku z § 3 ust.2 pkt 1 i ust. 1 pkt 1 lit.g oraz § 2 ust.3 i § 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31, poz. 153). Jednak należy w tym miejscu przyznać rację pełnomocnikowi skarżącej i uwzględnić jego wniosek o sprostowani wyroku z powodu zaistnienia błędu rachunkowego, który powstał podczas obliczania wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej. Ma rację pełnomocnik podnosząc, że zamiast kwoty 6 542 winna być kwota 6 642 zł. Sąd odwoławczy popełnił błąd rachunkowy w tym punkcie. Pełnomocnik, prawidłowo wyliczył, że w punkcie 3 powinna być wpisana kwota należna doradcy podatkowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w wysokości 6 642, co stanowi wynik działania (5400 + 23% VAT), Naczelny Sąd Administracyjny w pkt 16 uzasadnienia wyroku zatem wskazał prawidłowe podstawę praną przyznania wynagrodzenia lecz dopuścił się błędu rachunkowego, który należało sprostować zgodnie z wnioskiem pełnomocnika skarżącej.
5. 7. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 166 i 193 P.p.s.a. orzekł o sprostowaniu wyroku z dnia 7 września 2012 r. w punkcie 3, w ten sposób, że w miejsce słów " w kwocie 6,542 (słownie: sześć tysięcy pięćset czterdzieści dwa) złotych" wpisać słowa "w kwocie 6 642 (słownie: sześć tysięcy sześćset czterdzieści dwa) złotych".
6. 8. Natomiast wniosek o sprostowanie przedmiotowego wyroku w części punktu 2 wyroku oddalić jako pozbawiony uzasadnionych podstaw na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w zw. z art. 193 P.p.s.a.