Uzasadnienie
Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Po 215/08, oddalający skargę T. S. A. w P. (następcy prawnego P. S. A. w P.) – obecnie I. S.A. z siedzibą w P. (dalej powoływanej jako "Spółka") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z 17 grudnia 2007 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień i maj 2007 r. został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargą kasacyjną Spółki.
Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 18 grudnia 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) i art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym: czy przepis art. 81b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. do 1 grudnia 2008 r. był zgodny z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 grudnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) i na podstawie art. 124 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a." zawiesił postępowanie w sprawie.
4 lipca 2013 r. Trybunał Konstytucyjny wydał w tym zakresie wyrok sygn. akt
P 7/10 – tym samym ustała przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania.
Działając na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 w związku z art. 131 oraz art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.