Uzasadnienie
Wyrokiem z 29 stycznia 2008 r., sygn. akt I FSK 1501/06, po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt I SA/Lu 309/06, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Pismem z 17 marca 2008 r. Skarżący D. B. złożył wniosek o wykładnię ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie:
- - zgodności dokonanej interpretacji z acquis communautaire Wspólnoty, w szczególności z art. 4 ust. 4 VI Dyrektywy z uwzględnieniem zasady wynikającej z art. 249 zd. 3 (dawniej art. 189) Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,
- - niezastosowania przez NSA wnioskowanego w skardze kasacyjnej trybu orzekania reformatoryjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej - p.p.s.a.), Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
W doktrynie oraz w orzecznictwie podkreśla się, że wniosek o wykładnię wyroku powinien wskazywać przedmiot wątpliwości strony. "Należy wskazać wyraźnie, który fragment uzasadnienia jest dla strony niezrozumiały bądź nasuwa określone wątpliwości i dlaczego" (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, str. 346). Wniosek nie może natomiast zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie (ibidem).
Tymczasem z uzasadnienia rozpatrywanego niniejszym postanowieniem wniosku wynika, że w gruncie rzeczy Skarżący zmierza do polemiki z rozstrzygnięciem Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz z uzasadnieniem tego rozstrzygnięcia. Z jednej strony Skarżący podnosi, że uzasadnienie wyroku NSA nie odwołuje się do acquis communautaires Wspólnoty, z drugiej zaś strony sugeruje, że Naczelny Sąd Administracyjny w sposób niewystarczający odniósł się do kwestii możliwości orzekania co do istoty sprawy. Sprawia to, że czytając wniosek Strony o wykładnię wyroku można odnieść wrażenie, że Skarżący domaga się od Naczelnego Sądu Administracyjnego ponownego uzasadnienia swego rozstrzygnięcia oraz "wytłumaczenia się" z podniesionych we wniosku o wykładnię kwestii.
Strona nie wskazuje natomiast żadnego fragmentu uzasadnienia wyroku NSA, który jej zdaniem jest niejasny lub budzi wątpliwości. Tymczasem z treści art. 158 p.p.s.a. wyraźnie wynika, że Sąd – rozpatrując wniosek o dokonanie wykładni wyroku – jest władny jedynie rozstrzygać wątpliwości co do jego treści. Konieczność usunięcia tych wątpliwości zachodzi wówczas, gdy treść orzeczenia została sformułowana w sposób niejasny i budzący wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej czy sposobu jego wykonania. "Natomiast nie jest dopuszczalne rozstrzyganie przez sąd wątpliwości stron powstałych na tle uzasadnienia wyroku lub dokonanej w nim interpretacji przepisów prawa. Za szczególnie pozbawione podstaw prawnych należy także uznać domaganie się przez stronę dokonania wykładni wyroku, stanowiące w istocie polemikę z odmiennym niż oczekiwała strona stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 marca 2008 r., sygn. akt II FSK 1389/07).
W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że wniosek Skarżącego o dokonanie wykładni jest niezasadny. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 158 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.