Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 1613/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. K. (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 28 marca 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2011 r.
W związku ze złożoną od tego orzeczenia skargą kasacyjną skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że aktualnie nie osiąga przychodów z prowadzonej pozarolniczo działalności gospodarczej, nie posiada składników majątku mogących przynosić dochody (poza umową dzierżawy na kwotę 2 000 złotych płatną raz w roku), nie posiada również oszczędności, nieruchomości lub ruchomości, które mogłaby zbyć. Z tytułu zatrudnienia na czas określony uzyskuje wynagrodzenie w kwocie 2 160,08 zł brutto. Na utrzymaniu ma dwoje dzieci, z którymi mieszka w jednorodzinnym domu rodziców pomagających jej w utrzymaniu. Samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, natomiast (niezamieszkujący z rodziną) mąż świadczy na utrzymanie dzieci łącznie 1 500 zł miesięcznie. Miesięczne zobowiązania powodują, że na bieżące utrzymanie skarżącej i jej dzieci pozostaje jej kwota ok. 730 zł. Środki na rachunku bankowym skarżąca ma zajęte przez Naczelnika Urzędu Skarbowego do kwoty 133 416 zł, co pochłania całość osiąganego wynagrodzenia za pracę przelewanego na ten rachunek.
Nadto skarżąca ponosi też wydatki na leczenie (córki, z uwagi na alergie, i swoje, ponowotworowe). Skarżąca ma bardzo ograniczone możliwości zaspokojenia potrzeb dzieci i swoje, zmuszona jest do ciągłego pożyczania pieniędzy na utrzymanie od rodziców i znajomych. Wykonanie zaskarżonej decyzji zdaniem skarżącej pozbawi ją i jej małoletnie dzieci środków koniecznych do zaspokojenia podstawowych bieżących potrzeb.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że przez określoną w powołanym przepisie szkodę należy rozumieć taką szkodę majątkową oraz niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. np. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2012 r., II OZ 1026/12 i z dnia 26 października 2012 r., II OSK 1841/12). Trudne do odwrócenia skutki natomiast to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. np. postanowienie NSA z dnia 15 listopada 2012 r., II OZ 990/12 i z dnia 2 października 2012 r., I GSK 1251/12).
Należy zwrócić uwagę, że skarżąca w toku postępowania w niniejszej sprawie uzyskała wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 23 lipca 2014 r.). Podniesione w uprzednim wniosku okoliczności i argumenty mające wskazywać na zasadność żądania udzielenia ochrony tymczasowej pozostają aktualne również na obecnym etapie postępowania – skarżąca w dalszym ciągu ma złą sytuację majątkową, jej wynagrodzenie jest zajęte przez komornika, ponosi koszty leczenia, a na utrzymanie siebie i dwójki dzieci zmuszona jest pożyczać pieniądze od rodziców i znajomych.
Mając na uwadze przedstawione przez skarżącą we wniosku informacje o jej sytuacji finansowej, które rzetelnie zostały potwierdzone dokumentami źródłowymi, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki dla skarżącej oraz jej rodziny w postaci pozbawienia środków niezbędnych do utrzymania, zwłaszcza z uwagi na okoliczność niemalże całkowitej egzekucji uzyskiwanego z tytułu pracy wynagrodzenia wpływającego na rachunek bankowy skarżącej, zajętego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego istnieją zatem w dalszym ciągu podstawy do uznania, że wykonanie zaskarżonej decyzji, zważywszy na wysokość ustalonego w niej zobowiązania podatkowego i okoliczności toczenia się innych postępowań wobec skarżącej (w przedmiocie rozstrzygnięć organów administracji dotyczących podatku akcyzowego i opłat paliwowych), może spowodować w stosunku do skarżącej wystąpienie skutków określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w innych sprawach skarżącej (por. postanowienie z dnia: 12 maja 2015 r., I GSK 617/15; 19 maja 2015 r., I GSK 792/15; 26 maja 2015 r., I GSK 843/15 i I GSK 844/15; 9 czerwca 2015 r., I GSK 980/15; 23 czerwca 2015 r., I GSK 1087/15; 30 czerwca 2015 r., I GSK 1143/15; 16 lipca 2015 r., I GSK 1246/15 i I GSK 1261/15), które to stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający przedmiotowy wniosek podziela w pełni.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.