Uzasadnienie
Wyrokiem z 18 marca 2026 r., sygn. akt III SA/Wa 2440/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd pierwszej instancji) oddalił skargę M.K. (dalej: Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 27 sierpnia 2025 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do czerwca 2023 r.
Od powyższego wyroku Skarżąca wywiodła skargę kasacyjną, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, ubieganie się o udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji należy wyłącznie do strony postępowania i uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku przez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07 oraz z 9 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10 i z 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II FZ 988/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z kolei brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 61).
Przechodząc do oceny wniosku Skarżącej, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że Sąd pierwszej instancji, postanowieniem z 5 grudnia 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 2440/25, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazał, że Skarżąca nie uprawdopodobniła wymienionych we wniosku następstw wykonania decyzji, nie przedstawiła swojej pełnej sytuacji majątkowej, nie poparła swoich twierdzeń dokumentacją źródłową ilustrującą jej bieżącą zdolność płatniczą. Wyjaśnił, że nie jest w stanie zweryfikować twierdzeń odnoszących się do podnoszonej w uzasadnieniu złej kondycji majątkowej Skarżącej. Wskazał również, że nie dysponuje informacjami, które pozwoliłyby porównać wysokość obciążeń związanych z wykonaniem decyzji z aktualną sytuacją Skarżącej. Podniósł, że ma na względzie, iż wysokość zaległości podatkowych, za jakie ma odpowiadać Skarżąca, jest znaczna, niemniej jednak bez zestawienia tej wysokości ze stanem posiadania i uzyskiwanymi dochodami udokumentowanymi przykładowo wyciągami z posiadanych rachunków bankowych, klarownym wykazem majątku ruchomego i nieruchomego, dochodami, wydatkami, nie jest możliwe potwierdzenie ziszczenia się przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
W związku z sytuacją zaistniałą w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając ponowny wniosek Skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jest związany granicami oceny takiego wniosku określonymi w art. 61 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd może zmienić lub uchylić postanowienie w sprawie wstrzymania wydane na podstawie § 2 i 3 w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny będzie uprawniony do zmiany wydanego we wcześniejszej sprawie prawomocnego postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zmianie uległy okoliczności sprawy (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1473/19; CBOSA).
Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając obecny wniosek Skarżącej dostrzega, że z akt sprawy nie wynika, aby sytuacja Skarżącej uległa jakiejkolwiek zmianie w stosunku do tej, którą oceniał już Sąd pierwszej instancji. Okoliczności powołane jako podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji są takie same jak w poprzednim wniosku odmownie rozpatrzonym przez Sąd pierwszej instancji. Ponadto wniosek ten nie został poparty żadnymi dokumentami obrazującymi sytuację finansową Skarżącej, a Sąd nie mając informacji o aktualnym stanie finansowym i majątkowym Skarżącej, nie posiada możliwości oceny jej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.
Wobec powyższego nie zaistniała zmiana okoliczności w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, która była warunkiem koniecznym aby zmienić lub uchylić poprzednio wydane postanowienie w tym zakresie. Brak podstawy do zmiany postanowienia na podstawie art. 61 § 4 p.p.s.a. powoduje, że niemożliwe jest uwzględnienie obecnie rozpatrywanego wniosku.
W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie zachodzą żadne przesłanki przyznania Skarżącej ochrony tymczasowej określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a., co powoduje, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawarty w skardze kasacyjnej nie zasługuje na uwzględnienie.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.