Uzasadnienie
- 1. W piśmie z dnia 18 marca 2013 r., zatytułowanym "sprzeciw od kosztów sądowych", dor. pod. M., powołując się na art. 258 § 2 pkt 8 oraz art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwane dalej u.p.p.s.a., wskazała, że w wydanym w dniu 23 stycznia 2013 r. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt I FSK 123/12:
- - nie zasądzono kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu przez pełnomocnika M.;
- - zasądzono od skarżącego na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie regulacji ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym, a także rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagradzania za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu. Wniesiono o:
- - zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 75% kwoty wynagrodzenia określonego w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości;
- - zwrot niezbędnych wydatków stanowiących koszty przejazdu na rozprawę w dniu 23 stycznia 2013 r. w wysokości 120.00 zł;
- - odstąpienie od zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego przez skarżącego z uwzględnieniem, że pełnomocnik nie brał udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym pierwszej i drugiej instancji.
- 2. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
- 2.1. Na wstępie należy zaznaczyć, że autorka wskazanego na wstępie pisma, mimo że skierowała go do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, powołując się przy tym na art. 258 § 2 pkt 8 u.p.p.s.a., zakwestionowała okoliczność zasądzenia od skarżącego na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej kwoty tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Mając na uwadze treść pisma ww. zakresie przyjąć należało, że w istocie stanowi ono zażalenie na rozstrzygnięcie zawarte w sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2013 r. w przedmiocie zasądzonych kosztów postępowania. Autorka pisma nie zgadza się bowiem z zasądzoną od skarżącego na rzecz organu podatkowego kwotą tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
W takiej sytuacji należy przypomnieć, że orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są ostateczne i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie. Podstawy wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie daje art. 194 u.p.p.s.a. zgodnie z którym zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje jedynie na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego Powyższe potwierdza ugruntowane w tej kwestii stanowisko zarówno sądów, jak i doktryny (por. postanowienia NSA: z dnia 9 marca 2011 r., II GZ 286/10; z dnia 22 lutego 2011 r., II GZ 224/10; z dnia 9 grudnia 2009 r., II GZ 187/07; z dnia 14 kwietnia 2004 r., GSK 68/04 – dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydanie 4, Warszawa 2010, str. 482; B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Wydanie 2, Warszawa 2009 r., str.530). A zatem zażalenie w zakresie zasądzonych kosztów postępowania podlega odrzuceniu. Z powyższych względów orzeczono jak w pkt 1 sentencji, na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 i 197 § 2 u.p.p.s.a.
Nadmienić należy, że orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2013 r. rozstrzyga o całości skargi kasacyjnej, a także zawiera rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu orzeczenia odniesiono się do kwestii przyczyn braku zasądzenia na rzecz pełnomocnika strony skarżącej kosztów postępowania z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Nie można zatem przyjąć, że wskazane w rozpatrywanym piśmie okoliczności zostały przez Naczelny Sąd Administracyjny pominięte. Z tego względu, nawet gdyby przyjąć, że pismo strony stanowi wniosek o uzupełnienie wyroku, orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2013 r. nie może podlegać uzupełnieniu na zasadzie określonej w art. 157 § 1 u.p.p.s.a.
2.2. W piśmie wskazano również, że nie zasądzono kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu przez pełnomocnika. Wniesiono o: zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 75% kwoty wynagrodzenia określonego w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości; zwrot niezbędnych wydatków stanowiących koszty przejazdu na rozprawę w dniu 23 stycznia 2013 r. w wysokości 120.00 zł.
W zaskarżonym orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny już wyjaśniał, że wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za udzieloną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, po złożeniu przez tak ustanowionego pełnomocnika stosownego oświadczenia.
Zgodnie z treścią art. 59 § 1 u.p.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu.
Z tych też względów zawarty w przedmiotowym piśmie wniosek o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, Naczelny Sąd Administracyjny przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w pkt 2 sentencji, na podstawie art. 59 § 1 w zw. z art. 193 u.p.p.s.a.