Uzasadnienie
W piśmie z dnia 18 marca 2013 r., zatytułowanym "Sprzeciw od kosztów sądowych", dor. pod. M.L., powołując się na art. 258 § 2 pkt 8 oraz art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wskazała, że w wydanym w dniu 23 stycznia 2013 r. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt I FSK 121/12:
- 1. nie zasądzono kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu przez pełnomocnika M. L.;
- 2. zasądzono od skarżącego na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę zwrotu kosztów postępowania w nieprawidłowej wysokości.
W ocenie autorki tegoż pisma, wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu prowadzonym przed sądem drugiej instancji powinno być ustalone przez Naczelny Sąd Administracyjny z uwzględnieniem stosownych regulacji ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym, a także rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagradzania za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu.
Ponadto wskazała, że nieprawidłowe było zasądzenie od strony skarżącej na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej kwoty 2.700 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w sytuacji, gdy nakład pracy pełnomocnika organu tego w żaden sposób nie uzasadniał.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy zaznaczyć, że autorka wskazanego na wstępie pisma, mimo że skierowała go do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, powołując się przy tym się na art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zarzuciła w nim, że w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2013 r. nie zasądzono na jej rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Po drugie, zakwestionowała okoliczność zasądzenia od skarżącego – A. C. – na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej kwoty 2.700 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w sytuacji, gdy pełnomocnik organu nie był obecny na żadnej z rozpraw prowadzonych w sprawie skarżącego przed sądami administracyjnymi.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, mając na uwadze treść tegoż pisma, a zwłaszcza argumentację w zakresie sformułowanych zarzutów, należało przyjąć, że w istocie stanowi ono zażalenie na rozstrzygnięcie zawarte w sentencji wyroku NSA z dnia 23 stycznia 2013 r. w przedmiocie zasądzonych kosztów postępowania. W takiej sytuacji należy przypomnieć, że orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są ostateczne i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie. Powyższe wynika z ugruntowanego stanowiska zarówno sądów, jak i doktryny (por. postanowienia NSA: z dnia 9 marca 2011 r., II GZ 286/10; z dnia 22 lutego 2011 r., II GZ 224/10; z dnia 9 grudnia 2009 r., II GZ 187/07; z dnia 14 kwietnia 2004 r., GSK 68/04 – dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydanie 4, Warszawa 2010, str. 482; B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Wydanie 2, Warszawa 2009 r., str.530). A zatem zażalenie strony podlega odrzuceniu.
Ponadto należy zauważyć, że wskazane przez stronę orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2013 r. rozstrzyga o całości skargi kasacyjnej, a także zawiera rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego. Ponadto odnosi się do kwestii przyczyn braku zasądzenia na rzecz pełnomocnika strony skarżącej kosztów postępowania z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Nie można zatem przyjąć, że wskazane przez autora rozpatrywanego pisma okoliczności zostały przez Naczelny Sąd Administracyjny pominięte. Z tego względu, nawet gdyby przyjąć, że pismo strony stanowi wniosek o uzupełnienie wyroku, wskazane orzeczenie NSA z dnia z dnia 23 stycznia 2013 r. nie może podlegać uzupełnieniu na zasadzie określonej w art. 157 § 1 P.p.s.a.
Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 i 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.