Uzasadnienie
Postanowieniem z 14 maja 2024 r., sygn. akt I FSK 115/24, Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie O. sp. z o.o. (dalej "spółka" lub "skarżąca") na postanowienie tego sądu z 18 kwietnia 2024 r., sygn. akt I FSK 115/24, w przedmiocie odrzucenia wniosku spółki o zbadanie spełnienia wymogów niezawisłości i bezstronności sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 3 października 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 389/23, wydanego ze skargi spółki na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 30 grudnia 2022 r. w przedmiocie zaliczenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za maj 2022 r. na poczet zaległości podatkowych.
W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia wskazano, że w świetle przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", w szczególności art. 194 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 5a § 18 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. — Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, ze zm.), dalej "p.u.s.a.", zażalenie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego o odrzuceniu wniosku z art. 5a § 1 p.u.s.a. jest niedopuszczalne.
Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie, w którym zażądała uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości z uwagi na:
- 1) wadliwą wykładnię art. 5a § 10, § 15 i § 16 p.u.s.a. przez przyjęcie, że wskazane normy wyłączają możliwość zaskarżenia postanowienia o odrzuceniu wniosku z art. 5a § 1 p.u.s.a.;
- 2) wadliwą wykładnię art. 5a § 18 p.u.s.a. w zw. z art. 194 p.p.s.a. przez przyjęcie, że niedopuszczalne jest zażalenie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego odrzucające wniosek z art. 5a § 1 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności zauważenia wymaga, że przedmiotem zaskarżenia wniesionym przez spółkę zażaleniem z 24 maja 2024 r. (a zatem przedmiotem zainicjowanej w ten sposób kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie) jest rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie z 14 maja 2024 r.) wydane w związku z innym zażaleniem skarżącej (z 2 maja 2024 r.). Z uwagi zatem na podniesioną w zażaleniu argumentację, podkreślić należy, że skarżone obecnie postanowienie nie zostało wydane w ramach procedury uregulowanej w art. 5a p.u.s.a.
Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyraźnie określają natomiast, że zażaleniem mogą być zaskarżane wyłącznie postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych. Stosownie do art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1 — 10 p.p.s.a.
Przepisy procedury sądowoadministracyjnej nie przewidują zatem środków odwoławczych od orzeczeń (zarówno wyroków, jak i postanowień) Naczelnego Sądu Administracyjnego. Orzeczenia tego sądu stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.).
Wniesione w niniejszej sprawie zażalenie z 24 maja 2024 r. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 maja 2024 r. jest zatem niedopuszczalne i podlega odrzuceniu.
Bez wpływu na sposób załatwienia niniejszej sprawy pozostają zarzuty i argumentacja podniesiona w zażaleniu. Z uwagi bowiem na brak prawnej dopuszczalności wniesienia środka zaskarżenia na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma możliwości poddania takiego rozstrzygnięcia kontroli instancyjnej co do istoty.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.