Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 384/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę T. w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 15 stycznia 2010 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego.
W złożonej skardze kasacyjnej Skarb Państwa – T. zarzucił powyższemu wyrokowi naruszenie:
- – art. 887 § 1 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie,
- – art. 759 § 1 k.p.c. poprzez jego błędne zastosowanie,
- – art. 165a O.p. poprzez jego błędne zastosowanie.
W oparciu o te zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wskazał, że T. złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. oświadczenie, w którym domagał się aby nadwyżka podatku naliczonego nad należnym została wpłacona na konto dłużnika. Podkreślono, że w sprawie nie chodziło o pobór pieniędzy przez skarżącego, ale o wpłatę tych pieniędzy na konto dłużnika, które de facto zostało zajęte przez komornika. Samej czynności poboru pieniędzy dokonałby w takim wypadku komornik. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji źle zrozumiał żądanie skarżącego, wyrażone we wniosku do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 6 października 2009 r., co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 759 § 1 k.p.c. i art. 165a Ordynacji podatkowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2. naruszeniu przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wprowadził dwa rodzaje wymagań, jakie winna spełniać skarga kasacyjna. Po pierwsze, stosownie do art. 46 i 47 wymienionej wyżej ustawy, winna ona czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Po drugie, powinna spełniać wymagania szczególne, właściwe tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia wraz z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Autor skargi winien wskazać na konkretne naruszone przez Sąd, skarżonym orzeczeniem, przepisy prawa materialnego, wskazując na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być, zdaniem skarżącego, wykładnia prawidłowa bądź właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpatrywana skarga kasacyjna, w zakresie sformułowanych zarzutów, nie spełnia powyższych standardów.
Z uwagi na taką redakcję skargi kasacyjnej należy wskazać, że błędu strony w tym zakresie nie może sanować Naczelny Sąd Administracyjny, gdyż jego działania ograniczone są przez ramy nakreślone w skardze kasacyjnej, które to przekroczyć może wyłącznie w przypadku stwierdzenia, określonych w § 2 art. 183 p.p.s.a., uchybień powodujących nieważność postępowania. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej podstawami, czyli, że władny jest do badania tylko tych zarzutów, które zostały skonkretyzowane w skardze kasacyjnej. Powyższe obliguje zatem stronę wnoszącą skargę kasacyjną do prawidłowego konstruowania tak zarzutów, jak i ich uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny, działający jako sąd kasacyjny, nie ma bowiem jakichkolwiek uprawnień do konkretyzowania, uściślania, czy też korygowania zarzutów strony skarżącej. Stanowisko takie wprost zresztą wyrażone zostało w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2004 r., sygn. akt GSK 10/04, (publ. Monitor Prawniczy 2004 nr 9 str. 392).
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 193 powołanej ustawy orzekł jak w sentencji.