Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2010 r., sygn. akt I FSK 1027/09 Naczelny Sąd Administracyjny w pkt 1 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 59/09, przekazał sprawę do ponownego rozpoznania oraz w pkt 2 zasądził od skarżącego – J. F. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w O. kwotę 450 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Postanowienie w zakresie kosztów stało się przedmiotem zażalenia organu odwoławczego, który na podstawie art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." wniósł o zmianę pkt 2 wymienionego wyroku poprzez zasadzenie na swoją rzecz kwoty 700 zł.
Zażalenie organ oparł na zarzucie naruszenia art. 193, art. 203 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji nieprawidłowe orzeczenie o kosztach postępowania sądowego.
Jako podstawę prawną do wniesienia zażalenia organ powołał art. 194 § 1 pkt 9 i art. 227 P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W doktrynie nie budzi wątpliwości, że zażalenie nie przysługuje na postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, choćby dotyczyły one kwestii, która nie była przedmiotem rozpoznania wojewódzkiego sądu administracyjnego, ponieważ są one prawomocne od daty ich wydania (por. J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, wyd. LexisNexis Warszawa 2010 r., s. 482). Analogicznie w orzecznictwie podkreśla się, że od postanowień wydawanych przez Sąd kasacyjny w postępowaniu sądowo-administracyjnym nie przysługuje żaden środek odwoławczy (por. postanowienie NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r., GSK 68/04, M.Pr. 2004, nr 9, s. 391).
Mając powyższe na uwadze stosownie do art. 180 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.