Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt I FSK 1025/15, Naczelny Sąd Administracyjny, w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w O. (dalej: Dyrektor IS), uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Jednocześnie w punkcie drugim sentencji wyroku orzekł o zasądzeniu od A. Sp. z o.o. w O. na rzecz Dyrektora IS kwoty 5.400 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Wyrok z uzasadnieniem został doręczony Dyrektorowi IS w dniu 10 marca 2016 r.
Pismem z dnia 15 kwietnia 2016 r. Dyrektor IS wniósł o sprostowanie punktu drugiego sentencji ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego przez zastąpienie zwrotu "5.400 (...)" zł zwrotem "13.366 (...)" zł. Wyjaśnił, że mimo przywołania art. 203 pkt 2 w związku art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia z punktu drugiego sentencji wyroku, zasądzone koszty postępowania kasacyjnego objęły tylko koszty zastępstwa procesowego, z wyłączeniem wpisu stosunkowego od wniesionej skargi kasacyjnej w kwocie 7.966 zł. W tym stanie rzeczy, zdaniem Dyrektora IS, wystąpiła oczywista omyłka podlegająca sprostowaniu na podstawie art. 156 P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie mógł zostać uwzględniony.
Wskazany jako podstawa prawna wniosku art. 156 § 1 P.p.s.a., mający na mocy art. 193 P.p.s.a. zastosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, przewiduje możliwość sprostowania wyroku w przypadku, gdy w jego treści dopuszczono się niedokładności, błędu pisarskiego lub rachunkowego albo innej oczywistej omyłki.
W orzecznictwie generalnie przyjmuje się, że sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć, jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania, czy też ich pełnej nazwy. Z kolei błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Natomiast błąd rachunkowy, to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w powołanym przepisie jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres, jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej.
Nie mniej istotne jest, że sprostowanie wyroku w rozumieniu powołanego przepisu nie może prowadzić do zmiany istoty zawartego w nim rozstrzygnięcia (zob. np. postanowienie NSA z dnia: 19 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1019/13; 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1289/11; 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 987/11).
Tymczasem Dyrektor IS w swoim wniosku wskazał de facto na niepodlegające sprostowaniu błędy w orzekaniu (errores in iudicando). Uprawnienie sądu do sprostowania z urzędu niedokładności, błędów pisarskich i rachunkowych lub innych oczywistych omyłek odnosi się natomiast jedynie do omyłek natychmiast rozpoznawalnych i wynikających jednoznacznie z treści orzeczenia, natomiast w żadnym razie - jak już to podniesiono - nie może prowadzić do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia (por. np. postanowienie NSA z dnia 17 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 52/09).
W odniesieniu do orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania powyższe oznacza, że tryb sprostowania można stosować wyłącznie wtedy, gdy zasądzona przez sąd kwota jest wynikiem nieprawidłowej operacji arytmetycznej (błąd rachunkowy), a nie wtedy, gdy sąd nie zauważa pewnych pozycji kosztów przy ich sumowaniu, czy też je pomija (tak: postanowienie NSA z dnia 16 listopada 2016 r., sygn. akt I FZ 463/15).
Sprostowanie wyroku w zakresie zawartego w nim postanowienia o kosztach postępowania, w sposób wskazany we wniosku Dyrektora IS, biorąc pod uwagę uzasadnienie tej materii w wyroku objętym tym wnioskiem, stanowiłoby niedopuszczalną ingerencję w treść orzeczenia i w istocie zmierzałoby do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia.
Stwierdzić zatem należało, że wniosek Dyrektora IS o sprostowanie punktu drugiego wyroku obejmującego orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego, nie dotyczy którejkolwiek z kategorii omyłek określonych w art. 156 § 1 P.p.s.a., w szczególności w analizowanym przypadku nie sposób mówić o oczywistej omyłce, jak dowodzono to we wniosku.
Jedynie na marginesie wspomnieć można, że ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w art. 157 przewiduje tryb uzupełnienia orzeczenia, w tym także co do kosztów, ale w niniejszej sprawie wniosek tego rodzaju nie został złożony.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.