Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 30 czerwca 2004 r. wydał postanowienie 1/III SA 2614/02, odrzucające skargę kasacyjną Przedsiębiorstwa Handlowo Usługowego P. s.c. w G. od wyroku WSA w Olsztynie. Sąd w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia stwierdził, że skargę kasacyjna należało uznać za niedopuszczalną w rozumieniu art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, wobec niesformułowania prawidłowych i precyzyjnych podstaw kasacji. Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty, zdaniem Sądu, odnoszą się do naruszenia przez Sąd I instancji przepisów Ordynacji podatkowej i są skierowane przeciwko zaskarżonej decyzji podatkowej i postępowaniu przed organami podatkowymi.
Sąd przyznał, że wprawdzie strona skarżąca powołała przepisy art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzucając błędne zastosowanie art. 180 Ordynacji podatkowej oraz art. 27 ust. 5 ustawy VAT, ale zarzuty te odnoszą się do decyzji podatkowej i w żaden sposób nie są związane z zaskarżonym wyrokiem.
W dniu 1 września 2004 r. skarżąca Spółka reprezentowana przez radcę prawnego wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, żądając jego uchylenia. Spółka zarzuciła jednocześnie nieważność postępowania z uwagi na naruszenie art. 184 w związku z art. 183 par. 2 pkt 6 w związku z art. 197 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocenę przez Wojewódzki Sąd Administracyjny istnienia usprawiedliwionych podstaw wniesionej skargi kasacyjnej, jak również art. 178 w związku z art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uznanie skargi kasacyjnej za niedopuszczalną w sprawie, w której strona wskazała podstawy skargi kasacyjnej wraz z ich uzasadnieniem. Strona skarżąca, przedstawiła stan faktyczny sprawy, a następnie w uzasadnieniu podniosła, że wojewódzki sąd administracyjny orzekł w sprawie, w której właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem w sposób merytoryczny rozpatrzył zawarte w skardze zarzuty.
Skarga kasacyjna, zdaniem Strony, expressis verbis wskazywała konkretną podstawę kasacyjną wraz ze wskazaniem do jakiego naruszenia konkretnego przepisu prawa doszło i na czym ono polegało, a wszystkie podniesione zarzuty dotyczyły w sposób bezpośredni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a nie decyzji podatkowych i postępowania przed organami podatkowymi. Na dowód tego, Skarżący w sposób obszerny przytoczył fragmenty swojej skargi kasacyjnej, w których zawarte były kwestionowane zarzuty.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wprowadził dwa rodzaju wymagań, jakie winna spełniać skarga kasacyjna. W pierwszej kolejności, stosownie do art. 46 i art. 47 wymienionej wyżej ustawy, winna ona czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, co oznacza, że w skardze kasacyjnej należy oznaczyć sąd, do którego jest skierowana, podać imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; oznaczyć rodzaj sądu; zamieścić osnowę skargi kasacyjnej; podpis jej autora; wymienić załączniki; oznaczyć miejsce zamieszkania stron i ich pełnomocników lub adres do doręczeń /wymogi formalne/.
Po drugie, skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne właściwe tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia; wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; przytoczenie podstaw kasacyjnych; wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia wraz z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Autor skargi winien wskazać na konkretne naruszone przez Sąd - skarżonym orzeczeniem - przepisy prawa materialnego podając na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, jeżeli uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /wymogi materialne/.
Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, władny jest odrzucić na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalną, dlatego za nieuzasadniony należy uznać zarzut nieważności postępowania przytoczony w zażaleniu. Należy zaznaczyć, że kontrola wstępna dokonywana przez sąd wojewódzki, ogranicza się do badania wymogów formalnych i materialnych jakim powinna odpowiadać skarga kasacyjna. Nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności skargi kasacyjnej /J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2004, str. 254/.
W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji odrzucił skargę kasacyjną skarżącego, uzasadniając motywy swego rozstrzygnięcia tym, że strona powołując, się na naruszenie przepisów art. 180 Ordynacji podatkowej oraz art. 27 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług w uzasadnieniu nawiązała do postępowania prowadzonego przez organy skarbowe, a nie do postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że co prawda skarżący powołał się na naruszenie przepisów prawa materialnego, to jednak zarzuty te odnoszą się do decyzji podatkowej, w żaden sposób nie są związane z zaskarżonym wyrokiem.
Nie można zgodzić się z takim stanowiskiem Sądu. Braki w zakresie uzasadnienia mogłyby tylko wtedy być przyczyną odrzucenia skargi kasacyjnej, gdyby skarga nie zawierała żadnego uzasadnienia. Uzasadnienie błędne, szczątkowe lub nie na temat podlega ocenie dopiero przy merytorycznym rozpoznaniu sprawy /B. Gruszczyński, Postępowanie kasacyjne na tle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, [w:] Materiały na konferencję sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa, październik 2004/. Uzasadnienie takie może być z resztą przez stronę uzupełnione -zgodnie z treścią art. 183 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Ponadto należy zauważyć, że strona w uzasadnieniu swojej skargi kasacyjnej sformułowała zarzuty, które bezpośrednio nawiązywały do postępowania sądowego. W świetle powyższych okoliczności rozstrzygnięcie Sądu I instancji nie jest prawidłowe.
Z tych względów, na podstawie art. 185 par. 1 w związku z art. 197 par. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd postanowił orzec jak w sentencji.