Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 maja 2003 r., I SA/Gd 2000/99, Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku oddalił skargę Romana B. na decyzję Izby Skarbowej w G. z dnia 31 sierpnia 1999 r. (...) w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej byłego wspólnika spółki cywilnej za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, luty i marzec 1996 r.
W dniu 30 marca 2004 r. Strona wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego, działając bez profesjonalnego pełnomocnika, skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Strona zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając mu m. in. nieuwzględnienie przy orzekaniu zasad współżycia społecznego, naruszenie zasady zaufania obywateli do organów administracji, uniemożliwienie Stronie czynnego udziału w postępowaniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skargę należy odrzucić. Stosownie do art. 175 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Powołana ustawa wprowadza od tej zasady wyjątek, dopuszczając w art. 175 par. 2 i 3 sporządzenie skargi kasacyjnej przez inne, wymienione w tych przepisach osoby. W sprawach obowiązków podatkowych uprawnionym do sporządzenia skargi kasacyjnej jest doradca podatkowy, w sprawach własności przemysłowej - rzecznik patentowy. Przymus zastępstwa nie obowiązuje, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Wobec tego, że z treści skargi kasacyjnej nie wynika, aby Roman B. należał do kręgu osób wymienionych w art. 175 par. 1-3 powołanej ustawy - wniesioną przez niego skargę kasacyjną należało odrzucić na podstawie art. 178 w związku z art. 193 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.