Uzasadnienie
Art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1269 ze zm./ dopuszczał możliwość wniesienia, w terminie do 31 marca 2004 r., skargi kasacyjnej w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem NSA przed dniem 1 stycznia 2004 r. - jak to miało miejsce w odniesieniu do Zbigniewa J. - w których nie upłynął termin do wniesienia rewizji nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego, odsyłając równocześnie do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. 2002 nr 153 poz. 1270/.
Skarga kasacyjna, aby mogła stać się przedmiotem merytorycznej oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, musi być oparta na ściśle określonych podstawach zaskarżenia /art. 174 Prawa o postępowaniu.../ i spełniać przepisane wymogi formalne. Art. 175 par. 1 i par. 3 omawianej ustawy wprowadził tzw. "przymus adwokacki". Skarga kasacyjna może być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, a w sprawach podatkowych przez doradcę podatkowego.
Skarga kasacyjna wniesiona do Sądu przez Zbigniewa J. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że została sporządzona przez niego samego. Skarżący nie wykazał równocześnie, iż należy do grupy innych osób wymienionych w art. 175 par. 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - uprawnionych do osobistego sporządzenia skargi /jest sędzią, prokuratorem, notariuszem, profesorem lub doktorem nauk prawnych/.
Z tej przyczyny Naczelny Sąd administracyjny miał obowiązek, wynikający z art. 58 par. 1 pkt 6 w zw. z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucenia skargi.