Pytanie
Wnioskodawcy nr 2 i 3 dotyczy możliwości zastosowania stawki 0% przy odsprzedaży przedmiotowych usług na rzecz odbiorców krajowych w związku z tym, iż jego zdaniem stanowią one usługi pomocnicze do usługi głównej jaką jest transport międzynarodowy. Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że w przypadku gdy na świadczoną usługę składa się szereg czynności, nie jest prawidłowe rozbijanie świadczonej usługi na kilka części traktowanych jako odrębne usługi. Należy określić zasadnicze cechy transakcji w celu ustalenia, czy podatnik świadczy na rzecz klienta kilka usług zasadniczych, czy też jedną usługę.
Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykonania usługi zasadniczej. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że usługę transportu międzynarodowego Wnioskodawca świadczy na rzecz swojego kontrahenta – odbiorcy tej usługi, a zatem tę usługę należy uznać za usługę główną natomiast usługi będące przedmiotem zapytania tj. załadunek, przeładunek, czyszczenie kontenera, naprawy i remonty, przetrzymywanie kontenera za usługi pomocnicze. Zatem Wnioskodawca ma prawo do zastosowania stawki w wysokości 0% również do tych usług.
Zatem stanowisko Wnioskodawcy w tym zakresie należy uznać za prawidłowe. Dodatkowo odnosząc się do wskazanego przez Wnioskodawcę art. 83 ust. 1 pkt 9, w myśl którego stawkę podatku w wysokości 0% stosuje się do usług świadczonych na obszarze polskich portów morskich, polegających na obsłudze morskich środków transportu wskazać należy, że przepis ten dotyczy tylko usług polegających na obsłudze morskich środków transportu. Zatem przepis ten ma zastosowanie tylko do tych usług związanych z korzystaniem z polskiego portu morskiego przez statek, które polegają na obsłudze tego statku.
Wynika z tego, że tylko czynności odnoszące się do obsługi morskich środków transportu można opodatkować stawką podatku w wysokości 0%, natomiast nie dotyczy to usług wykonywanych na ładunkach (towarach) lub w odniesieniu do ładunków (towarów). Jednakże w kwestii będącej przedmiotem analizy art. 83 ust. 1 pkt 9 ustawy nie znajduje zastosowania. Ad. 4 Z opisu stanu faktycznego wynika, że Spółka świadczy również usługi transportu, który zaczyna się i kończy w portach unijnych takich jak: Hamburg, Bremerhaven, Rotterdam, Gdańsk, Gdynia, Szczecin i inne.
Zatem w sytuacji, gdy Spółka świadczy usługi transportu wewnatrzwspólnotowego dla polskich podatników opodatkowane one będą stawką podstawową podatku w wysokości 22%. Jednak w sytuacji, gdy taka usługa transportu, wykonywana na odcinku unijnym przez Spółkę będzie stanowiła część usługi transportu międzynarodowego, ustalając właściwą stawkę dla takiego rodzaju transportu, należy przywołać zapis § 8 ust. 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24.12.2009 r. (Dz.
U. z 2009 r. Nr 224 poz. 1799 ze zm.), który wskazuje, że obniżoną do wysokości 0% stawkę podatku stosuje się również do : wewnątrzwspólnotowych usług transportu towarów, jeżeli transport ten stanowi część usługi transportu międzynarodowego; usług transportu towarów świadczonych na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy będącego usługobiorcą tych usług, posiadającego na terytorium kraju siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub stałe miejsce prowadzenia działalności, jeżeli transport ten wykonywany jest w całości poza terytorium kraju: z miejsca wyjazdu (nadania) na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju do miejsca przyjazdu (przeznaczenia) poza terytorium Wspólnoty lub z miejsca wyjazdu (nadania) poza terytorium Wspólnoty do miejsca przyjazdu (przeznaczenia) na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
Zgodnie z ustępem 2 tego paragrafu przepis ten stosuje się w przypadku posiadania przez podatnika odpowiednich dokumentów, o których mowa w cyt. wyżej art. 83 ust. 5 pkt 1 ustawy. Zatem posiadając dokumenty, o których mowa w art. 83 ust. 5 pkt 1 ustawy Spółka będzie miała prawo do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% dla polskiego odbiorcy tej usługi, jeżeli stanowić ona będzie część transportu międzynarodowego. Zatem stanowisko Wnioskodawcy w tym zakresie należy uznać za prawidłowe. Ad.
5 Ze stanu faktycznego wniosku wynika, że Wnioskodawca świadcząc usługi transportu międzynarodowego na rzecz swoich kontrahentów korzysta z dodatkowych usług, które wykonują na jego rzecz polskie firmy w polskich portach morskich oraz poza portem. Usługi te polegają na załadunku, przeładunku, czyszczeniu kontenera, naprawach i remontach, przetrzymywaniu kontenera. Za wyświadczone usługi Wnioskodawca otrzymuje faktury ze stawką podatku 0%, w sytuacji gdy usługi te świadczone są w porcie oraz ze stawką 22% jeżeli usługi te świadczone są poza portem. Następnie Spółka dokonuje „refakturowania” tych usług na armatorów stosując analogiczne stawki VAT jak na otrzymanych fakturach tzn. 0% i 22%.
Zdaniem Wnioskodawcy obciążając armatorów z tytułu przedmiotowych usług ma On prawo do zastosowania stawki NP zarówno do usług świadczonych w porcie jak również poza nim z tego względu, iż usługi te nie podlegają opodatkowaniu na terytorium Polski tylko w kraju, w którym podatnik będący usługobiorcą ma swoją siedzibę. W tym miejscu wskazać trzeba, że Spółka, zgodnie z zawartą umową zajmuje się wyszukiwaniem klientów, których towary są transportowane przez armatorów należącymi do nich środkami transportu morskiego.
Ponadto Spółka wykonuje na rzecz armatorów usługi dodatkowe w postaci: załatwiania wszystkich spraw związanych z wjazdem i wyjazdem kontenerów z Polski, przekazywania wszystkim stronom zainteresowanym wszelkich informacji dotyczących przybycia i wyjazdu statków oraz kontenerów, bukowania ładunku po stawkach frachtu zgodnie z taryfami Armatora, jego kontraktami lub umowami i wskazówkami serwisowymi, dopełniania wszelkich prawnych i administracyjnych formalności dotyczących kontenerów, konsultacji ze sztauerami wynajętymi przez Armatora w celu zorganizowania załadunku i rozładunku zgodnie ze wskazówkami Armatora, przygotowywania, podpisywania i wystawiania konosamentów w imieniu Kapitana i/lub Armatora, inkaso frachtu.
Za obsługę Armatora Spółka otrzymuje wynagrodzenie prowizyjne w wysokości 103% poniesionych kosztów administracyjnych, takich jak wynagrodzenia i ubezpieczenia społeczne pracowników, koszty podróży, czynsz, energia elektryczna, woda oraz inne koszty administracyjne. Wynagrodzenie to dokumentowane jest fakturami VAT i opodatkowane stawką 0%. Faktury wystawiane są w następujący sposób: suma kwot netto z faktur zakupu (czynsz, media) + suma pozostałych wydatków administracyjnych ( np. wynagrodzenia + ubezpieczenia społeczne) + 3% od łącznej wartości netto wydatków = wartość netto faktury dla Armatora ze stawka 0% podatku.
Z powyższego wynika, iż Spółka otrzymuje wynagrodzenie od armatorów za usługi wykonywane na ich rzecz. Zdaniem tut. Organu wynagrodzenie Wnioskodawcy stanowią wszystkie należności otrzymane od armatora związane z usługą świadczoną na Jego rzecz w tym zwrot kosztów poniesionych w związku z usługami wykonywanymi przez podwykonawców Spółki w porcie i poza portem. Aby określić stawkę podatku właściwą dla takiej usługi należy ustalić miejsce jej świadczenia. Od dnia 1 stycznia 2010 r. zmianie uległy przepisy dotyczące miejsca świadczenia usług.
Zgodnie z art. 28a ustawy o VAT na potrzeby stosowania przepisów w zakresie ustalania miejsca świadczenia usług przez podatnika rozumie się: podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6, osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana do celów podatku lub podatku od wartości dodanej; podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
W przypadku usług świadczonych na rzecz tych podatników zasadą ogólną jest, zgodnie z art. 28b ustawy, że miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą ma siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności. Od tej zasady przewidziano wyjątki określone w dalszych przepisach. Usługa świadczona przez Wnioskodawcę na rzecz armatorów nie jest wymieniona w wyjątkach od zasady ogólnej, a więc należy przyjąć, iż miejscem jej świadczenia jest miejsce, w którym armator posiada swoją siedzibę.
Ponieważ armatorami są podmioty z Panamy, Hongkongu, Tajwanu, Włoch, Wielkiej Brytanii oraz Singapuru a zatem miejscem świadczenia usługi wykonywanej przez Wnioskodawcę na rzecz armatora jest terytorium kraju, w którym ten armator ma siedzibę. Zatem stanowisko Wnioskodawcy w tym zakresie należy uznać za prawidłowe. Ad. 6 Ze stanu faktycznego wynika, że armatorzy zwracają Wnioskodawcy koszty związane z frachtem a także płacą Spółce prowizję agencyjną. Z tytułu świadczonej na rzecz Armatora usługi, Spółka otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 103% poniesionych kosztów administracyjnych oraz innych.
Często zdarza się, że bank pośredniczący pobiera sobie prowizję bankową przez co otrzymana przez Spółkę kwota wynagrodzenia jest mniejsza od należnej. Zgodnie z zawartymi umowami z armatorami Spółka refakturuje na armatorów te prowizje ze stawką NP.
Pytanie
Wnioskodawcy w tym zakresie dotyczy możliwości wystawiania na rzecz armatorów faktury na koszty prowizji bankowych traktując je jako usługi niepodlegające opodatkowaniu w Polsce. Zdaniem Wnioskodawcy w tej sytuacji zastosowanie znajdzie art. 28b, zgodnie z którym miejscem świadczenia usługi jest miejsce, w którym nabywca posiada swoją siedzibę. W tym miejscu wskazać należy, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie zawierają pojęcia „refaktura”. Zgodnie z zapisem art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.
U. UE L 347.1 ze zm.), w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten sam otrzymał i wyświadczył te usługi. Trzeba jednak zwrócić uwagę, że powyższy przepis nie znajdzie zastosowania w przedmiotowej sytuacji. Z usługi banku pobierającego prowizję korzysta Wnioskodawca a nie armator a zatem kwotę otrzymaną przez Wnioskodawcę w wysokości pobranej przez bank prowizji bankowej dla celów określenia miejsca jej świadczenia należy traktować jako element kalkulacyjny wynagrodzenia z tytułu świadczonej przez Spółkę na rzecz armatora usługi.
Jak stwierdzono w części uzasadnienia dot. pytania nr 5 miejscem świadczenia usługi wykonywanej przez Spółkę na rzecz armatora zagranicznego jest, zgodnie z zasadą ogólną zawartą w art. 28b ustawy, miejsce gdzie armator posiada swoją siedzibę. Zatem stanowisko Wnioskodawcy w zakresie określenia miejsca świadczenia dla tej usługi należy uznać za prawidłowe. Ad. 7 Z wniosku wynika, że Armator oraz Spółka ustaliły w umowie, że za obsługę Armatora Spółka będzie dostawała wynagrodzenie prowizyjne. Kwota tego wynagrodzenia prowizyjnego będzie wynosiła 103% poniesionych kosztów administracyjnych Wnioskodawcy.
Armator zwraca również Wnioskodawcy koszty związane z frachtem oraz potrąconą przez bank kwotę prowizji bankowej. Zatem te wszystkie koszty, zgodnie z tym co przedstawił Wnioskodawca, zwracane są na jego rzecz przez Armatora, w związku z czym należy przyjąć, że wynagrodzeniem jest cała należność od Armatora jaką uzyskuje Spółka. Wątpliwości Wnioskodawcy budzi kwestia prawidłowości zastosowania stawki 0% dla wynagrodzenia otrzymywanego od Armatora. Zdaniem Spółki zastosowanie tej stawki jest nieprawidłowe. Usługa bowiem nie podlega opodatkowaniu na terytorium Polski, zgodnie z art. 28b ustawy.
Odnosząc się do powyższego należy wskazać, iż w przypadku świadczenia usług bardzo istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależeć będzie, czy dane świadczenie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.
Na podstawie art. 83 ust. 3 pkt 3 ustawy, usługi pośrednictwa i spedycji międzynarodowej, związane z usługami transportu międzynarodowego, są przez ustawodawcę traktowane tak jak usługi transportu międzynarodowego, w związku z tym w zakresie świadczenia usług spedycji międzynarodowej należy stosować regulacje przewidziane dla usług transportowych. Przywołany wcześniej art. 28b ustawy określa zasadę ogólną określania miejsca świadczenia usług świadczonych na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy. Wyjątki od tej zasady zawarte zostały w kolejnych artykułach tego rozdziału.
Analizując przedstawiony w tym punkcie przez Wnioskodawcę stan faktyczny stwierdzić należy, że dla określenia miejsca świadczenia przedmiotowej usługi zastosowanie znajdzie ogólna zasada zawarta w art. 28b ustawy, a zatem miejscem świadczenia usługi wykonywanej przez Spółkę na rzecz Armatora jest miejsce, w którym Armator posiada swoją siedzibą. Stanowisko Wnioskodawcy w tym zakresie należy uznać za prawidłowe. Ad. 8 Należy na wstępie ponownie wskazać, że tut. Organ rozpatruje przedmiotową sprawę w oparciu o elementy stanu faktycznego zawarte we wniosku. Dla określenia prawidłowości zastosowania stawki podatku VAT istotne jest wcześniejsze ustalenie miejsca świadczenia usługi.
Tylko w sytuacji gdy miejscem świadczenia danej usługi jest terytorium Polski możemy odnieść się do zastosowania odpowiedniej stawki podatku VAT. Z wniosku wynika, że Spółka jest nabywcą usług wykonywanych przez Armatora, w związku z czym rozpoznaje import usług. Zgodnie z zapisem art. 2 pkt 9 przez import usług rozumie się świadczenie usług, z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca. Z treści zadanego pytania nr 8 nie wynika, aby wątpliwości Wnioskodawcy dotyczyły prawidłowego określenia miejsca świadczenia przedmiotowej usługi. Pytanie dotyczy zastosowania prawidłowej stawki, w sytuacji gdy Spółka z tytułu nabycia usługi wykonywanej przez Armatora rozpoznaje import usług.
Odnosząc się do zadanego pytania należy stwierdzić, że zastosowanie stawki 0% dotyczy usług transportu międzynarodowego, o którym mowa w przywołanym wcześniej art. 83 ust. 3 ustawy. Dokumentami stanowiącymi dowód świadczenia tych usług są dokumenty wymienione w ust. 5 tegoż artykułu. Zatem w sytuacji posiadania przez Wnioskodawcę wymaganych dokumentów Spółka ma prawo do zastosowania stawki VAT w wysokości 0% dla rozliczania importu usługi transportu międzynarodowego.
Co do zastosowania stawki w wysokości 22% dla importu usługi transportu wewnątrzwspólnotowego należy przywołać argumentację, którą Organ zawarł w odpowiedzi na pytanie nr 4. Oznacza to, że Spółka rozpoznając import usług z tytułu nabytej usługi transportu wewnątrzunijnego, opodatkuje go stawką podstawową w wysokości 22%.
Należy jednak zastrzec, że w sytuacji, gdy usługa transportu wewnątrzunijnego stanowić będzie część transportu międzynarodowego, dla określenia właściwej stawki znajdzie zapis z § 8 ust. 1 pkt 2 i 3 cyt. wyżej rozporządzenia wykonawczego, gdzie obniżoną do wysokości 0% stawkę podatku stosuje się również do wewnątrzwspólnotowych usług transportu towarów, jeżeli transport ten stanowi część usługi transportu międzynarodowego.
W związku z tym, iż Wnioskodawca w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku wskazał, że z otrzymanych od Armatora faktur za transport towarów rozpoznaje import usług, to dla transportu międzynarodowego zastosowanie znajdzie stawka 0% na podstawie art. 83 ust. 3 w związku z ust. 5 ustawy, natomiast dla usług transportu wewnątrzunijnego zastosowanie będzie miała stawka podatku w wysokości 22% na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy, z zastrzeżeniem, kiedy usługa taka będzie stanowiła część usługi transportu międzynarodowego. Zatem stanowisko Wnioskodawcy w tej części należało uznać za prawidłowe. Ad. 9 Z wniosku wynika, że Spółka nabywa usługi transportowe od armatorów.
Armator świadczy jedynie część usługi transportowej obejmującej transport po wodach oceanicznych, a następnie wystawia Spółce fakturę sprzedaży za świadczoną usługę. Spółka otrzymując faktury od Armatora do końca 2009r. nie rozpoznawała z tego tytułu importu usług. Przedmiotowy transport odbywał się z/do miejsca poza UE do/z portu w Niemczech. Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą prawidłowego postępowania Spółki w zakresie braku wykazania importu usług z tytułu tej transakcji do końca 2009 roku.
W skazać należy, że do dnia 31 grudnia 2009 r. zasady ustalania miejsca świadczenia usług transportu międzynarodowego zawarte były w art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT, który stanowił, że w przypadku świadczenia usług transportowych miejscem świadczenia tych usług jest miejsce, gdzie odbywa się transport, z uwzględnieniem pokonanych odległości, z zastrzeżeniem art. 28. W konsekwencji, odcinek krajowy usługi transportu międzynarodowego korzystał z opodatkowania stawką 0%, po spełnieniu warunków, o których mowa w art. 83 ust. 5 ustawy VAT. Przywołać należy również przepis § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 roku (Dz.
U. z 2008 r. Nr 212, poz. 1336), który stwierdzał, że w przypadku świadczenia usługi transportu międzynarodowego środkami transportu morskiego lub lotniczego-miejscem świadczenia tych usług jest terytorium kraju. Przywołana we wcześniejszych wyjaśnieniach definicja transportu międzynarodowego z art. 83 ust. 3 ustawy wyraźnie określa kiedy mamy do czynienia z usługą transportu międzynarodowego. Najistotniejszym elementem w tej definicji jest to aby, biorąc pod uwagę różne konfiguracje, przebiegał on na odcinku krajowym.
Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego i uzasadnienia Wnioskodawcy wynika, że transport odbywał się z lub do miejsca poza Unią i z lub do portu w Niemczech, przy czym na żadnym odcinku trasy, transport nie odbywał się na terytorium Rzeczypospolitej. Zatem Spółka nie była zobowiązana do rozliczania importu usług do końca 2009 r., gdyż miejsce świadczenia wykonywanych usług transportowych znajdowało się w całości poza terytorium kraju a co za tym idzie czynności te nie podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce. Stanowisko Wnioskodawcy w tym zakresie należy uznać za prawidłowe. Ad.
10 Na podstawie zapisu art. 86 ust. 1 ustawy, w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do czynności podlegających opodatkowaniu, podatnikowi o którym mowa w art. 15 przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wyłącznie podatnikowi podatku VAT i dotyczy podatku naliczonego wynikającego z zakupów towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności opodatkowanych. Odliczyć zatem można w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika.
Istotny jest zatem związek pomiędzy zakupami a działalnością gospodarczą i opodatkowaną VAT prowadzoną przez podatnika. Ustawodawca nie precyzuje w jakim zakresie i w jaki sposób towary i usługi muszą być wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, aby pozwoliło to podatnikowi na odliczenie podatku naliczonego. Związek pomiędzy zakupami a sprzedażą opodatkowaną może mieć charakter bezpośredni (zakup materiałów do wytworzenia produktu podlegającego odsprzedaży) lub pośredni (koszty administracyjne), jak również może dotyczyć takich czynności, które mimo, że są zwolnione od podatku lub nie podlegają opodatkowaniu to są potrzebne do funkcjonowania Spółki.
Z sytuacji przedstawionej we wniosku wynika, że Wnioskodawca, świadcząc usługi dla Armatorów, z którymi na podstawie zawartych umów, dokonuje rozliczeń, zakupuje zarówno usługi pomocnicze do usług transportowych od podwykonawców, jak i pozostałe usługi oraz towary związane z funkcjonowaniem biura ( art. biurowe, media, faktury za utrzymanie biura). Są to wydatki związane w sposób bezpośredni z prowadzoną działalnością Wnioskodawcy. Wobec tego podatek naliczony zawarty w fakturach otrzymywanych od podwykonawców, za prowadzenie biura i inne koszty administracyjne bądź z tytułu importu usług podlega odliczeniu przez Spółkę w zakresie w jakim służy jej działalności opodatkowanej.
Stanowisko Wnioskodawcy w tym zakresie należy uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.