Pytanie
1: Czy w świetle przedstawionego zdarzenia przyszłego, prawidłowe jest stanowisko, że F. AG nie będzie posiadał w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności w rozumieniu art. 28c ustawy o VAT?
Pytanie
2: Czy w świetle przedstawionego zdarzenia przyszłego, usługi świadczone przez F. AG (w zakresie pobierania, przetwarzania krwi i tkanki pępowinowej oraz przechowywania komórek macierzystych) na rzecz klientów niebędących podatnikami podatku od towarów i usług mających miejsce zamieszkania w Polsce, będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce?
Pytanie
3: Czy w świetle przedstawionego zdarzenia przyszłego, prawidłowe jest stanowisko, że F. AG nie będzie posiadał w Polsce zakładu w rozumieniu art. 5 Konwencji z dnia 2 września 1991 r. między Rzecząpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, a tym samym nie będzie podlegał w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych? Przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej są zagadnienia dotyczące podatku dochodowego od osób prawnych, tj. pytanie oznaczone Nr 3 wniosku.
W kwestiach poruszanych w pytaniach oznaczonym Nr 1-2, a dotyczących podatku od towarów i usług zostanie wydana odrębna interpretacja.
Stanowisko Wnioskodawcy
Zdaniem Wnioskodawcy, w świetle przedstawionego zdarzenia przyszłego, F. AG nie będzie posiadał w Polsce zakładu w rozumieniu art. 5 Konwencji z dnia 2 września 1991 r. między Rzecząpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku a tym samym nie będzie podlegał w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art . 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.
Uzasadnienie stanowiska: Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „Ustawa C1T), podatnicy, jeżeli mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedzibę lub zarząd, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (tzw. nieograniczony obowiązek podatkowy). Z kolei, zgodnie z art. 3 ust. 2 Ustawy o CIT, podatnicy, którzy nie posiadają na terytorium kraju siedziby lub zarządu mogą podlegać ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu tj. opodatkowaniu tylko od tych dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Z taką sytuacją mamy do czynienia w przypadku, gdy m.in. działalność przedsiębiorcy zagranicznego będzie prowadzona w Polsce za pośrednictwem stałej placówki, tj. będzie kreować tzw. zakład przedsiębiorstwa zagranicznego w Polsce. Zgodnie z art. 4a pkt 11 a Ustawy o CIT zakład zagraniczny oznacza m.in. stalą placówkę, poprzez którą podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę, warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych.
Niniejsza definicja ma zastosowanie pod warunkiem, iż właściwa umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Polska, nie stanowi inaczej. Dodatkowo, zakład zagraniczny może oznaczać też osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie wykonuje zgodnie z art. 4a pkt 11 c) Ustawy o CIT, chyba że właściwa umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania stanowi inaczej.
Rzeczpospolita Polska jest stroną Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (dalej: „Konwencja”). Z uwagi na fakt, że F. AG jest rezydentem podatkowym Szwajcarii, zastosowanie znajdą właściwe postanowienia Konwencji. Zgodnie z unormowaniami Konwencji zakład przedsiębiorcy zagranicznego może powstać w formie (i) stałej placówki, (ii) placu budowy lub (iii) przedstawiciela zależnego w rozumieniu Konwencji.
Ze względu na fakt, iż regulacje w zakresie powstania zakładu w formie placu budowy nie mają zastosowania do analizowanego zdarzenia przyszłego, analiza regulacji w tym zakresie została pominięta. Poniżej poddano analizie regulacje dotyczące utworzenia zakładu w formie stałej placówki, jak i poprzez tzw. zależnego przedstawiciela. 1. Zakład w postaci stałej placówki w Polsce Stosownie do art. 5 Konwencji, określenie "zakład" oznacza stałą placówkę, przez którą całkowicie albo częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa.
Obejmuje on w szczególności: miejsce zarządu, filię, biuro, zakład fabryczny, warsztat, kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu, kamieniołom albo inne miejsce wydobywania zasobów naturalnych, budowę albo montaż, których okres prowadzenia przekracza 12 miesięcy.
Ponadto, zgodnie z unormowaniami art. 5 ust. 4 Konwencji, za zakład nie uważa się placówek świadczących wyłącznie usługi pomocnicze do podstawowej działalności operacyjnej przedsiębiorcy zagranicznego, tj. nie stanowią zakładu: użytkowane placówki, które służą wyłącznie do składowania albo wydawania dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa; utrzymywanie zapasów dóbr albo towarów przedsiębiorstwa wyłącznie dla składowania, wystawiania lub wydawania; utrzymywanie zapasów dóbr albo towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w celu obróbki lub przerobu przez inne przedsiębiorstwo; stałe placówki utrzymywane wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo w celu zbierania informacji dla przedsiębiorstwa; stałe placówki utrzymywane wyłącznie dla celów reklamy, dla dostarczania informacji, prowadzenia badań naukowych albo wykonywania podobnej działalności mającej przygotowawczy lub pomocniczy charakter; prowadzenie przez przedsiębiorstwo- Umawiającego się Państwa placówki montażowej w drugim Umawiającym się Państwie w związku z dokonywaną przez to przedsiębiorstwo dostawą maszyn lub urządzeń dla drugiego Umawiającego się Państwa; utrzymywanie stałej placówki wyłącznie w celu wykonywania jakiegokolwiek połączenia rodzajów działalności wymienionych pod literami od a) do f), jednak pod warunkiem, że całkowita działalność tej placówki, wynikająca z takiego połączenia rodzajów działalności, ma przygotowawczy lub pomocniczy charakter.
Należy także zwrócić uwagę, że zgodnie z Protokołem do Konwencji, określenie "zakład" nie obejmuje utrzymywania stałej placówki wyłącznie dla prowadzenia działalności o charakterze przygotowawczym w związku ze współpracą przy zawieraniu kontraktów w imieniu przedsiębiorstwa. Zgodnie z ugruntowaną praktyką podatkową, postanowienia umów międzynarodowych opartych na modelowej konwencji OECD (Model Tax Convention on Income and on Capital) należy interpretować z uwzględnieniem wskazówek zawartych w Komentarzu do Modelowej Konwencji OECD (dalej: „Komentarz”).
W świetle Komentarza uznaje się, iż dla powstania zakładu w formie stałej placówki niezbędne jest łączne spełnienie następujących przesłanek: istnieje miejsce (placówka), gdzie działalność jest prowadzona, charakter tej placówki jest stały, działalność gospodarcza wykonywana jest za pośrednictwem tej placówki, działalność ta nie ma przygotowawczego lub pomocniczego charakteru. W analizowanej sprawie, F. AG nie będzie posiadał w Polsce jakiejkolwiek stałej placówki. W szczególności, F. AG nie będzie prowadził w Polsce biura, zakładu, warsztatu itp.
Miejsce zarządu F. AG będzie znajdowało się w Szwajcarii, gdyż to w Szwajcarii zarząd będzie podejmował wszelkie kluczowe i strategiczne decyzje dotyczące biznesu F. AG. W ramach F. AG w Szwajcarii zostaną skupione kluczowe instytucje, takie jak zarząd, Rada Naukowo-Medyczna, działy strategii sprzedaży i marketingu. Wszelkie posiadane i kontrolowane przez F. AG zasoby techniczne, w tym prawa do korzystania z nieruchomości będą również zgromadzone w Szwajcarii. Wskazać także należy, że F. AG nie będzie posiadał w Polsce jakichkolwiek zasobów technicznych zwłaszcza nie będzie właścicielem lub najemcą nieruchomości.
Co więcej, umowy między F. AG a L. i S. nie będą dawały F. AG prawa do dysponowania nieruchomościami lub aktywami tych podmiotów. Dla pełnego obrazu należy także dodać, że F. AG nie utworzy również w Polsce żadnych struktur prawnych, w szczególności oddziału ani przedstawicielstwa. F. AG nie będzie zatem prowadził w Polsce 2. Zakład jako zależny przedstawiciel Zgodnie z unormowaniami art. 5 ust 5 Konwencji, za zakład uważa się również zależnego przedstawiciela, który działa w imieniu przedsiębiorstwa i posiada pełnomocnictwo do zawierania umów w Umawiającym się Państwie w imieniu przedsiębiorstwa, i pełnomocnictwo to w tym Państwie zwykle wykonuje.
W takich, sytuacjach uważa się, że przedsiębiorstwo to posiada zakład w tym Państwie w zakresie prowadzenia każdego rodzaju działalności, który osoba ta podejmuje dla przedsiębiorstwa, chyba, że czynności wykonywane przez tę osobę ograniczają się do rodzajów działalności wymienionych w ustępie 4 (działalność pomocnicza) i są takimi rodzajami działalności które - gdyby były wykonywane za pośrednictwem stałej placówki - nie powodowałyby uznania tej placówki za zakład na podstawie postanowień niniejszego ustępu.
W oparciu o wyżej wskazane regulacje, za zależnego przedstawiciela kreującego zakład można uznać daną osobę wyłącznie wtedy, gdy spełnione są poniższe warunki: Osoba taka działa w imieniu zagranicznego przedsiębiorcy w danym państwie - agentem może być osobą prawna lub fizyczna, które uzyskała umocowanie do reprezentowania przedsiębiorcy w innym państwie Może być to podmiot prowadzący własną działalność gospodarczą lub też pracownik przedsiębiorstwa. Agent winien posiadać i zwyczajowo wykonywać pełnomocnictwo do zawierania umów w drugim państwie Czynność zawierania umów powinna być dokonywana z odpowiednią częstotliwością, uwzględniając specyfikę branżową przedsiębiorstwa.
Działalność agenta nie może mieć charakteru pomocniczego przygotowawczego. Agent powinien zatem prowadzić w imieniu przedsiębiorstwa działania, stanowiące jego podstawową działalność. Co do zasady, zgodnie z Komentarzem OECD, działania zależnego przedstawiciela, kreujące zakład w danym kraju wymagają faktycznego pełnomocnictwa do zawierania umów wiążących dla przedsiębiorstwa, co nie jest tożsame z literalnym posiadaniem pełnomocnictwa do podpisywania umów. Osoba taka pozostaje w stosunku zależności względem zagranicznego przedsiębiorcy - warunek ten pozwala na rozróżnienie pomiędzy agentem zależnym, a niezależnym.
Agent niezależny jest to niezależny od przedsiębiorstwa prawnie i ekonomicznie podmiot, który wykonuje działania przedstawiciela w ramach swojej działalności gospodarczej. Niezależnymi agentami są przede wszystkim maklerzy i komisanci. Niezależni agenci posiadają zazwyczaj większą liczbę klientów, na rzecz których działają na terytorium innego kraju Jeżeli natomiast powyższe warunki nie są spełnione, możemy mówić o agencie zależnym. W analizowanej sytuacji, żadna z powyższych przesłanek nie zostanie spełniona. Po pierwsze, wskazać należy, że umowy z klientami będą zawierane bezpośrednio przez F. AG, a nie przez polskie podmioty.
Żaden podmiot działający na rynku polskim nie zostanie przez F. AG upoważniony do zawierania umów w jego imieniu. Co więcej, żaden podmiot zewnętrzny nie zostanie umocowany do negocjowania umów w imieniu F. AG. Wprawdzie F. AG będzie kupował od S. usługi w zakresie marketingu bezpośredniego, ale rola S. będzie ograniczała się do prezentowania klientom w Polsce gotowych pakietów usług opracowanych przez F. AG. S. nie będzie mieć natomiast uprawnień do negocjowania ani modyfikacji szczegółów pakietów usług lub warunków umów o usługi. Dodatkowo S. nie będzie mieć prawa do decydowania o zaakceptowaniu wnioskodawców jako klientów F. AG.
Rola S. będzie ograniczona zatem do funkcji pomocniczych i przygotowawczych. Podkreślić należy, że procedura zawierania umów z klientami opisana w zdarzeniu przyszłym zakłada, że potencjalni klienci będą składać do F. AG wnioski o zawarcie umów za pośrednictwem konsultanta medycznego lub przez Internet. F. AG będzie decydował o akceptacji wniosków i zawarciu umowy z klientem. Jeśli klient zostanie zaakceptowany przez F. AG z punktu widzenia handlowego, F. AG wyśle klientowi elektroniczny lub papierowy egzemplarz umowy, zawierający warunki odpowiadające pakietowi usług wybranemu przez klienta.
Po podpisaniu umowy klient zwróci ją do F. AG, którego przedstawiciele w Szwajcarii następnie podpiszą tę umowę. Umowy będą zatem zawierane z klientami polskimi bezpośrednio przez F. AG z siedzibą w Szwajcarii. Po drugie, F. AG nie będzie utrzymywał w Polsce relacji z podmiotami, które pozostają w stosunku zależności od F. AG. Przede wszystkim F. AG nie będzie dysponował żadnym zapleczem osobowym w Polsce. F. AG nie będzie zatrudniał w Polsce żadnych pracowników, nie będzie stroną umów o pracę ani innych umów, dzięki którym mógłby on bezpośrednio określać zakres obowiązków tych osób, kierować ich pracami oraz je kontrolować.
F. AG będzie jedynie odbiorcą opisanych w zdarzeniu przyszłym usług L. i S. Żaden z tych podmiotów nie jest jednak zależny od F. AG - prawnie, faktycznie lub ekonomicznie. Należy podkreślić, że F. AG nie jest właścicielem udziałów w L. i S., zatem nie może nawet pośrednio wpływać na działalność tych podmiotów (jak wskazano powyżej, to jedno z L. jest właścicielem udziałów w F. AG i S.). L. i S. będą samodzielnie decydowały o powierzaniu zadań swoim pracownikom, zatrudnieniu personelu oraz o przydzielaniu pracowników do wykonywania czynności w zakresie zleconym L. i S. przez F. AG i zleconym przez podmioty trzecie.
F. AG nie będzie w żaden sposób kontrolował tych zasobów ludzkich, w szczególności nie będzie uprawniony do wydawania tym pracownikom poleceń lub instrukcji. Zakres działalności gospodarczej L. i S. będzie szerszy niż tylko świadczenie usług na rzecz F. AG. L. będzie odpowiedzialne również za prowadzenie w Polsce działalności tzw. B2B, tj. będzie świadczyć na rzecz klientów instytucjonalnych i biznesowych usługi związane z terapią i przechowywaniem komórek macierzystych. W szczególności, jedno z L. będzie, na zlecenie polskiego Ministerstwa Zdrowia, utrzymywać zapas komórek macierzystych na potrzeby publiczne.
L. będzie również prowadzić współpracę kliniczną i naukową w obszarze wykorzystywania krwi pępowinowej - m.in. z Klinikami Transplantologii w Polsce i za granicą, czy z Polską Akademią Nauk. Z kolei, działalność S. obejmuje także m.in. sprzedaż wyrobów medycznych oraz produkcję zestawów pobraniowych. S. prowadzi również obsługę logistyczną innych spółek z Grupy F. Usługi nabywane przez F. AG będą zatem świadczone przez L. i S. w ramach ich działalności gospodarczej, a F. AG nie będzie jedynym klientem tych podmiotów. W konsekwencji, F. AG nie będzie utrzymywał w Polsce relacji z jakimkolwiek podmiotem, który mógłby zostać uznany za zależny od F. AG.
Podsumowując, F. AG nie będzie prowadził w Polsce działalności poprzez tzw. zależnego przedstawiciela w rozumieniu art. 5 Konwencji. Powyższe wnioski znajdują uzasadnienie również w świetle polskiej praktyki podatkowej. Minister Finansów, w wydawanych interpretacjach, opiera się również na Komentarzu i podziela pogląd Wnioskodawcy w zakresie przesłanek utworzenia zakładu przedsiębiorcy zagranicznego. Przykładem takiego stanowiska Ministra Finansów są następujące interpretacje: W interpretacji z dnia 15 lipca 2013 r. (sygn.
IPPB5/423-312/13-2/PS) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie potwierdził, że podmiot z siedzibą w Szwajcarii, który nie posiada własnych zasobów ludzkich i technicznych w Polsce, a który nabywa od polskiego podmiotu usługi produkcji kontraktowej oraz usługi dystrybucji nie posiada w Polsce zakładu w rozumieniu Konwencji i nie podlega ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. W interpretacji z dnia 21 października 2013 r. (sygn.
IPPB5/423-544/13-5/PS) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie potwierdził, że podmiot z siedzibą w Szwajcarii, który nie posiada własnych zasobów ludzkich i technicznych w Polsce, a który nabywa od polskich podmiotów usługi produkcji kontraktowej oraz usługi marketingu i sprzedaży nie posiada w Polsce zakładu w rozumieniu Konwencji i nie podlega ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. W interpretacji z dnia 12 stycznia 2015 r. (sygn.
IBPBI/2/423-1258/14/AK) Dyrektor izby Skarbowej w Katowicach potwierdził, że podmiot polski, który zleci kontrahentowi z Czech usługi m.in. w zakresie organizacji działalności na rynku czeskim, negocjacji handlowych, koordynacji i prowadzenia działań marketingowych, nie posiada na terytorium Czech zakładu w rozumieniu umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
Podsumowując, analiza przepisów Konwencji oraz praktyki polskich organów podatkowych prowadzi do wniosku, że F. AG nie będzie posiadał w Polsce zakładu w rozumieniu art. 5 Konwencji z dnia 2 września 1991 r. między Rzecząpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono w tym zakresie od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska wnioskodawcy.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi –Dz.
U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.