Stanowisko Wnioskodawcy
W zakresie pytania oznaczonego we wniosku numerem 1: Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka nie powinna rozpoznać zakładu (w rozumieniu art. 5 UPO) na terenie Polski w oparciu o koncepcję stałej placówki w związku z przeprowadzaniem szkoleń, Usługami Gwarancyjnymi i sporadycznymi wizytami pracowników związanymi z wykonaniem Etapu I. W zakresie pytania oznaczonego we wniosku numerem 2: Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka nie powinna rozpoznać zakładu (w rozumieniu art. 5 U PO) na terenie Polski w oparciu o koncepcję zależnego agenta w związku z czynnościami wykonywanymi przez Przedstawiciela.
Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy Szczegółowe uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania 1. Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397, z późn zm.) (dalej:u.p.d.o.p.), podatnicy, którzy nie mają siedziby na terytorium RP podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium RP. Przepisy u.p.d.o.p. mają zastosowanie, o ile umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania nie stanowi inaczej. UPO zawiera definicję zakładu opartą o Konwencję Modelową OECD w sprawie podatków od dochodu i majątku.
Zgodnie z rekomendacjami Rady OECD z 23 października 1997 r., przepisy umów o unikaniu podwójnego opodatkowania powinny być interpretowane z uwzględnieniem Komentarza do Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatków od dochodu i majątku (dalej: „Komentarz"). Takie stanowisko zostało potwierdzone przez liczne rozstrzygnięcia organów podatkowych i sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 7 UPO, zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi w drugim Umawiającym się Państwie działalność gospodarczą poprzez położony tam zakład.
Zgodnie z art. 5 UPO, zakład oznacza stałą placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność gospodarcza przedsiębiorstwa. Tak więc, aby móc uznać, że podatnik prowadzi działalność przez zakład, muszą być spełnione następujące warunki: Podatnik ma placówkę na terenie Polski; Placówka ma stały charakter, tj. spełnia kryteria stałości; Działalność gospodarcza przedsiębiorstwa jest prowadzona całkowicie lub częściowo za pomocą tej stałej placówki.
Wnioskodawca prezentuje poniżej swoje stanowisko, czy te przesłanki są spełnione w przypadku wykonywania: Szkoleń dla pracowników P. i sporadycznych wizyt pracowników Spółki dotyczących wykonania Etapu I Umowy; Usług Gwarancyjnych. Ad. a) Szkolenia pracowników P. Zdaniem Wnioskodawcy, przeprowadzanie szkoleń dla pracowników P. nie będzie skutkowało powstaniem stałej placówki Placówka na terenie Polski Zgodnie z Komentarzem, stała placówka istnieje wtedy, gdy podatnik dysponuje określoną przestrzenią na terenie innego państwa (z tej perspektywy nie jest istotne, czy podatnik jest właścicielem tego miejsca, czy używa go na podstawie porozumień z innymi podmiotami).
W prezentowanych stanach faktycznych i zdarzeniach przyszłych, Spółka używa przestrzeni biurowej w lokalach A. K. lub P. na potrzeby szkoleń dla pracowników P.. W konsekwencji, można uznać, że Wnioskodawca posiada określoną przestrzeń do dyspozycji, na której będzie prowadzona jej działalność gospodarcza. Tak więc, Spółka posiada placówkę w Polsce. Stały charakter placówki Zgodnie z Komentarzem, o istnieniu zakładu można mówić jedynie wtedy, gdy placówka posiada przynajmniej pewien stopień stałości.
W szczególności akceptowany jest pogląd, że można uznać ten warunek za spełniony w sytuacjach, w których działalność gospodarcza była wykonywana za pomocą placówki przez okres co najmniej sześciu miesięcy. Jak wynika z opisanych zdarzeń, pracownicy Spółki zostali oddelegowani do Polski w celu przeprowadzenia szkoleń dla personelu P. Szkolenia pokrywają 64 godziny szkoleniowe i nie powinny trwać dłużej niż 3 tygodnie (oznacza to, że pracownicy Spółki zostaną oddelegowani w celu przeprowadzenia szkoleń na czas nie dłuższy niż 3 tygodnie). Mając na uwadze powyższe, w świetle Komentarza nie można przypisać placówce Wnioskodawcy stałego charakteru.
Używanie przez Spółkę pomieszczeń w Polsce ma w większym stopniu charakter sporadyczny i nie będzie trwało dłużej niż 3 tygodnie. Tak więc, placówka Wnioskodawcy nie może zostać uznana za stałą w świetle UPO. Dodatkowo, potencjalne wizyty pracowników A. IT nie będą skutkować stałością placówki, ponieważ nie występują one w sposób powtarzalny, zorganizowany, tylko w miarę potrzeby. Tak więc, wizyty pracowników A. IT mają charakter sporadyczny (nie mogą być scharakteryzowane jako powtarzalne).
Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w Komentarzu, zgodnie z którym: „Aby placówka stanowiła zakład, przedsiębiorstwo które jej używa musi prowadzić za jej pomocą całkowicie lub częściowo działalność gospodarczą. Jak stanowi ustęp 3 powyżej, działalność ta nie musi mieć produkcyjnego charakteru. Co więcej, działalność ta nie musi być stała, w znaczeniu braku jakiejkolwiek przerwy w funkcjonowaniu, ale operacje muszą być przeprowadzane w sposób regularny. W konsekwencji, przeprowadzenie szkoleń dla personelu P. i wizyty pracowników A. IT nie spowodują powstania zakładu Spółki w Polsce.
Ad. b) Usługi Gwarancyjne Zdaniem Wnioskodawcy, wykonywanie Usług Gwarancyjnych nie doprowadzi do powstania zakładu Spółki w Polsce, ponieważ kluczowe czynności w zakresie Usług Gwarancyjnych nie są wykonywane w tym kraju. Co ważne, wykonywanie podstawowej działalności w zakresie Usług Gwarancyjnych ma miejsce we Włoszech (m. in. nadzór nad wykonywaniem gwarancji, wsparcie techniczne i projektowe, zakupy części zamiennych i analiza usterek oraz poszukiwanie możliwych usprawnień do implementacji). Te czynności stanowią główny przedmiot Usług Gwarancyjnych i są wykonywane przez pracowników Wnioskodawcy ulokowanych we Włoszech.
Tym samym, Wnioskodawca nie dokonuje samodzielnie w Polsce żadnych czynności związanych z Usługami Gwarancyjnymi. Czynności na terenie Polski (dotyczące w szczególności pozyskiwania danych na temat usterek i implementacji udoskonaleń rekomendowanych przez A.IT) są podejmowane przez A. K.. Wnioskodawca jedynie deleguje własnych pracowników do pracy na rzecz A. K. (delegacje oparte są na umowach o oddelegowanie). Mając na uwadze powyższe, nie można uznać, że Wnioskodawca wykonuje w Polsce jakąkolwiek działalność gospodarczą za pomocą tych pracowników, ponieważ: ci pracownicy pracują pod nadzorem i kierownictwem A. K. (A.
K. jest uprawniona do wydawania im poleceń i odpowiedzialna za ich działania), Wnioskodawca nie jest uprawniony do wydawania im wiążących poleceń. Takie wnioski potwierdza brzmienie Komentarza, zgodnie z którym: „Działalność gospodarcza jest wykonywana głównie przez przedsiębiorcę lub osoby zatrudnione przez niego (personel). Ten personel obejmuje pracowników oraz inne osoby, które otrzymują instrukcje od przedsiębiorstwa (np. zależni agenci)".
Dodatkowo, w komentarzu wyszczególniono, że „(...) usługi świadczone przez osobę zatrudnioną w imieniu przedsiębiorstwa nie mogą być rozumiane jako świadczone przez inne przedsiębiorstwo, jeżeli to inne przedsiębiorstwo nie nadzoruje, kieruje ani kontroluje sposobu, w jaki te usługi są świadczone przez konkretną osobę”. Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca: nie posiada w Polsce stałej placówki w związku z wykonywaniem Usług Gwarancyjnych (ponieważ Spółka nie posiada w Polsce przestrzeni odpowiedniej do wykonywania Usług Gwarancyjnych do swojej dyspozycji), nie prowadzi działalności gospodarczej w Polsce (wszystkie czynności wykonywane pod kierownictwem Spółki są wykonywane we Włoszech).
Bez względu na powyższe, czynności związane z Usługami Gwarancyjnymi wykonywane w Polsce mają pomocniczy lub przygotowawczy charakter (czyli nawet, jeżeli te czynności zostałyby dokonane przez pracowników A. IT, nie spowodowałyby powstania zakładu Spółki w Polsce).
Zgodnie z Komentarzem, przy ustalaniu, czy czynności mają charakter przygotowawczy lub pomocniczy „Decydującym kryterium jest to, czy czynność podejmowana za pomocą stałej placówki stanowi sama w sobie kluczową i istotną część działalności przedsiębiorstwa jako całości. "W szczególności, zgodnie z Komentarzem: "Zakład wystąpi także w sytuacji, w której przedsiębiorstwo utrzymuje stałą placówkę w celu dostawy części zamiennych na potrzeby klienta, któremu uprzednio dostarczyło maszyny, i co więcej, wykonuje usługi związane z utrzymaniem i naprawami tych maszyn, jeżeli jest to skutkiem samej dostawy wspomnianej w akapicie a) ustępu 4 (...) Akapit a) ma zastosowanie tylko wtedy, gdy działalność wykonywana za pomocą stałej placówki ogranicza się do czynności o charakterze pomocniczym lub przygotowawczym.
Takie czynności nie wystąpią w przypadku, w którym np. stała placówka nie tylko zapewnia informację, ale także dostarcza planów itp. stworzonych specjalnie na potrzeby klienta”. Z wyżej cytowanych fragmentów wynika, że posiadanie placówki może skutkować powstaniem zakładu w sytuacji, w której ta placówka służy dostawie części zamiennych i dokonywaniu napraw.
Jednakże, jeżeli placówka jest wykorzystywana do pozyskiwania informacji potrzebnych do przeprowadzania napraw, ale rozwiązania techniczne są tworzone gdzie indziej, czynności wykonywane za pomocą tej placówki powinny być klasyfikowane jako mające jedynie pomocniczy lub przygotowawczy charakter (w konsekwencji, nie powodują powstania zakładu). Zgodnie z opisanymi zdarzeniami, czynności związane z Usługami Gwarancyjnymi wykonywane w Polsce obejmują pozyskiwanie danych o usterkach i implementacji rozwiązań stworzonych przez zespół pracujący we Włoszech. Te czynności maja pomocniczy charakter w odniesieniu do podstawowej części Usług Gwarancyjnych.
W odniesieniu do Usług Gwarancyjnych, podstawowe zadania obejmują: nabycie części zamiennych; analizę problemów technicznych powstałych przy eksploatacji EZT; projektowanie i przygotowywanie rozwiązań do zaimplementowania. Te zadania są kluczowe dla osiągnięcia głównego celu Usług Gwarancyjnych, jakim jest m.in. usuwanie problemów technicznych powstałych przy eksploatacji EZT.
Jednocześnie, zadania wykonywane w Polsce mają pomocniczy charakter w odniesieniu do podstawowych zadań, ponieważ obejmują: pozyskiwanie informacji (które są następnie analizowane przez zespół ulokowany we Włoszech w celu opracowania rozwiązań problemów); implementację rozwiązań (przygotowanych przez zespół we Włoszech). W szczególności, zadania wykonywane w Polsce nie obejmują przygotowania rozwiązań technicznych i planów. Dlatego, w świetle Komentarza (cytat powyżej), zadania wykonywane w Polsce mają pomocniczy charakter w znaczeniu nadanym przez UPO i, w konsekwencji, nie prowadzą do powstania zakładu.
Szczegółowe uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania 2. Zgodnie z art. 5 ust. 5 UPO, zakład może powstać, jeżeli istnieje osoba w Polsce, która jest zależna od zagranicznego przedsiębiorcy oraz posiada i zwyczajowo wykonuje pełnomocnictwo do zawierania umów w Umawiającym się Państwie w imieniu przedsiębiorstwa (tzw. „koncepcja zależnego agenta").
W świetle Komentarza „pełnomocnictwo do zawierania umów w imieniu przedsiębiorstwa nie ogranicza zastosowania ustępu do agenta, który wprost zawiera umowy w imieniu przedsiębiorstwa; (...) Np. agent może zostać uznany za mającego pełnomocnictwo do zawierania umów gdy składa zamówienia (ale nie zawiera formalnej umowy) do składu, z którego towary są dostarczane, a zagraniczna spółka zwyczajowo akceptuje transakcje." Tak więc zależny agent występuje, gdy osoba jest uprawniona do ustalania istotnych elementów umów zawieranych w imieniu zagranicznej spółki.
Zgodnie z zaprezentowanym stanem faktycznym, Przedstawicie) nie może być zaklasyfikowany jako zależny agent A. IT ponieważ: nie jest on uprawniony do negocjowania, zawierania, ani ustalania w imieniu A.IT żadnych istotnych przedmiotowo postanowień Umowy z P., ani żadnych innych umów. W szczególności, zakres pełnomocnictwa Przedstawiciela nie zawiera upoważnienia do wykonania wspomnianych czynności, ani czynności wykonywane przez niego faktycznie nie obejmują negocjacji umów w imieniu A.IT.
Zakres upoważnienia Przedstawiciela jest ograniczony do czynności ściśle powiązanych z technicznymi aspektami wykonania Umowy z P. (obejmuje m. in. uczestniczenie w spotkaniach i kontaktach z pracownikami P.). Istnieje rozróżnienie pomiędzy negocjacjami Umowy, a ustalaniem technicznych aspektów wykonania umowy. Pierwsza grupa czynności jest poza zakresem upoważnienia Przedstawiciela. W rzeczywistości, czynności z pierwszej grupy zostały już dokonane, zanim Członkowie Konsorcjum dokonali wszystkich kluczowych ustaleń dotyczących ich wzajemnego porozumienia (miało to odzwierciedlenie w podpisaniu Umowy). Kolejna grupa czynności jest objęta zakresem umocowania Przedstawiciela.
Jednakże, te zadania nie dotyczą ustalania lub zmiany istotnych elementów Umowy, lecz pokrywają jedynie rozwiązywanie technicznych problemów związanych z jej wykonaniem. Mając na uwadze powyższe, Przedstawiciel nie powinien być traktowany jako osoba upoważniona do zawierania umów na terytorium Polski w imieniu A. IT. W konsekwencji, Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej poprzez zakład położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z koncepcją zależnego agenta. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.
Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono w tym zakresie od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska wnioskodawcy. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi –Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.