Pytanie
2 W przypadku gdyby stanowisko Organu w przedmiocie pytania 1 było negatywne, zdaniem Wnioskodawcy, należy zauważyć, iż zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 63 lit c) updop nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oddanych do nieodpłatnego używania – za miesiące, w których składniki te były oddane do nieodpłatnego używania.
Przepisy ustawy nie określają czy dotyczy to odpisu amortyzacyjnego za cały miesiąc, czy też za odpowiednią jego część w przypadku udostępniania na kilka dni / godzin w miesiącu, oraz czy dotyczy całego środka trwałego, czy też jego części w przypadku udostępnienia części środka trwałego (w przypadku G. niewielkiej części nieruchomości).
Przepisy updop obowiązujące do końca 2008 r. zawierały w art. 13 ust. 1 zgodnie, z którymi podatnik miał obowiązek, na podstawie art. 13 ust. 1 updop ustalić przychód z tytułu nieruchomości udostępnionych nieodpłatnie w całości lub w części, w wysokości równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w przypadku zawarcia umowy najmu lub dzierżawy nieruchomości, ustaloną na podstawie przeciętnej wysokości czynszów stosowanych w danej miejscowości przy najmie lub dzierżawie nieruchomości tego samego rodzaju. Jednocześnie odpisy amortyzacyjne od nieruchomości udostępnionej nieodpłatnie stanowią koszty uzyskania przychodów. Oznacza to, iż przychodom odpowiadały koszty ich uzyskania.
Uchylenie przepisów art. 13 ust. 1 updop spowodowało, że dla zachowania zwartości systemowej ustawy nadano nowe brzmienie art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c), skreślając w przepisie wyrażenie „z wyjątkiem nieruchomości”. Oznacza to, iż podatnik nie ustalając przychodu w związku z nieodpłatnym udostępnieniem nieruchomości nie rozpoznaje także kosztów uzyskania przychodów w postaci odpisów amortyzacyjnych dotyczących tej nieruchomości. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c) updop kosztami uzyskania przychodów nie są odpisy amortyzacyjne za miesiące, w których składniki były oddane do nieodpłatnego używania.
W przypadku, gdy do nieodpłatnego używania została oddana cała nieruchomość stanowiąca jeden obiekt inwentarzowy z kosztów uzyskania przychodów zostanie wyłączony odpis amortyzacyjny ustalony od wartości początkowej całego obiektu za miesiące, w których nieruchomość była oddana do nieodpłatnego używania. Przepisy ustawy nie regulują jednak zasad wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych w przypadku, gdy do nieodpłatnego używania przekazywana zostanie jedynie część nieruchomości, np. sala w budynku, lokal czy część ich powierzchni, a ponadto część nieruchomości zostanie udostępniona jedynie na kilka dni lub godzin w miesiącu.
W opinii Spółki, mając na uwadze wykładnię celowościową obowiązujących przepisów jak też racjonalność ustawodawcy, a w szczególności powiązanie przychodów z kosztami, należy przyjąć, iż wyłączone z kosztów uzyskania przychodów powinny być odpisy amortyzacyjne ustalone proporcjonalnie do udziału udostępnionej nieodpłatnie powierzchni w całości nieruchomości oraz z uwzględnieniem okresu jej oddania do nieodpłatnego korzystania na przykład według poniższego algorytmu: Amortyzacja nkup = odpisy amortyzacyjne za miesiąc x (powierzchnia udostępniona nieodpłatnie/cała powierzchnia nieruchomości) x (ilość dni nieodpłatnego korzystania/ilość dni w miesiącu (alternatywnie: ilość godzin/(ilość dni x 8 h).
W opinii Spółki ewentualna konieczność wyłączenia z kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych naliczonych od wartości początkowej całego obiektu inwentarzowego bez względu na okres, na jaki część nieruchomości została udostępniona do nieodpłatnego używania, nie znajduje racjonalnego uzasadnienia. Rzeczywistą wartość amortyzacji, która ewentualnie może być wyłączona z kosztów podatkowych można jedynie ustalić uwzględniając wielkość powierzchni udostępnionej nieodpłatnie oraz okres, na jaki została nieodpłatnie udostępniona nieruchomość.
Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam, co następuje: Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. W art. 16 ust. 1 ww. ustawy ustawodawca określił katalog wydatków, które nawet pomimo poniesienia ich przez podatnika w celu osiągnięcia przychodów bądź zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów, w rozumieniu przepisów podatkowych nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów.
Na podstawie art. 16a ust. 1 tej ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, maszyny, urządzenia i środki transportu, inne przedmioty - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
Wydatki te w momencie ich poniesienia nie stanowią bezpośrednio kosztów uzyskania przychodów. Koszt taki stanowią natomiast, zgodnie z treścią art. 15 ust. 6 ww. ustawy, odpisy z tytułu zużycia ulepszonych środków trwałych (odpisy amortyzacyjne). Pod pojęciem nieodpłatnego świadczenia, należy rozumieć te wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku, mające konkretny wymiar finansowy.
Pojęcie „nieodpłatny“ w znaczeniu słownikowym oznacza „nie wymagający opłaty; taki, za który się nie płaci, bezpłatny“ (Nowy Słownik Języka Polskiego, PWN, Warszawa, 2003). Natomiast znaczenie w języku prawniczym pojęcia (nieodpłatnego) użyczenia określone jest w art. 710 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), zgodnie z którym przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas oznaczony lub nie oznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy. Zatem istotą umowy użyczenia jest oddanie rzeczy do bezpłatnego używania, gdzie "bezpłatność" musi dotyczyć wszystkich elementów umowy. Ad. pyt.
1 W przedstawionym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) dochodzi do nieodpłatnego świadczenia. Wnioskodawca, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, udostępnia pomieszczenia – sale, znajdujące się w nieruchomości stanowiącej środek trwały Spółki, podlegający amortyzacji. Mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa podatkowego, zastosowanie znajdzie ograniczenie wynikające z przepisu art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Na podstawie powołanego przepisu nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oddanych do nieodpłatnego używania – za miesiące, w których składniki te były oddane do nieodpłatnego używania. Ustawodawca nie uzależnia zastosowania przepisu art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c ww. ustawy od incydentalności zdarzenia przekazania w nieodpłatne użytkowanie środka trwałego oraz nie odnosi się do kwestii nieodpłatnego użytkowania części środka trwałego.
Nie byłoby zatem właściwe interpretowanie tego przepisu w zależności od subiektywnych okoliczności, a w szczególności trudnego do zdefiniowania pojęcia incydentalności zdarzenia w przypadku nieodpłatnego udostępnienia części nieruchomości. Mając natomiast na uwadze racjonalność ustawodawcy, który zastosował w ramach ogólnej definicji kosztów podatkowych obiektywne kryterium związku kosztów z przychodami (art.
15 ust. 1 ustawy), dotyczące również amortyzacji nieruchomości przekazanych do odpłatnego i nieodpłatnego używania, istnieje uzasadnienie do wyeliminowania z kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych ustalonych proporcjonalnie do udziału udostępnionej nieodpłatnie powierzchni w stosunku do całej powierzchni środka trwałego (nieruchomości) w okresie jego nieodpłatnego przekazania. Reasumując, nie cała kwota odpisów amortyzacyjnych dokonywanych z tytułu amortyzacji nieruchomości, w której część pomieszczeń jest przekazywana do nieodpłatnego używania, stanowić będzie koszty uzyskania przychodów.
Na tej podstawie stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego numerem 1 należy uznać za nieprawidłowe. Ad. pyt. 2 Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego numerem 2 należy uznać za prawidłowe Stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy, w zakresie pytanie oznaczone numerem 2. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w przypadku interpretacji dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.