Pytanie
1 Umowa o współpracy w przedmiocie usług finansowych (Umowa) oraz Działalność O prowadzona na jej podstawie, będzie stanowić wspólne przedsięwzięcia w rozumieniu art. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2011 r., Nr 74, poz. 397 z późn. zm. – dalej: ustawa o CIT).
Podniesiono, że zgodnie z art. 5 ust. 1 Ustawy o CIT, przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, z zastrzeżeniem art. 1 ust. 3, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy i praw majątkowych łączy się z przychodami każdego wspólnika proporcjonalnie do posiadanego prawa do udziału w zysku (udziału). w przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, ze udziały wspólników w przychodach są równe.
Na podstawie ust. 2 powołanego przepisu powyższe zasady stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, zwolnień i ulg podatkowych oraz obniżenia dochodu, podstawy opodatkowania lub podatku. Ustawa o CIT nie zawiera definicji wspólnego przedsięwzięcia – określa jedynie sposób rozliczania przychodów i kosztów jego uczestników. Oznacza to konieczność dokonania wykładni gramatycznej i wskazania zakresu niniejszego pojęcia. Poprzez wspólne przedsięwzięcie należy rozumieć pewien projekt, działalnie podjęte we wspólnym celu.
Pojęciu temu należy zatem nadać szeroki zakres, ograniczony jedynie celem, który przyświeca podjęciu wspólnego przedsięwzięcia. Zdaniem Wnioskodawcy, przykładem wspólnego przedsięwzięcia jest przede wszystkim konsorcjum, przez które strony danej umowy zobowiązują się realizować określone cele gospodarcze. umowa konsorcjum jest umową nienazwaną, nieuregulowaną w Kodeksie cywilnym. Jest to umowa gospodarcza zawarta przez co najmniej dwóch przedsiębiorców dla realizacji wspólnych celów gospodarczych, dla odniesienia wspólnych korzyści, przy solidarnym ponoszeniu ryzyka.
Celem zawiązania konsorcjum jest najczęściej wspólne działalnie w celu realizacji konkretnego przedsięwzięcia gospodarczego, które ze względu na potencja finansowy, logistyczny, techniczny lub organizacyjny przekracza możliwości jednego podmiotu. Tego typu umowy są wyrazem zasady swobody zawierania umów cywilnoprawnych. Podstawę do zawarcia umowy konsorcjum stanowi art. 353 z indeksem 1 Kodeksu cywilnego, w myśl którego strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według własnego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.
Przykładowo, w wyroku z dnia 2 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt III SA/Wa 1223/10) potwierdził, iż w określonych okolicznościach takich jak np. finansowe i organizacyjne związki pomiędzy członkami, łączna odpowiedzialność w stosunku do podmiotów trzecich, koordynacja wspólnych działań, konsorcjum spełnia definicje wspólnego przedsięwzięcia w rozumieniu ustawy o CIT. Pomimo tego, iż Umowa, która ma być zawarta pomiędzy Stronami nie będzie nazwana wprost umową konsorcjum to jednak, zdaniem Wnioskodawcy, w istocie stanowi ona umowę konsorcjum, ponieważ zawiera w sobie postanowienia charakterystyczne oraz odpowiadające umowie konsorcjum.
Tym samym, zdaniem Wnioskodawcy, do umowy odnoszą się wprost zarówno poglądy organów podatkowych prezentowane w interpretacjach dotyczących konsorcjum, jak i orzecznictwo sądowe dotyczące tej materii w tym m. in. orzeczenie powołane powyżej.
Zdaniem Wnioskodawcy, opisana w przedstawionym zdarzeniu przyszłym Umowa stanowi wspólne przedsięwzięcia w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy o CIT, kreujące konsorcjum w ramach którego Strony zobowiązują się realizować wspólnie określony cel gospodarczy, tj. zobowiązują się współpracować w ramach wspólnego przedsięwzięcia O oraz wprowadzić do niego środki po to, aby w przyszłości osiągnąć z tego przedsięwzięcia zysk (wskazują na to powołane w opisie zdarzenia przyszłego postanowienia Umowy).
Między innymi, zgodnie z postanowieniami Umowy, Bank oraz Operator partycypują w prawach i zobowiązaniach wynikających z Działalności O, a także we wszelkich przychodach i kosztach uzyskanych bądź ponoszonych na rzecz wspólnego przedsięwzięcia. Ponadto, Strony Umowy będą prowadzić swoje działania w sposób zorganizowany - w tym celu między innymi wspólnie powołają zespół operacyjny oraz nadrzędny nad nim komitet sterujący służący do koordynacji projektu O. Co więcej Strony zgodnie z postanowieniami Umowy mają być odpowiedzialne w jednolitym zakresie za szkody spowodowane w ramach projektu O. Strony uzgodniły także i wprowadzą procedury rozliczeń księgowych w ramach wspólnego przedsięwzięcia.
Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, opisana w przedstawionym zdarzeniu przyszłym Umowa o współpracy w przedmiocie usług finansowych (Umowa) oraz Działalność O prowadzona na jej podstawie, będzie stanowić wspólne przedsięwzięcie w rozumieniu art. 5 ustawy o CIT.
Pytanie nr 2 Przychody i koszty wynikające ze wspólnego przedsięwzięcia O będą podlegały przypisaniu Wnioskodawcy zgodnie z art. 5 Ustawy o CIT, tj. wyłącznie w proporcji odpowiadającej posiadanemu przez Wnioskodawcę Udziałowi, tj. 50/50, a pozostała część przychodów i kosztów wynikająca z Umowy oraz z Działalności O, podlegająca przypisaniu Operatorowi, nie będzie stanowiła ani przychodu podatkowego ani kosztu uzyskania przychodu Wnioskodawcy (tzn. będzie ona neutralna podatkowo dla Wnioskodawcy).
W przypadku kosztów odpowiedniemu przypisaniu Wnioskodawcy zgodnie z zasadą 50/50 będzie podlegać ich część zaliczana bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów a w stosunku do części poniesionej na nabycie lub wytworzenie środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, odpowiedni podział kosztów pomiędzy Stronami znajdzie swoje odzwierciedlenie w tym, iż Wnioskodawca będzie dokonywał podatkowych odpisów amortyzacyjnych przyjmując jako wartość początkową dla dokonania takich odpisów połowę ceny ich nabycia bądź połowę kosztów ich wytworzenia.
Podniesiono, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o CIT przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, z zastrzeżeniem art. 1 ust. 3, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy i praw majątkowych łączy się z przychodami każdego wspólnika proporcjonalnie do posiadanego prawa do udziału w zysku (udziału). W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że udziały wspólników w przychodach są równe.
Na podstawie ust. 2 przedmiotowego przepisu powyższe zasady stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, zwolnień i ulg podatkowych oraz obniżenia dochodu, podstawy opodatkowania lub podatku. W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym przez niego zdarzeniu przyszłym rozliczenie przychodów i kosztów Wnioskodawcy powstających w związku z czynnościami i transakcjami dokonywanymi w ramach Umowy oraz działalności O powinno następować zgodnie z art. 5 ustawy o CIT, tj. proporcjonalnie do wielkości posiadanego przez strony prawa do Udziału.
Oznacza to, iż zarówno przychody, jak i koszty ich uzyskiwania, powinny być alokowane między Stronami według ustalonego w Umowie procentowego udziału danego podmiotu Tym samym, przychody i koszty wynikające ze wspólnego przedsięwzięcia O będą podlegały przypisaniu Wnioskodawcy zgodnie z art. 5 Ustawy o CIT tj. wyłącznie w proporcji odpowiadającej posiadanemu przez Wnioskodawcę Udziałowi (tj. 50/50), a pozostała część przychodów i kosztów wynikająca z Umowy oraz z Działalności O, podlegająca przypisaniu Operatorowi, nie będzie stanowiła ani przychodu podatkowego ani kosztu uzyskania przychodu Wnioskodawcy (tzn. będzie ona neutralna podatkowo dla Wnioskodawcy).
Wskazano, że artykuł 12 ustawy o CIT nie definiuje pojęcia przychodu, ale wylicza przykładowe jego kategorie. Stosownie do art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, za przychód wynikający z działalności gospodarczej podatnika podatku dochodowego od osób prawnych uznaje się nie tylko przychód, który został przez podatnika faktycznie otrzymany, ale również przychód, który jest temu podatnikowi należny. W przedmiotowym zdarzeniu przyszłym, Strony realizując wspólne przedsięwzięcie O będą osiągać każdorazowo przychody, które stanowić będą przychody podatkowe.
Przychód z tytułu Usług Finansowych przeprowadzonych przez Wnioskodawcę, jest przychodem zarówno jego, jak i Operatora - w wysokości proporcjonalnej do ich Udziału w Działalności O, ustalonego w Umowie. W rezultacie, Wnioskodawca obowiązany będzie do rozpoznania jako przychodu podatkowego wyłącznie 50% przychodu realizowanego w ramach Działalności O. W związku z tym, Wnioskodawca na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o CIT powinien rozpoznać jako swój przychód podatkowy 50% przychodów z Działalności O. Natomiast pozostałe 50% przychodów, należnych Operatorowi na podstawie Umowy, nie powinno być zaliczane do przychodów Wnioskodawcy, gdyż będzie stanowiło przychód Operatora.
Zdaniem Wnioskodawcy, na podstawie art. 5 oraz art. 15 ustawy o CIT, konsekwentnie jest on także uprawniony do rozpoznania jako kosztu uzyskania przychodu 50% kosztów poniesionych w celu uzyskania przychodu z Działalności O. Kosztem uzyskania przychodów są bowiem koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania źródła przychodów. Umowa, której stroną będzie Wnioskodawca, będzie umożliwiać realizowanie działalności gospodarczej, a tym samym osiąganie przychodów podatkowych, dlatego też Wnioskodawca będzie uprawniony do rozpoznania dla celów podatkowych części kosztów wynikających ze wspólnego przedsięwzięcia O odpowiadających jego Udziałowi.
Należy dodać, iż w przypadku kosztów odpowiedniemu przypisaniu Wnioskodawcy zgodnie z zasadą 50/50 będzie podlegać ich część zaliczana bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów, a w stosunku do części poniesionej na nabycie lub wytworzenie środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, odpowiedni podział kosztów pomiędzy Stronami znajdzie swoje odzwierciedlenie w tym, iż Wnioskodawca będzie dokonywał podatkowych odpisów amortyzacyjnych przyjmując jako wartość początkową dla dokonania takich odpisów połowę ceny ich nabycia bądź połowę kosztów ich wytworzenia.
W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, przedstawiony model rozliczania przychodów i kosztów zakładający, że Wnioskodawca uprawniony jest do rozpoznania 50% przychodów i kosztów wynikających ze wspólnego przedsięwzięcia O jako przychodów podatkowych i kosztów uzyskania przychodu jest prawidłowy. Pozwala on bowiem na rozpoznanie przychodów i kosztów wedle reguły określonej w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o CIT a więc w wysokości proporcjonalnej do prawa każdej ze Stron Umowy do Udziału określonego procentowo w tej Umowie.
Dodatkowo takie podejście jest realizacją zasad określonych w art. 12 ust. 3 oraz 15 ust. 1 ustawy o CIT określających warunki rozpoznania przychodów i kosztów uzyskania przychodów. Podniesiono, że stanowisko prezentowane przez Wnioskodawcę znajduje potwierdzenie w licznych interpretacjach wydawanych przez organy podatkowe, m.in. w interpretacji z dnia: 14 lutego 2012 r., wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie (sygnatura IPPB5/423-1137/11-2/JC), 2 sierpnia 2011 r., wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach (sygnatura IBPBI/2/423-542/11/AP), 2 czerwca 2010 r., wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie (sygnatura IPPB5/423-157/10-6/DG).
Pytanie nr 4 W Wariancie 1 oraz w Wariancie 2 przychodem Wnioskodawcy w podatku dochodowym od osób prawnych z tytułu zbycia Przedsiębiorstwa O będzie 50% kwoty zapłaconej za Przedsiębiorstwo O, a pozostała część przychodu z tego tytułu będzie stanowiła przychód Operatora, a więc kwota ta nie będzie stanowiła przychodu Wnioskodawcy oraz z drugiej strony nie będzie stanowiła kosztu uzyskania przychodu Wnioskodawcy (tzn. będzie ona neutralna podatkowo dla Wnioskodawcy).
Podniesiono, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o CIT przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, z zastrzeżeniem art. 1 ust. 3, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy i praw majątkowych łączy się z przychodami każdego wspólnika proporcjonalnie do posiadanego prawa do udziału w zysku (udziału). W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że udziały wspólników w przychodach są równe.
Na podstawie ust. 2 przedmiotowego przepisu powyższe zasady stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, zwolnień i ulg podatkowych oraz obniżenia dochodu, podstawy opodatkowania lub podatku. W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym przez niego zdarzeniu przyszłym rozliczenie przychodu Wnioskodawcy powstałego w związku ze zbyciem Przedsiębiorstwa O powinno następować zgodnie z art. 5 ustawy o CIT, tj. proporcjonalnie do wielkości posiadanego przez Strony prawa do Udziału.
Oznacza to, iż przychód ten powinien zostać alokowany między Stronami według ustalonego w Umowie procentowego udziału danego podmiotu. Tym samym, przychód wynikający ze zbycia wspólnego przedsięwzięcia Przedsiębiorstwa O będzie podlegał przypisaniu Wnioskodawcy zgodnie z art. 5 Ustawy o CIT tj. wyłącznie w proporcji odpowiadającej posiadanemu przez Wnioskodawcę Udziałowi, tj. 50/50, a pozostała część przychodu z tego tytułu będzie podlegała przypisaniu Operatorowi, a więc kwota ta nie będzie stanowiła przychodu Wnioskodawcy oraz z drugiej strony nie będzie stanowiła kosztu uzyskania przychodu Wnioskodawcy (tzn. będzie ona neutralna podatkowo dla Wnioskodawcy).
Wskazano, że artykuł 12 ustawy o CIT nie definiuje pojęcia przychodu, ale wylicza przykładowe jego kategorie. W przedmiotowym zdarzeniu przyszłym, Strony zbywając wspólne przedsięwzięcie O osiągną przychód, który stanowić będzie przychód podatkowy. Przychód z tytułu zbycia Przedsiębiorstwa O jest przychodem zarówno Wnioskodawcy, jak i Operatora, w wysokości proporcjonalnej do ich Udziału w Działalności O, ustalonego w Umowie.
W rezultacie, Wnioskodawca obowiązany będzie do rozpoznania jako przychodu podatkowego wyłącznie 50% przychodu ze zbycia Przedsiębiorstwa O. W związku z tym Wnioskodawca, na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o CIT, w przypadku Wariantu 1 jak i Wariantu 2 powinien rozpoznać jako swój przychód podatkowy 50% przychodu z tytułu zbycia Przedsiębiorstwa O. Natomiast pozostałe 50% przychodu, należne będzie Operatorowi na podstawie Umowy i nie powinno być zaliczane do przychodów Wnioskodawcy, gdyż będzie stanowiło przychód Operatora.
Dodano, iż kwota stanowiąca 50% przychodu z tytułu zbycia Przedsiębiorstwa O, która będzie stanowiła przychód Operatora, nie będzie stanowiła kosztu uzyskania przychodu Wnioskodawcy, gdyż nie możemy mówić w tym przypadku o poniesieniu kosztu przez Wnioskodawcę ale jedynie o przypisaniu Operatorowi połowy przychodu z tytułu zbycia Przedsiębiorstwa O. Pytanie nr 5 Wnioskodawca uważa, że w Wariancie 3 poniesiony przez niego wydatek na zwrot 50% wartości Przedsiębiorstwa O do Operatora będzie stanowił dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych, w części w której nie będzie się wiązał ze zwrotem kwoty kosztów poniesionych przez Operatora na wcześniej nabyte przez Wnioskodawcę lub wytworzone we własnym zakresie w ramach wspólnego przedsięwzięcia O środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne.
W przypadku rozwiązania przez Strony Umowy Wnioskodawca będzie zobowiązany zwrócić Operatorowi 50% wartości Przedsiębiorstwa O wynikającej z wyceny, gdyż w czasie trwania Umowy obie Strony partycypowały po równo zarówno w kosztach, jak i przychodach projektu O. Wnioskodawca poniesie ten wydatek, aby dalej móc samodzielnie prowadzić Działalność O i uzyskiwać z niej przychód.
Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT Podniesiono, że Ustawodawca przy definiowaniu kosztów uzyskania przychodów posłużył się klauzulą generalną, odnoszącą się do celów poniesienia danych wydatków, zastrzegając jednocześnie katalog enumeratywnie wymienionych wydatków, które nie będą kosztami uzyskania przychodów, nawet jeśli poniesione były w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
Z literalnego brzmienia powołanego przepisu wynika zatem, iż nie wszystkie wydatki poniesione przez podatnika, stanowiące z ekonomicznego punktu widzenia koszty działalności są kosztem uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, to pomiędzy tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowo-skutkowy tego typu, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów. Przy czym skutek poniesienia kosztu w postaci uzyskania przychodu nie musi być wcale bezpośredni.
Podniesiono też, że jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 stycznia 2005 r. (sygn. akt FSK 1049/04): „ustawodawca posługując się zwrotem „wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu”, nie posługuje się sformułowaniem „skutek”. Przez sformułowanie „w celu” należy zatem rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości” jeżeli na podstawie dostępnej wiedzy o związkach przyczynowo-skutkowych można zasadnie uznać, że poniesiony koszt może przynieść oczekiwane następstwo (przychód). Uznanie danego wydatku za koszty uzyskania przychodów powinno być uzależnione przede wszystkim od jego przeznaczenia.
O celowości ponoszenia wydatków, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, w tym również o podejmowaniu nowych rodzajów i kierunków działalności gospodarczej, decyduje podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Ponadto, jeżeli wydatki poniesione przez podatnika w celu uzyskania przychodu zostały prawidłowo udokumentowane i zaewidencjonowane w prowadzonej ewidencji podatkowej (księgach rachunkowych), podlegają one uwzględnieniu przy ustalaniu podstawy opodatkowania jako koszty uzyskania przychodów”.
Wskazano, że wydatek poniesiony przez Wnioskodawcę w przedmiotowym zdarzeniu przyszłym na zwrot Operatorowi 50% wartości Przedsiębiorstwa O będzie pozostawał w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą - Działalnością O i będzie on służył Wnioskodawcy do uzyskania przychodów (przychodem będzie wynagrodzenie otrzymywane przez Wnioskodawcę za świadczenia Usług Finansowych).
Wynagrodzenie to dzięki poniesionemu wydatkowi wzrośnie u Wnioskodawcy o 50 punktów procentowych, tj. będzie on miał prawo do 100% udziału w przychodach generowanych przez Działalność O. W związku z powyższym w Wariancie 3 wydatek poniesiony na zwrot Operatorowi 50% wartości Przedsiębiorstwa O będzie stanowił dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu dla celów podatkowych, a więc m.in. dla celów podatku dochodowego od osób prawnych w części w której nie będzie się wiązał ze zwrotem kwoty kosztów poniesionych przez Operatora na wcześniej nabyte przez Wnioskodawcę lub wytworzone we własnym zakresie w ramach wspólnego przedsięwzięcia O środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne.
Pytanie nr 6 W Wariancie 3 w części w której wydatek na zwrot 50% wartości Przedsiębiorstwa O do Operatora będzie się wiązał ze zwrotem kwoty kosztów poniesionych przez Operatora za wcześniej nabyte przez Wnioskodawcę lub wytworzone we własnym zakresie w ramach wspólnego przedsięwzięcia O środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, Wnioskodawca w takim zakresie będzie uprawniony dla celów dokonywania podatkowych odpisów amortyzacyjnych do podwyższenia wartości początkowej tych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
Podniesiono, że art. 15 ust. 1 ustawy o CIT stanowi, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o CIT kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16 Ustawy o CIT.
W świetle powyższego w opinii Spółki, na gruncie przepisów ustawy o CIT rozliczenie danego wydatku jako kosztu podatkowego może się odbyć na dwa sposoby: dany wydatek zostaje zaliczony bezpośrednio do kosztów podatkowych i jako taki pomniejsza podstawę opodatkowania, albo dany wydatek jest zaliczany do wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej i pomniejsza podstawę opodatkowania poprzez dokonywane odpisy amortyzacyjne zgodnie z przepisami ustawy o CIT Mając na uwadze fakt, iż w trakcie tworzenia i realizacji wspólnego przedsięwzięcia O Wnioskodawca będzie nabywał własność lub wchodził w posiadanie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji podatkowej, niezbędne jest ustalenie, czy kwota 50% wartości Przedsiębiorstwa O, wynikającej z wyceny, zapłacona na rzecz Operatora powinna zostać skapitalizowana - w proporcji w jakiej odpowiada składnikom Przedsiębiorstwa O stanowiącym środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne - do wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i zaliczona do kosztów podatkowych poprzez podatkowe odpisy amortyzacyjne.
Na wstępie wskazano, iż zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT wartość początkowa środków trwałych wytworzonych we własnym zakresie stanowi koszt ich wytworzenia. Z kolei, na podstawie art. 16g ust. 4 ustawy o CIT za koszt wytworzenia uważa się wartość w cenie nabycia zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzenia za prace wraz z pochodnymi i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych.
Do kosztu wytworzenia nie zalicza się kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania. Dodatkowo wskazano, iż zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT wartość początkową środków trwałych nabytych odpłatnie stanowi cena ich nabycia.
Z kolei, na podstawie art. 16g ust. 3 ustawy o CIT za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek VAT, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek VAT nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o VAT.
W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku.
W świetle powyższego, w opinii Wnioskodawcy, kwota zapłacona przez Bank do Operatora z tytułu rozliczenia wspólnego przedsięwzięcia O, w proporcji w jakiej odpowiada ona wytworzeniu lub nabyciu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w Przedsiębiorstwie O, jest związana z wytworzeniem lub nabyciem środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, które wykorzystywane są do prowadzenia Działalności O. W konsekwencji, w opinii Wnioskodawcy, kwota ta w odpowiedniej proporcji będzie związana z wytworzeniem/nabyciem środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w ramach Działalności O i powinna być zaliczona do wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych W rezultacie powyższego uznać należy zdaniem Wnioskodawcy, iż w Wariancie 3 w części w której wydatek na zwrot 50% wartości Przedsiębiorstwa O do Operatora będzie się wiązał ze zwrotem kwoty kosztów poniesionych przez Operatora na wcześniej nabyte przez Wnioskodawcę lub wytworzone we własnym zakresie w ramach wspólnego przedsięwzięcia O środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, Wnioskodawca w takim zakresie będzie uprawniony dla celów dokonywania podatkowych odpisów amortyzacyjnych w podatku dochodowym od osób prawnych do podwyższenia w odpowiedniej proporcji wartości początkowej tych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i dokonywania podatkowych odpisów amortyzacyjnych od podwyższonej w ten sposób wartości.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się w zakresie ustalenia, czy: Umowa o współpracy w przedmiocie usług finansowych, która ma być zawarta przez Wnioskodawcę z Operatorem oraz Działalność O prowadzona na jej podstawie będzie stanowić wspólne przedsięwzięcie w rozumieniu art. 5 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (pytanie oznaczone nr 1) - za prawidłowe, koszty i przychody wynikające ze wspólnego przedsięwzięcia O, w tym koszty poniesione na nabycie lub wytworzenie środka trwałego lub nabycie wartości niematerialnej i prawnej, podlegają przypisaniu Spółce zgodnie z art. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. wyłącznie w proporcji odpowiadającej posiadanemu przez Spółkę udziałowi (pytanie oznaczone nr 2) – za prawidłowe, w Wariancie 1 oraz w Wariancie 2 przychód z tytułu zbycia Przedsiębiorstwa O podlega przypisaniu Wnioskodawcy zgodnie z art. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. wyłącznie w proporcji odpowiadającej posiadanemu przez Spółkę udziałowi, a pozostała część przychodu z tego tytułu należna Operatorowi będzie dla Wnioskodawcy neutralna podatkowo (pytanie oznaczone nr 4) – za prawidłowe. w Wariancie 3 wydatek poniesiony przez Wnioskodawcę na zwrot 50% wartości Przedsiębiorstwa O do Operatora będzie stanowił dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych w części w której nie będzie się wiązał ze zwrotem kwoty kosztów poniesionych przez Operatora w ramach wspólnego przedsięwzięcia O na wcześniej nabyte przez Wnioskodawcę lub wytworzone we własnym zakresie środki trwałe oraz nabyte wartości niematerialne i prawne (pytanie oznaczone nr 5) – za prawidłowe, w Wariancie 3 w części w której wydatek na zwrot 50% wartości Przedsiębiorstwa O do Operatora będzie się wiązał ze zwrotem kwoty kosztów poniesionych przez Operatora na wcześniej nabyte przez Wnioskodawcę lub wytworzone we własnym zakresie środki trwałe oraz nabyte wartości niematerialne i prawne w ramach wspólnego przedsięwzięcia O, Wnioskodawca w takim zakresie będzie uprawniony do podwyższenia w odpowiedniej proporcji wartości początkowej tych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz dokonywania podatkowych odpisów amortyzacyjnych od podwyższonej wartości (pytanie oznaczone nr 6) – za prawidłowe.
Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, w zakresie pytań oznaczonych nr 1, 2, 4, 5 i 6 odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy. Końcowo w odniesieniu do wyroku sądu administracyjnego powołanego przez Wnioskodawcę, należy wskazać, iż artykuł 87 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) stanowi, że źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są; Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe, rozporządzenia i akty prawa miejscowego.
Katalog źródeł prawa zawarty w art. 87 Konstytucji wyraźnie wyklucza orzecznictwo sądów jako źródło prawa powszechnie obowiązującego, a zatem zasady konstytucyjne nie nadają orzecznictwu sądów administracyjnych mocy powszechnie obowiązującej. Wskazać także należy, iż przedstawione we wniosku orzeczenie sądu administracyjnego, zostało wydane w indywidualnej sprawie w określonym, odrębnym stanie faktycznym i tylko do niego się odnosi. Nie jest natomiast wiążące dla tut. Organu, który wydał przedmiotową interpretację indywidualną. Każdą sprawę Organ podatkowy jest zobowiązany traktować indywidualnie.
W odniesieniu do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych należy stwierdzić, że zostały wydane w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację. Powołane interpretacje nie stanowią źródła prawa, wiążą strony w konkretnej indywidualnej sprawie, więc zawartych w nich stanowisk organów podatkowych nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tj. j. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.