Pytania
4 W ocenie Spółki odpisy amortyzacyjne dokonywane od POSM, które zostały ujęte w ewidencji środków trwałych stanowią koszty uzyskania przychodu. W myśl art. 16a ustawy o CIT amortyzacji podlegają urządzenia oraz inne przedmioty, które: zostały nabyte przez podatnika; są przez niego wykorzystywane na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą; przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok.
Zgodnie z treścią art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodu są odpisy amortyzacyjne dokonywane zgodnie z przepisami art. 16a - 16ni, z uwzględnieniem katalogu kosztów niestanowiących kosztów uzyskania przychodu zawartym w art. 16. Jak wskazano w opisie będącym przedmiotem niniejszej interpretacji, Spółka nabywa różnego rodzaju POSM w celui ich udostępnienia lub nieodpłatnego przekazania. Zakup POSM ma na celu zwiększenie obrotów Spółki ze sprzedaży dystrybuowanych produktów, a tym samym ma związek z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą.
Spółka wprowadza do ewidencji środków trwałych POSM o wartości wyższej niż 3 500 PLN oraz przewidywanym okresie użytkowania przekraczającym rok. Następnie dokonuje od nich odpisów amortyzacyjnych, które klasyfikuje jako koszty podatkowe. Biorąc pod uwagę powołane powyżej przepisy Ustawy o CIT, zdaniem Spółki prawidłowym jest zaliczanie odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów. Spółka pragnie zaznaczyć, że w przedstawionym stanie faktycznym oraz opisie zdarzenia przyszłego nie znajdzie zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 63c Ustawy o CIT, zgodnie z którym za koszty uzyskania przychodów nie uznaje się odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oddanych do nieodpłatnego używania.
Zdaniem Spółki nie można uznać, że POSM są oddawane do nieodpłatnego używania, ponieważ każdorazowo wraz z otrzymaniem POSM kontrahenci zobowiązują się do ekspozycji i reklamowania produktów Spółki. Udostępnienie POSM związane jest ze skonkretyzowanym świadczeniem ze strony kontrahenta, a w konsekwencji nie nosi znamion nieodpłatnego używania. Co istotne również, udostępnione POSM przyczyniają się do promocji Spółki, a nie podmiotu, któremu Materiały zostały udostępnione.
Co ważne, prawidłowość stanowiska Spółki znajduje potwierdzenie w licznych interpretacjach indywidualnych: interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 21 sierpnia 2013 r., nr IPPB5/423-404/13-3/AJ; interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 8 stycznia 2013 r., nr. ILPB4/423-338/12-3/LM; interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 19 lipca 201 2 r., nr IPPB3/423-278/12-2/EŻ; interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 16 stycznia 2012 r., nr IBPBI/2/423-1273/11/CzP; interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 11 lutego 2011 r., nr IPPB3/423-792/l0-2/GJ. Ad.
Pytania nr5 Zdaniem Spółki koszty dotyczące POSM nieujętych w ewidencji środków trwałych stanowią koszty uzyskania przychodu jako koszty pośrednio związane z przychodami. W myśl art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT koszty uzyskania przychodów to koszty poniesione w celu, osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów ujętych przez ustawodawcę w katalogu wydatków nieuznawanych za koszty podatkowe. Wydatki na nabycie POSM, które są następnie udostępniane bądź przekazywane kontrahentom mają na celu zwiększenie sprzedaży produktów dystrybuowanych przez Spółkę.
Co więcej, wskazane zamierzenie jest realizowane, ponieważ POSM umożliwiają kontrahentom i konsumentom zapoznanie się z asortymentem Spółki, a w konsekwencji przekładają się na wzrost sprzedaży. Tym samym, związek wydatków na POSM z osiągnięciem przychodów jest, w ocenie Spółki, ewidentny, co przekłada się na możliwość zaliczenia przedmiotowych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. W przypadku POSM nieujętych w ewidencji środków trwałych, koszty z nimi związane powinny być potrącane w dacie poniesienia. Spółka pragnie zaznaczyć, że koszty dotyczące POSM nie powinny być wyłączone z kosztów podatkowych jako koszty reprezentacji wskazane w art. 16 ust. 1 pkt 28 Ustawy o CIT.
Ponoszone wydatki nie mają bowiem charakteru reprezentacyjnego, w szczególności nie noszą znamion okazałości, czy wystawności. Spółka zakupuje POSM w celu zapoznania kontrahentów i konsumentów z szeroką gamą produktów sprzedawanych przez Spółkę - poprzez prowadzone działania zwiększa się więc rozpoznawalność produktów marki Spółki. Informowania o dystrybuowanych produktach dostępnych do sprzedaży nie można utożsamiać z chęcią tworzenia tylko i wyłącznie określonego wizerunku fumy, w oderwaniu od faktycznego celu zwiększania sprzedaży dystrybuowanych produktów. Tym samym, ponoszone wydatki powinny być rozpatrywane jako związane z reklamą, czy promocją Spółki, a nie jej reprezentacją.
Przedstawione stanowisko Spółki znajduje odzwierciedlenie w następującym orzecznictwie: orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 czerwca 2013 r., sygn. II FSK 2053/11; interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2013 r., nr IPPB5/423-404/13-3/AJ; interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 2 sierpnia 2012 r., nr IPTPB3/423 -144/12-5/MF; interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 31 stycznia 2011 r., nr ILPB4/423-282/10-2/DS.
Wskazane przez Wnioskodawcę we wniosku, indywidualne interpretacje podatkowe oraz stanowiska sądów administracyjnych i TSUE, które jakkolwiek nie są źródłem prawa powszechnie obowiązującego, to wpływają jednak na praktykę wykładni prawa podatkowego i jego stosowanie w indywidualnych sprawach podatników. Uwzględnianie treści indywidualnych interpretacji podatkowych i orzecznictwa sądowego w rozstrzyganiu indywidualnych spraw o zbliżonych stanach faktycznych prowadzi bowiem do ujednolicenia stosowania prawa podatkowego, co z kolei jest zgodne z konstytucyjną zasadą równości podatników wobec prawa i zasadą zaufania do organów państwa.
Powyższe znajduje odzwierciedlenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 3 września 2013 r. (sygn. I SA/Gl 270/13): „minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, dokonując w szczególności jego interpretacji, przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (interpretacje ogólne). Choć orzecznictwo sądowe nie ma w polskim systemie prawnym charakteru precedensowego, to w zakresie interpretacji podatkowych (ogólnych i indywidualnych) zyskuje ono szczególnie na znaczeniu.
Orzecznictwo to ma normatywne przełożenie na tworzenie warunków jednolitego stosowania prawa podatkowego w płaszczyźnie ogólnej.” Powyższe jasno potwierdza orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 31 stycznia 2013 r. (sygn. I SA/Ke 678/12): „.już na etapie powstania interpretacji przepisów prawa podatkowego {Minister Finansów – przyp. Wnioskodawcy} powinien czuwać – za pośrednictwem organów, które zostały przez niego upoważnione do wydawania interpretacji – by do tego typu niezgodności [ze stanowiskiem sądów administracyjnych – przyp. Wnioskodawcy] nie dochodziło.
Jest to istotne zwłaszcza w sytuacji, gdy istnieje ukształtowana linia orzecznicza co do skutków prawnych okoliczności identycznych ze wskazywanymi we wnioskach o interpretację”. Podobnie, wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 2 lipca 2012 r. (sygn. I SA/Gl 1094/l1): „Wprawdzie nakaz uwzględniania orzecznictwa sądowego (w tym rzecz jasna sądów administracyjnych) sformułowany został expressis verbis w przepisie dotyczącym zmiany interpretacji indywidualnej (ogólnej), to jednak musi mieć on odniesienie do samych interpretacji.
Skoro bowiem kształtujące się w judykaturze poglądy winny być uwzględniane przy zmianie interpretacji, to trudno wyobrazić sobie sytuację, że mogą być pomijane przy ich wydawaniu. Z tych też względów w uzasadnieniu interpretacji indywidualnej organ interpretacyjny nie może pominąć (jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie) omówienia istniejącego orzecznictwa sądowego, w tym wskazanych wyżej wyroków, tym bardziej, że powoływała się na nie strona skarżąca. Zdaniem Sądu organ interpretacyjny może nie zgodzić się z poglądem wyrażonym w prawomocnym wyroku sądowym [...]”.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej w tym zakresie oceny stanowiska wnioskodawcy. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w przypadku interpretacji dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr z 2012 poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.