Stanowisko Wnioskodawcy
Zdaniem Spółki, w przypadku rozwiązania umowy najmu przed upływem planowanych pierwotnie 40 lat, będzie ona uprawniona do jednorazowego uznania za koszt uzyskania przychodu tej części kwoty wynagrodzenia z tytułu umowy cesji, która do tej pory nie była uznana za koszt uzyskania przychodu, a miała być rozliczana proporcjonalnie w okresie 40 lat. Uprawnienie do uznania nie rozliczonej części wynagrodzenia za koszt uzyskania przychodu będzie przysługiwać Spółce w tym roku podatkowym, w którym uzyska ona ostatni przychód z tytułu zawartej umowy najmu.
Zgodnie bowiem z treścią art. 15 ust. 4d PDOP, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia okresu, którego dotyczą koszty.
Zdaniem Spółki pojęcie to należy wykładać celowościowo, zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 PDOP, tzn. proporcjonalnie do okresu, w którym spółka uzyskuje przychody związane z poniesionym wydatkiem, ponieważ znaczenie ma cel poniesienia wydatku jakim jest uzyskanie przychodów zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. W cytowanej wyżej interpretacji Minister Finansów uznał, iż wydatek ponoszony przez Spółkę dotyczy pozyskania źródła przychodów ale należy mieć na uwadze, iż źródło to miało generować jak najbardziej konkretne i realne przychody wynikające z zawartej przez Spółkę umowy najmu podpisanej w tym samym dniu co umowa cesji.
W związku z powyższym w tym konkretnym przypadku nie sposób oddzielać długości okresu, którego dotyczą koszty” od okresu, w którym spółka uzyskuje przychody ze źródła przychodów na podstawie nierozerwalnie ze sobą związanych umów cesji i najmu.
Ponieważ koszt uzyskania przychodu, rozliczany do tej pory przez Spółkę proporcjonalnie nie zostanie do momentu uzyskania ostatniego przychodu z zawartej umowy najmu rozliczony w całości, a z uwagi na specyfikę wynajmowanego obiektu nie jest możliwe określenie, czy Spółka nadal będzie mogła uzyskiwać przychody z tytułu najmu obiektu od innego podmiotu, Spółka uzyska prawo do jednorazowego uznania za koszt uzyskania przychodu nie rozliczonej części wydatku z tytułu zawarcia umowy cesji.
W momencie uzyskania ostatniego przychodu w tytułu zawartej przez Spółkę umowy najmu, nierozerwalnie wiązanej z zawartą w tym samym dniu umową cesji, zrealizuje się przesłanka zawarta w zdaniu drugim art. 15 ust. 4d PDOP. Będzie bowiem wiadomo, iż nierozliczona do tej pory proporcjonalnie część wydatku z tytułu umowy cesji, dotyczy tego roku podatkowego, w którym Spółka uzyska ostatni przychód ze źródła przychodów. Stanowisko powyższe w odniesieniu do rozliczania traktowanych jako koszt inny niż bezpośrednio związany z przychodami prowizji bankowych potwierdził Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji ILPB3/423-1133/09-2/MC z dnia 3 marca 2010r.
Podobnie uznał Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji lBPB1/2/423-1228/09/CzP z dnia 11 stycznia 2010r. oraz Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji lLPB3/423-459/09-5/DS z dnia 11 września 2009r. w odniesieniu do nierozliczonej części wstępnej opłaty leasingowej w przypadku zniszczenia przedmiotu leasingu czy rozwiązania umowy leasingu przed upływem kresu jej obowiązywania. Stanowisko przeciwne do zaprezentowanego przez Wnioskodawcę stanowiłoby naruszenie podstawowej zasady uznawalności danego wydatku za koszt podatkowy, wynikającej z art. 15 ust. 1 PDOP.
Zgodnie z tą regulacją kosztami podatkowymi są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 PDOP. Poniesiony przez Wnioskodawczynię wydatek z tytułu zawarcia umowy cesji niewątpliwie poniesiony został w celu pozyskania źródła przychodów źródło miało jednakże wygenerować jak najbardziej realne i wymierne w momencie zawarcia umowy cesji przychody, wynikające z zawartej w tym samym dniu umowy najmu .Nadto wydatek ten nie został wymieniony w art. 16 ust. 1 PDOP.
W związku z powyższym z chwilą zakończenia najmu, Spółka de facto przestanie uzyskiwać przychody ze źródła przychodów gdyż pozyskanie przychodów od innego podmiotu stanie się wielce niepewne. Ponieważ wydatek z tytułu umowy cesji przyczynił się pozyskania przychodów, Spółka uzyska prawo do jednorazowego uznania za koszt uzyskania przychodów nie rozliczonej do tej pory w sposób proporcjonalny części wydatku z tytułu umowy cesji w momencie uzyskania o przychodu z umowy najmu.
Uznanie, iż Spółka nie ma prawa do uznania za koszt uzyskania przychodów nie rozliczonej do dnia rozwiązania umowy najmu części wydatku poniesionego z tytułu zawarcia umowy cesji prowadziłoby bowiem do naruszenia art. 15 ust. 1 oraz art. 15 ust. 4d PDOP. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, 09-402 Płock, ul. 1 Maja 10.