Stanowisko Wnioskodawcy
Ad. 1. Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej Ustawy.
Z powyższego wynika, że kosztem może być każdy wydatek o ile wykazuje on związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, polegający na tym, że poniesiony wydatek powiązać można z osiąganymi przychodami (koszty bezpośrednie, o których mowa w art. 15 ust. 4 Ustawy CIT i pośrednie, których dotyczą przepisy art. 15 ust 4d Ustawy CIT), jak również koszty których poniesienie ukierunkowane było na osiągnięcie przychodów, nawet jeżeli przychód faktycznie nie został osiągnięty (poniesione „w celu” uzyskania przychodów) oraz koszty dotyczące samego źródła przychodów (np. ogółu prowadzonej działalności gospodarczej) o ile służą jego zachowaniu lub zabezpieczeniu.
Związek kosztów z przychodami lub źródłem przychodów oceniać należy z uwzględnieniem zasad racjonalnej gospodarki, ekonomicznej efektywności oraz celu w jakim poniesiony został dany wydatek. Jak zostało to wskazane w opisie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) nabywanie przez Wnioskodawcę palet, stanowiących następnie przedmiot udostępnienia do odpłatnego używania na rzecz Dostawców, stanowi konieczny warunek dla możliwości osiągnięcia przez Wnioskodawcę przychodów z prowadzonej działalności.
Nabycie palet bez wątpienia związane jest zatem z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą, a palety wykorzystywane są w prowadzeniu tej działalności, Wydatki ponoszone na nabycie palet spełniają zatem warunki do uznania ich za koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 Ustaw CIT.
Mając na uwadze, że nabywane palety stanowią przez cały okres oddania do odpłatnego używania własność Wnioskodawcy, planowany okres użyłkowania pojedynczej palety przekracza rok, ale wartość jednostkowa w cenie zakupu nie przekracza 3.500 zł (przeciętnie wynosiła w ostatnich latach ok. 15-25 zł), w ocenie Wnioskodawcy w odniesieniu do palet nabywanych w celu przekazania do odpłatnego używania zastosowanie znajduje przepis art. 16d ust. 1 Ustawy CIT. tj. Wnioskodawca może nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej nabywanych palet, ale powinien w takim przypadku zaliczać wydatki poniesione na ich nabycie do kosztów uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.
Wnioskodawca uważa również, że w takim przypadku nie ma obowiązku ujawnienia nabytych palet w prowadzonej ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych.
Wnioskodawca wskazuje, że stanowisko zgodne z wyrażonym powyżej wynika z treści interpretacjach indywidualnych wydanych przez Dyrektura Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 29 grudnia 2010 r. nr ILPB3/423-799/10-2/KS i nr ILPB3/423-799/10-3/KS. w której stwierdzono w szczególności „w świetle powyższego, należy stwierdzić, iż Spółce będzie przysługiwało prawo zaliczenia jednorazowo do kosztów podatkowych wydatków na nabycia palet spełniających definicję środka trwałego, których wartość początkowa jest niższa lub równa 3500 zł w miesiącu oddania ich do używania”.
Z kolei odnosząc się do kwestii możliwości uznania zbioru palet za zbiorczy środek trwały organ podatkowy uznał w powołanej interpretacji, że: „Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawierają definicji „zbiorczy środek trwały” ani nie dopuszczają możliwości dokonywania od „zbiorczego środka trwałego” odpisów amortyzacyjnych. Powyższe znajduje uzasadnienie w treści przytoczonego wcześniej art. 16f ust. 3 oraz art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w których to przepisach ustawodawca wskazał na wartość początkową środka trwałego”.
W ocenie Wnioskodawcy, bez znaczenia dla rozliczenia ponoszonych wydatków na zakup palet w podatkowych kosztach uzyskania przychodów pozostaje sposób ich bilansowego ujęcia jako towarów. Podejście powyższe wynika z rekomendacji zaleceń udzielonych Wnioskodawcy przez biegłego rewidenta badającego sprawozdanie finansowe. Mając na uwadze zasadę autonomiczności regulacji podatkowych wobec innych dziedzin prawa, w szczególności ustawy o rachunkowości i międzynarodowych standardów rachunkowości, zdaniem Wnioskodawcy istnienie wskazanej rozbieżności mającej uzasadnienie w treści obowiązujących przepisów Ustawy CIT jest uzasadnione. Ad.
2. Wnioskodawca podkreśla że istotnym elementem świadczonej przez Wnioskodawcę usługi jest przejęcie ryzyka utraty części udostępnionych palet na skutek odpisów dokonywanych przez Sieci handlowe w umowach zawieranych z Dostawcami.
Wyrażenie przez Wnioskodawcę zgody na to, iż część udostępnionych palet nie zostanie Wnioskodawcy zwrócona stanowi zatem naturalną i niedającą się uniknąć konsekwencję prowadzonej działalności, Wnioskodawca nie ma bowiem wpływu na wysokość odpisów palet stosowanych przez Sieci handlowe, do których Dostawcy dostarczają swoje towary na paletach udostępnionych przez Wnioskodawcę, zaś powszechną praktyką rynkową jest dokonywanie takich odpisów przez Sieci handlowe w celu uproszczenia zasad rozliczania zwrotu palet zniszczonych w toku normalnego zużycia lub utraconych w innych okolicznościach.
Wnioskodawca stoi zatem na stanowisku, że wartość utraconych palet, niezwróconych przez Dostawców z uwagi na odpisy dokonane przez Sieci handlowe, pozostaje bez wpływu na wysokość kosztów uzyskania przychodów poniesionych z tytułu nabycia palet i zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania, stosownie do art. 15 ust. 1 w związku z art. 16d ust. 1 Ustawy CIT. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.
Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, w tym zakresie odstąpiono od uzasadnienia prawnego oceny stanowiska wnioskodawcy. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr z 2012 poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.