Stanowisko Wnioskodawcy
Zdaniem Wnioskodawcy, przychód z tytułu Transakcji jest równy cenie określonej w umowie z nabywcą. Zdaniem Wnioskodawcy, koszt uzyskania przychodu z tytułu Transakcji jest równy wartości historycznej wkładów do spółki komandytowej lub spółki jawnej, to jest wartości nabycia przez Wnioskodawcę wnoszonych środków trwałych, wartości niematerialnych, akcji oraz wartość nominalna udzielonych przez Spółkę pożyczek - w części, w której nie zostały w przeszłości ewentualnie potraktowane jako koszt uzyskania przychodu w jakikolwiek sposób.
Ad 1. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa CIT”), przychodem z odpłatnego zbycia praw majątkowych jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie. Jeśli jednak cena bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od wartości rynkowej, to przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej. W konsekwencji, jeśli cena zastosowana w umowie będzie ceną rynkową, to będzie stanowiła dla Wnioskodawcy przychód ze zbycia praw i obowiązków w spółce komandytowej lub spółce jawnej.
Ad 2. Zdaniem Spółki, ustawa CIT nie zawiera przepisu szczególnego, który wskazywałby jak określić wysokość kosztów uzyskania przychodów w przypadku zbycia przez komandytariusza (wspólnika) praw i obowiązków wynikających z uczestnictwa w spółce komandytowej (spółce jawnej). W szczególności taką podstawą prawną nie może być art. 10 ustawy CIT, gdyż dotyczy on udziału w zyskach osób prawnych, a nie w spółkach osobowych. Podstawą prawną nie może być również art. 5 ustawy CIT, gdyż dotyczy on rozliczania przychodów i kosztów z tytułu udziału w spółce osobowej w trakcie jej trwania, a nie przychodów i kosztów z tytułu zbycia wkładu w spółce osobowej.
Zdaniem Wnioskodawcy, ustalając wartość kosztu uzyskania przychodów przy zbyciu praw i obowiązków wynikających z udziału w spółce komandytowej lub jawnej należy odwołać się do ogólnej zasady sformułowanej w art. 15 ust. 1 ustawy CIT. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
Tym samym, aby można było uznać wydatek za koszt uzyskania przychodu, muszą by spełnione łącznie następujące warunki: koszt musi zostać poniesiony (memoriałowo lub kasowo), celem jego poniesienia powinno być osiągnięcie przychodów, ewentualnie zachowanie łub zabezpieczenie źródła przychodów, wydatek nie może się znajdować na liście zawartej w art. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, stanowiącej katalog wydatków, które nie mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. Jak wskazano powyżej, przyjęta w ustawie CIT konstrukcja kosztów uzyskania przychodów zakłada, że do kosztów podatkowych podatnik może zaliczyć jedynie wydatki faktycznie poniesione.
W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy kosztem uzyskania przychodów powinna być w takiej sytuacji wartość wkładu wniesionego przez Spółkę, ustalona według historycznej ceny nabycia w części która uprzednio nie została w jakikolwiek sposób potraktowana jako koszt uzyskania przychodu.
Innymi słowy w opinii Wnioskodawcy za wartość kosztu uzyskania przychodu należy uznać: cenę nabycia przez Spółkę środka trwałego z uwzględnieniem dotychczasowych odpisów amortyzacyjnych, cenę nabycia przez Spółkę wartości niematerialnej i prawnej, z uwzględnieniem dotychczasowych odpisów amortyzacyjnych, ceną nabycia przez Spółkę akcji, nominalną wartość wierzytelności z tytułu niespłaconych pożyczek (która stanowi wartość wydatku poniesionego na nabycie aktywa w postaci wierzytelności), wniesionych uprzednio przez Spółkę tytułem wkładu do spółki komandytowej (jawnej) w części, która nie została potraktowana uprzednio jako koszt uzyskania przychodu.
Powyższe znajduje potwierdzenie w interpretacjach wydawanych przez organy podatkowe, przykładowo: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, IPPB3/423-653/10-2/DP, z 29 listopada 2010 r., Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, ITPB3/423-535/10/AW, z 7 grudnia 2010 r., Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, ITB3/423-14/11/AM, z 7 kwietnia 2011 r., Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, IPPB3/423-902/11-6/DP, z 2 lutego 2012 r., Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, IPPB3/423-516/12-2/DP, z 19 października 2012 r., Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, IPPB3/423-694/12-2/DP, z 7 grudnia 2012 r. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.
Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, w tym zakresie odstąpiono od uzasadnienia prawnego oceny stanowiska wnioskodawcy. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr z 2012 poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.