Stanowisko Wnioskodawcy
Zdaniem Wnioskodawcy, odsetki, których ciężar będzie ponosić Spółka jako podmiot przejmujący będą stanowić jej koszt uzyskania przychodów, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z przepisów w zakresie tzw. niedostatecznej kapitalizacji (w art. 16 ust. 1 pkt 60 i 61 ustawy o CIT). Jednocześnie dotyczy to zarówno odsetek naliczonych do dnia połączenia, jak i po tym dniu.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. (Dz.U. Nr 21, poz. 86 z późn. zm.) o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: ustawa o CIT) „kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1”.
W kontekście przywołanego przepisu przyjmuje się, iż aby zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania przychodu muszą zostać spełnione dwie przesłanki, tj. związek (chociaż potencjalny) kosztu z działalnością gospodarczą podatnika oraz jego przychodami a także niezakwalifikowanie go do grupy kosztów nieuznawanych przez ustawę o CIT za koszty uzyskania przychodu.
W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na fakt, że odsetki od Pożyczki nie powinny być kwalifikowane jako wydatek na nabycie udziałów, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT, tylko jako koszt związany ze źródłem finansowania, co powszechnie potwierdzają także władze skarbowe — przykładowo interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 20 marca 2012r. (IPPB3/423-1092/l l-2/MC). Dlatego też, traktowanie podatkowe przedmiotowych odsetek na poziomie Spółki nie ulegnie zmianie — odsetki od Pożyczki będą stanowiły koszt finansowania działalności, stanowiącej w przyszłości źródło przychodów podmiotu przejmującego. W wyniku połączenia Wnioskodawca otrzyma bowiem aktywa Spółki Zależnej, które będą w przyszłości generowały przychody po stronie Spółki kontynuującej działalność Spółki Zależnej, przez co związek kosztu odsetkowego z tytułu Pożyczki z aktywnością gospodarczą spółki przejmującej będzie przez nią zachowany.
Powyższą tezę potwierdza fakt, że w wyniku połączenia Spółki ze Spółką Zależną przez inkorporację w trybie art. 492 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2000 r. Nr 94, poz. 1037 z późn. zm.; dalej: KSH) dojdzie do przeniesienia całego majątku spółki przejmowanej na spółkę przejmującą. Zgodnie bowiem z treścią art. 494 § 1 KSH, „spółka przejmująca (...) wstępuje z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej (...)„. W konsekwencji, w wyniku połączenia następuje uniwersalna sukcesja materialno- i formalnoprawna. Analiza przywołanych przepisów prowadzi zatem do wniosku, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym spółka przejmująca nabędzie wszystkie aktywa oraz pasywa spółki przejmowanej. Tym samym, Wnioskodawca nabędzie realizowaną przez Spółkę Zależną inwestycję, która stanowi źródło przychodów z czynszu najmu powierzchni usługowo-biurowej.
Także drugi warunek zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodu jest w tym przypadku spełniony, gdyż odsetki od Pożyczki w analizowanej sytuacji nie zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zawartym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Jednocześnie, Spółka pragnie wskazać, iż zaliczając do kosztów podatkowych odsetki związane z finansowaniem udzielonym przez podmiot powiązany, będzie miała na uwadze treść przepisów w zakresie tzw. niedostatecznej kapitalizacji (w art. 16 ust. 1 pkt 60 i 61 ustawy o CIT).
Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy po połączeniu Spółki ze Spółką Zależną, odsetki, których ciężar ponosić będzie Spółka jako spółka przejmująca, będą stanowiły (w momencie zapłaty lub ewentualnej kapitalizacji) koszt uzyskania przychodów spółki przejmującej. Dotyczy to zarówno odsetek naliczonych do dnia połączenia, jak i po tej dacie. Zaliczając do kosztów podatkowych odsetki związane z finansowaniem udzielonym przez podmiot powiązany, Spółka będzie brała pod uwagę treść art. 16 ust. 1 pkt 60 i 61 ustawy o CIT. Prawidłowość powyższego stanowiska potwierdza także Minister Finansów w interpretacjach prawa podatkowego, m.in. w interpretacji udzielonej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 15 marca 2012r. (IBPBI/2/423-1483/11/AK) oraz Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 15 listopada 2011r. (ITPB3/423-400/l 1/AM).
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.
Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, w tym zakresie odstąpiono od uzasadnienia prawnego oceny stanowiska wnioskodawcy.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.