Stanowisko Wnioskodawcy
Zdaniem Spółki, w opisanym stanie faktycznym Spółka ma prawo klasyfikować udostępniane materiały POS jako środki trwałe oraz zaliczać do kosztów uzyskania przychodu odpowiadające im odpisy amortyzacyjne.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (PDOP) za koszty uzyskania przychodów uważa się koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Zgodnie z art. 15 ust. 6 PDOP kosztem uzyskania przychodów są również odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16. W świetle art. 16a ust. 1 PDOP amortyzacji podlegają z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania (m. in maszyny, urządzenia i środki transportu oraz inne przedmioty) - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub leasingu.
Udostępniane przez Spółkę materiały POS pozostają własnością Spółki oraz charakteryzują się przewidywanym okresem użytkowania dłuższym niż rok. Spółka wykorzystuje w/w materiały na potrzeby związane ze swoją działalnością gospodarczą. Udostępnianie w/w środków jest nieodłącznym elementem prowadzonej przez Spółkę działalności. Przepisy art. 16a ust. 1 uzależniają możliwość dokonywania odpisów amortyzacyjnych od wykorzystania środka trwałego na potrzeby związane z działalnością gospodarczą. Ustawodawca nie odniósł się przy tym jednak w żadnej mierze do fizycznego wykorzystania danego środka trwałego bezpośrednio przez podatnika oraz w jego siedzibie.
Analizując powyższe przepisy Spółka stoi na stanowisku, że środek trwały musi więc służyć działalności gospodarczej podatnika, natomiast fizyczne używanie tego środka trwałego może mieć miejsce poza zakładem podatnika. W przypadku ponoszenia przez podatnika wydatków na środki trwałe, wydatki te zaliczane są do kosztów uzyskania przychodów poprzez system odpisów amortyzacyjnych uregulowany w przepisach art. 16a — 16m PDOP. Spółka dokona zakupu materiałów POS, które mają służyć zwiększeniu sprzedaży oferowanych przez Spółkę produktów, w związku z czym Spółka twierdzi, że wydatki na zakup materiałów POS będą poniesione w celu zachowania bądź zabezpieczenia źródła przychodów Spółki.
Zgodnie z art. 16f ust. 3 PDOP odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 16h-16m, gdy wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 3500 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest równa lub niższa niż 3500 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1, mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16m albo jednorazowo w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, albo w miesiącu następnym. W myśl art. 16d ust. 1 podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku których wartość początkowa nie przekracza 3500 zł.
Wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania. Wnioskodawca stosownie do art. 16f ust. 3 rozlicza wydatki na nabycie materiałów POS jako odpisy amortyzacyjne dokonywane zgodnie z załącznikiem nr 1 do PDOP. Spółka udostępni punktom sprzedaży materiały POS na podstawie zawartych umów. Działania takie są uzasadnione z biznesowego punktu widzenia i przyczyniają się do zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów Spółki. Materiały POS są wykorzystywane na potrzeby związane z działalnością gospodarczą Spółki pomimo, iż faktycznie znajdują się poza jej siedzibą.
Wzrost przychodów Spółki z tytułu sprzedaży produktów jest jej zdaniem uzależniony od ich ekspozycji i atrakcyjnego przedstawienia walorów sprzedawanych produktów potencjalnym klientom. W celu maksymalizacji zysków, spółka dąży do zbudowania jak najkorzystniejszego wizerunku marki P na rynku polskim i zjednania jej jak najszerszego grona klientów. Aby to osiągnąć konieczne jest zawieranie umów z punktami sprzedaży, a także wspomaganie ich w eksponowaniu produktów właśnie tej marki, co przełoży się na wzrost sprzedaży i wzrost przychodów Spółki.
Skoro zatem, będące własnością Spółki materiały POS, udostępniane punktom sprzedaży w celu zabezpieczenia przychodów spółki (zwiększenia jej zysków), to odpisy amortyzacyjne dokonywane przez spółkę powinny stanowić dla niej koszty uzyskania przychodu. Spółka zauważa ponadto, iż w przypadku przyjęcia stanowiska przeciwnego wydatek na nabycie materiałów POS nie zostałby przez żadną ze stron uznany za koszty uzyskania przychodów, gdyż punkty sprzedaży nie będące właścicielami ani współwłaścicielami materiałów POS nie mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych oraz nie spełniają przesłanek zawartych w art. 16a ust. 2 pkt 1 PDOP.
Art. 16a ust. 1 PDOP wprowadza generalną zasadę pozwalającą na zaliczenie odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów. Jednakże na mocy art. 16 ust. 1 pkt 63 lit.c PDOP w ściśle określonych przypadkach wykluczone jest uznawanie odpisów amortyzacyjnych za koszt podatkowy. Zgodnie z treścią tego przepisu do kosztów uzyskania przychodów nie zalicza się odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oddanych do nieodpłatnego używania — za miesiące, w których składniki te były oddane do nieodpłatnego używania. Przepis ten nie znajduje jednak zastosowania w przedstawionym stanie faktycznym.
Zdaniem Spółki, nie dochodzi w nim bowiem do nieodpłatnego oddania do używania. Za nieodpłatne świadczenie uznaje się bowiem świadczenie, którego spełnienie nie powoduje obowiązkowego świadczenia wzajemnego po stronie otrzymującego.
Tymczasem zgodnie z umowami zawieranymi przez Spółkę z punktami sprzedaży, punkty sprzedaży zobowiązują się do wykonywania określonych czynności, m.in. do nieprzerwanej ekspozycji produktów marki P na otrzymanych materiałach POS, każdorazowego zamawiania najlepiej sprzedających się produktów celem optymalizacji sprzedaży oraz do sprzedaży najnowszej kolekcji biżuterii marki P. Spółka wskazuje, że w przedstawionym stanie faktycznym nie znajdzie zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 63 lit.c PDOP.
Mimo bowiem braku bezpośredniego przychodu ze sprzedaży materiałów POS Spółka uzyska przychód ze sprzedaży swoich produktów, tj. biżuterii marki P. Mając na uwadze powyższe, Spółka ma zatem prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne dokonywane od udostępnianych punktom sprzedaży materiałów POS stanowiących środki trwałe spółki. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, w tym zakresie odstąpiono od uzasadnienia prawnego oceny stanowiska wnioskodawcy.
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.