Stanowisko Wnioskodawcy
Zgodnie z art. 16a ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (j.t. Dz. U. z 2011 roku Nr 74, poz. 397 ze zmianami) amortyzacji podlegają (....) stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania (...) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane dalej środkami trwałymi.
Artykuł 15 ust. 6 cytowanej wyżej ustawy stanowi, że kosztami uzyskania przychodu są odpisy amortyzacyjne wyliczone zgodnie z przepisami zawartymi w art. 16a - 16m, z uwzględnieniem art. 16 tej ustawy.
Żeby, więc odpisy amortyzacyjne mogły obciążać koszty uzyskania przychodu muszą być dokonywane od środka trwałego spełniającego definicję zawartą w art. 16a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Jednym z elementów tej definicji jest przewidywany okres używania dłuższy niż rok od dnia przyjęcia do używania. Z umowy inwestycyjnej, która jest podstawą budowy Wielofunkcyjnego Zintegrowanego Centrum, wynika, że PKP S.A. ma obowiązek nabycia budynku nowego dworca kolejowego i uprawnienie do nabycia budynku części handlowej nowego dworca kolejowego. PKP S.A. może nabyć te budynki w każdym momencie, jak tylko zostanie ustanowiona odrębna własność tych lokali. Umowa inwestycyjna zakłada, że prawo uprawniające PKP S.A. do nabycia części handlowej nowego dworca kolejowego upływa z dniem uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie dużej części handlowej, czyli najwcześniej we wrześniu 2013 roku. Tak, więc Sp. z o.o. może najwcześniej sprzedać część handlową nowego dworca kolejowego PKP S.A. w momencie ustanowienia odrębnej własności tego lokalu, jeśli to ustanowienie nastąpi przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie dużej części handlowej. Później Spółka będzie musiała podjąć decyzję odnośnie użytkowania lub sprzedaży innemu podmiotowi tego budynku. Może się, więc zdarzyć, że część handlowa nowego dworca kolejowego zostanie sprzedana zarówno przed upływem roku przed oddaniem do używania, jak i dopiero w okresie po upływie roku od oddania do używania.
Odnośnie lokalu nowego dworca kolejowego to sprzedaż go na rzecz PKP S.A. może nastąpić najwcześniej w momencie uzyskania odrębnej własności tego lokalu, a najpóźniej przed terminem bezskutecznego upływu terminu zaświadczenia o samodzielności lokalu. Termin uzyskania zaświadczenia o samodzielności lokalu mija po upływie 8 miesięcy od dnia uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie dużego centrum handlowego. Może więc być również sprzedany zarówno przed upływem roku przed oddaniem do używania, jak i dopiero po upływie tego okresu. Obecny stan prawny i faktyczny uniemożliwia więc w momencie oddania do używania, uznania, że przewidywany okres użytkowania zarówno lokalu nowego dworca kolejowego jak i części handlowej nowego dworca kolejowego przekroczy okres jednego roku.
W konsekwencji oddane do używania: lokal nowego dworca kolejowego i część handlowa nowego dworca kolejowego w momencie oddawania ich do używania nie spełniają wymogów środka trwałego w rozumieniu art. 16a powołanej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Spółka nie ma więc prawa do dokonywania od tych budynków odpisów amortyzacyjnych w ciężar kosztów podatkowych zgodnie z art. 15 ust. 6 tej ustawy.
Z uwagi na wynikający z umowy inwestycyjnej obowiązek sprzedaży na rzecz PKP S.A. lokalu nowego dworca kolejowego i uprawnienie do zakupu przez PKP S.A. części handlowej nowego dworca kolejowego w okresie przewyższającym okres jednego roku stanowiącymi racjonalną przesłankę dla Sp. z o.o. dla uznania iż celem Spółki wobec tych budynków jest ich sprzedaż, a nie czerpanie pożytków z ich wynajmu. Spółka stoi na stanowisku, że nawet po okresie roku od oddania do używania budynki te nie staną się automatycznie środkami trwałymi, zgodnie z art. 16e ust. 1 pkt 1 obowiązującej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ale będą stanowiły swoiste produkty do sprzedaży. Koszty wytworzenia tych produktów będą zatem kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami, o których mowa w art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Poniesienie ich generuje bowiem możliwość uzyskania przychodu ze sprzedaży wytworzonych produktów. W konsekwencji koszty te staną się kosztami podatkowymi w momencie uzyskania przychodu z ich sprzedaży zgodnie z wyżej powołanym art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Bez znaczenia jest również fakt, że w okresie tym Spółka będzie otrzymywała przychody z wynajmu powierzchni w części handlowej nowego dworca kolejowego. Zawarcie umów na wynajem powierzchni zwiększa cenę przy jego sprzedaży. Jest, więc ekonomicznie uzasadnione, a jednocześnie nie stanowi samodzielnej, bezwzględnej przesłanki do uznania wytworzonego produktu za środek trwały podlegający odpisom amortyzacyjnym.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.
Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej w tym zakresie oceny stanowiska wnioskodawcy.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w przypadku interpretacji dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.